Browse Category by Uncategorized
Uncategorized

บ้านเกิดสึบาสะ … ทำไมชิสุโอกะถึงขึ้นชื่อว่าเป็นอาณาจักรแห่งฟุตบอลของญี่ปุ่น?

บ้านเกิดสึบาสะ … ทำไมชิสุโอกะถึงขึ้นชื่อว่าเป็นอาณาจักรแห่งฟุตบอลของญี่ปุ่น?

หากพูดถึงจังหวัดชิสุโอกะ ในภาพจำของคนทั่วไป อาจจะเป็นจังหวัดที่เป็นที่ตั้งของภูเขาไฟฟูจิ หรือแหล่งปลูกชาชื่อดัง แต่สำหรับวงการกีฬา “ฟุตบอล” คือของขึ้นชื่อในจังหวัดนี้ 

 

พวกเขาคือจังหวัดที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นมหาอำนาจแห่งวงการลูกหนังแดนอาทิตย์อุทัย และเป็นบ้านเกิดของนักเตะชื่อดังหลายราย ในขณะเดียวกันเมืองยังถูกใช้เป็นฉากหลังในมังงะฟุตบอลชื่อดัง รวมไปถึงมังงะในตำนานอย่าง กัปตันสึบาสะ จนได้รับการขนานนามว่า “อาณาจักรแห่งฟุตบอล” 

เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น? ร่วมหาคำตอบไปพร้อมกับเรา

ประวัติศาสตร์นับ 100 ปี 

แม้ว่าฟุตบอล จะไม่ได้เป็นกีฬายอดฮิตอันดับ 1 ของชาวญี่ปุ่น และเพิ่งจะได้รับความนิยมมาไม่ถึง 30 ปี หลังการกำเนิดขึ้นของเจลีกในปี 1993 แต่ไม่ใช่สำหรับชาวจังหวัดชิสุโอกะ จังหวัดขนาดกลางที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของโตเกียว เมื่อพวกเขาผูกพันกีฬาชนิดนี้มาเป็นร้อยปี 

จุดเริ่มต้นต้องย้อนกลับไปในปี 1919 เมื่อ ฟูจิโอ โคะบานะ นักเรียนของโรงเรียนชิสุโอกะชินฮัง ได้เห็นเชลยศึกชาวเยอรมันที่รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลสภากาชาดญี่ปุ่นเล่นฟุตบอล เขารู้สึกสนใจในกีฬาชนิดนี้ จึงขอให้เชลยศึกคนนั้นช่วยสอน ก่อนจะก่อตั้งชมรมฟุตบอลขึ้นในโรงเรียนของเขา 

“ปกติแล้วพ่อเป็นคนเงียบขรึม แต่ก็ได้คนเยอรมันมาช่วยสอนฟุตบอล และชมรมฟุตบอลก็น่าจะเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนนั้น” โคเซอิ โคบานะ ลูกชายวัย 82 ปีกล่าวกับ Sports Hochi  

และมันก็กลายเป็นประกายเล็กๆ ที่ทำให้ชาวจังหวัดชิสุโอกะ ได้รู้จักกับเกมลูกหนัง ก่อนที่ในปี 1924 ผู้อำนวยการนิชิโบริ เฮียวซาบุโร จะทำให้ฟุตบอลฝังรากลึกในจังหวัดนี้มากขึ้น เมื่อตัดสินในเลือกกีฬาชนิดนี้มาสอนในวิชาพละศึกษาของโรงเรียนมัธยมต้นชิดะ (ฟูจิเอดะ ฮิงาชิ ในปัจจุบัน) ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้น 

ในตอนนั้น เบสบอล ถือเป็นกีฬายอดนิยมของญี่ปุ่น และโรงเรียนส่วนใหญ่ก็เลือกกีฬาชนิดนี้เข้ามาสอนในวิชาพละศึกษาของโรงเรียน แต่ผู้อำนวยการเฮียวซาบุโร กลับคิดต่างออกไป 

เขามองว่าแม้ว่าฟุตบอลเป็นกีฬาที่รู้จักในวงแคบ แต่มันก็เป็นกีฬาที่ใช้อุปกรณ์ไม่มากนัก และเข้าถึงได้ง่าย เพราะมีเพียงแค่รองเท้ากับลูกฟุตบอลก็เล่นได้ ในขณะที่เบสบอล ดูจะเป็นทางเลือกสำหรับนักเรียนที่ต้องมีฐานะทางการเงินที่ดีพอสมควร 0f0c89_4ff74de80e0c462090591fa9b8dd4323_mv2

“เป้าหมายสำหรับการแข่งขันกีฬา คือเพื่อส่งเสริมกิจกรรมพละศึกษาและเสริมสร้างจิตใจให้แข็งแกร่งขึ้น เนื่องจากเป็นกิจกรรมพึงปรารถนาที่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ในระยะเวลาอันสั้น และใช้เวลาน้อย มันจึงเป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องพิจารณาข้อดีของกีฬา กรีฑา เทนนิส และเบสบอลอย่างเคร่งครัด” เฮียวซาบุโรอธิบาย 

“โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากมุมมองเรื่องการพัฒนาด้านจิตใจ พละกำลัง นิสัยกล้าเสี่ยงของผู้ชาย และความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว รวมไปถึงความคาดหวังในอนาคตในฐานะการแข่งขันที่ยังไม่พัฒนา จึงได้ส่งเสริมฟุตบอลให้เป็นกีฬาในโรงเรียน”

และดูเหมือนว่าเขาจะตัดสินใจไม่ผิด เมื่อฟุตบอลกลายเป็นกีฬาที่นักเรียนสนใจ เนื่องจากเป็นสิ่งที่เกือบทุกคนไม่รู้จักมาก่อน ทำให้พวกเขากระตือรือร้นที่จะเรียนรู้ จนสามารถก่อตั้งชมรมฟุตบอลของโรงเรียนได้สำเร็จในปี 1926  

ก่อนที่มันจะกลายเป็นรากฐานของความยิ่งใหญ่ของพวกเขา  

 

ระบบเยาวชนที่ฝังรากลึก 

การสอนฟุตบอลในโรงเรียนมัธยมชิดะ ไม่เพียงสร้างความนิยมในกีฬาลูกหนังให้แก่ผู้คนในโรงเรียนเท่านั้น แต่มันจะส่งอิทธิพลไปถึงคนในเมืองฟูจิเอดะ จนถึงขนาดมีชาวเมืองมาชมการซ้อมของพวกเขาเป็นประจำทุกวัน 

มันเป็นผลมาจากการปลูกฝังแบบรุ่นต่อรุ่น เมื่อนักเรียนของโรงเรียนชิดะที่เคยเรียนฟุตบอล ส่วนใหญ่ต่างกลับมาเป็นครูในบ้านเกิดหลังจบการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย และแน่นอน พวกเขาได้นำความรู้ด้านฟุตบอลมาสอนให้กับเด็กรุ่นต่อไป 0f0c89_37c2fc3dbcb1435db7f5c56598c66119_mv2

และไม่ใช่แค่ในเมืองฟูจิเอดะเท่านั้น เมื่อความนิยมในเกมลูกหนังยังแพร่กระจายไปสู่เมืองข้างเคียงอย่าง เมืองชิมิสุ (ปัจจุบันถูกผนวกรวมเข้ากับเมืองชิสุโอกะ) ที่ทำให้พวกเขาพยายามสร้างทีมขึ้นมาเพื่อต่อกรเมืองเพื่อนบ้าน

พวกเขาเริ่มต้นด้วยการก่อตั้งทีมเยาวชนประจำเมือง โดยมีจุดประสงค์เพื่อพัฒนาฟุตบอลในเมืองให้แข็งแกร่ง ในขณะเดียวกันก็ได้สร้างกลุ่มเยาวชนที่เล่นฟุตบอล และมีการคัดเลือกนักเตะเข้ามาติดทีมรวมดาราที่ชื่อว่า All Shimizu อีกด้วย 

นอกจากนี้พวกเขายังวางรากฐานในระดับเยาวชนอย่างจริงจัง ด้วยการก่อตั้งลีกระดับประถม รวมไปถึงการเปิดคอร์สอบรมการเป็นโค้ชฟุตบอลให้กับคนในท้องถิ่น เพื่อกระจายความรู้ที่มีออกไปในวงกว้าง   

“ในปี 1955 เมืองชิมิสุพยายามไล่กวดเมืองฟูจิเอดะที่เป็นผู้นำทางด้านฟุตบอลของจังหวัดในตอนนั้น ทำให้มีการต่อตั้งชมรมฟุตบอลของทีมเยาวชน รวมไปถึงมีการคัดเลือกทีมออลชิมิสุ (ต่อมากลายเป็น ชิมิสุ เอฟซี) เพื่อทำให้เมืองกลายเป็นผู้นำด้านฟุตบอลให้เร็วขึ้น” งานวิจัยเรื่อง 社会サッカー学のすすめ ระบุ

“นอกจากนี้ยังได้มีการก่อตั้งลีกระดับประถม มีการเปิดสอนคอร์สการเป็นโค้ชระดับเยาวชนในโรงเรียนและให้ความรู้ทางเทคนิค ที่ทำให้ฟุตบอลแพร่หลายและพัฒนาไปอย่างมั่นคงและราบรื่น หลังจากนั้นก็เพิ่มระดับของอายุจากประถมไปจนถึงมัธยมปลาย ที่ทำให้โรงเรียนของพวกเขาคว้าแชมป์ระดับประเทศ และทำให้ชื่อของพวกเขาดังกึกก้องไปทั่ว” 

ความพยายามของพวกเขาช่วยยกระดับฟุตบอลในจังหวัดให้สูงขึ้น ก่อนที่ในปี 1962 จังหวัดชิสุโอกะประกาศศักดาในระดับประเทศ หลังโรงเรียนฟูจิเอดะ ฮิงาชิ ผงาดคว้าแชมป์ฟุตบอลมัธยมปลายชิงแชมป์แห่งชาติ หรือศึกชิงแชมป์ฤดูหนาวได้สำเร็จ

และมันก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้จังหวัดชิสุโอกะกลายเป็นราชาแห่งวงการฟุตบอลมัธยมปลายญี่ปุ่น เมื่อหลังจากนั้น พวกเขาสามารถก้าวไปถึงตำแหน่งแชมป์ได้อีก 9 สมัย และรองแชมป์อีก 9 สมัย โดยฟูจิเอดะ ฮิงาชิ คือทีมที่คว้าแชมป์ได้มากที่สุด หลังกวาดไป 4 สมัย และรองแชมป์อีก 3 สมัย 

สถิติดังกล่าวยังทำให้ชิสุโอกะ กลายเป็นจังหวัดที่คว้าแชมป์มัธยมปลายฤดูหนาวได้มากที่สุดเป็นอันดับ 3 ของประเทศ โดยเป็นรองแค่เพียงจังหวัดเฮียวโงะ (แชมป์ 19 สมัย รองแชมป์ 9 สมัย) และจังหวัดไซตามะ (แชมป์ 13 สมัย รองแชมป์ 3 สมัย) เท่านั้น 

อย่างไรก็ดี นี่ไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขายิ่งใหญ่ 

 

สภาพแวดล้อมที่เข้มงวด 

แม้ว่าการวากรากฐานอย่างมีระบบ จะทำให้ฟุตบอลของจังหวัดชิสุโอกะ พัฒนาอย่างต่อเนื่อง จนสามารถสร้างทีมขึ้นมาอยู่แถวหน้าของประเทศ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าการแก่งแย่งชิงดีความเป็นเบอร์หนึ่งของจังหวัด ก็มีส่วนไม่น้อยที่ทำให้ทีมของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้น 

โยชิคัตสึ คาวางุจิ อดีตผู้รักษาประตูทีมชาติญี่ปุ่นชุดฟุตบอลโลก และอดีตนักเตะของโรงเรียนพานิชย์ชิมิสุ ที่เคยคว้าแชมป์ฤดูหนาวเมื่อปี 1993 คือคนที่เคยอยู่ในเหตุการณ์นี้โดยตรง และเขาก็ยังจำไม่ลืมถึงกดดันที่ได้รับ 

“เนื่องจากผมอยู่ในทีมที่เป็นตัวแทนของจังหวัดชิสุโอกะ ผมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติที่จะคว้าแชมป์ระดับชาติ ดังนั้นการได้เพียงรองแชมป์จึงเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ ผมคิดว่ามันเป็นเพราะผมมีจิตวิญญาณแห่งชัยชนะอยู่ในตัว” อดีตนายด่าน จูบิโล อิวาตะกล่าวกับ Sportiva 

“แต่ว่าแม้ว่าเราจะคว้าแชมป์ฤดูหนาว แต่ในปีนั้น เราก็แพ้ในรอบ 4 ทีมสุดท้ายในอินเตอร์ไฮ เรารู้สึกอับอายและไม่สามารถกลับไปชิสุโอกะได้ทันที เราจึงอยู่ซ้อมต่อหลังจากนั้น ผมจำได้ว่าเรากลับไปถึงในตอนกลางคืน เพื่อหลีกเลี่ยงช่วงกลางวัน ผมเติบโตมาจากสายตาที่เข้มงวดอย่างนั้น”20190204-OHT1I50161-L

ในขณะที่ คัตสึมิ โอเอโนกิ อดีตนักเตะและผู้จัดการทีม ชิมิสุ เอสพัลส์ ที่เคยคว้าแชมป์ฤดูหนาวกับ ชิมิสุ ฮิงาชิ เมื่อปี 1983 ให้เหตุผลว่ามันเป็นเพราะการถูกปลูกฝังประสบการณ์การคว้าแชมป์มาตั้งแต่เป็นเด็ก จึงทำให้พวกเขายึดมั่นในชัยชนะ 

“ความแข็งแกร่งของโรงเรียนมัธยมปลายของเมืองชิมิสุมาจากการฝึกฝนและลับฝีเท้ามาตั้งแต่ประถม และจากตอนนั้นทำให้เกิดการซึมซับและยึดมั่นว่าชัยชนะคือเป้าหมายสูงสุด แม้เป็นการแข่งขันระดับชาติ ก็ต้องคว้าแชมป์เท่านั้น ตัวผมเองก็ยังเคยมีประสบการณ์คว้าแชมป์ระดับประเทศตอนสมัยประถม” โอเอโนกิ กล่าวกับ Sportiva 

“เพราะว่ามีพื้นฐานมาจากเรื่องนี้ ทำให้แม้แต่ตอนขึ้นมัธยมปลาย ผู้เล่นต่างคิดถึงแต่การคว้าแชมป์ระดับประเทศด้วยกันทั้งนั้น”

เช่นกันสำหรับ มาซาฮารุ ซูซูกิ อดีตผู้เล่น โยโกฮามา เอฟ มารินอส และ นาโงยา แกรมปัส แม้ว่าเขาจะไม่เคยได้ร่วมทีมไปเล่นในศึกชิงแชมป์ทั่วประเทศ แต่เขาก็ยังจำได้ดีถึงความดุเดือดในการแย่งชิงความเป็นเบอร์หนึ่งของจังหวัดสมัยเล่นให้กับ ชิสุโอกะ กัคคุเอ็น ในช่วงปี 1986-1988 result_pic01_20181204175407

“โรงเรียนที่เป็นคู่แข่งมักจะมีดาวดังระดับประเทศเสมอ มันจึงเป็นกำแพงที่หนามาก ชิสุโอกะ กัคคุเอ็น ก็เป็นทีมที่แข็งแกร่งหากอยู่ในจังหวัดอื่น เพราะว่าเราไม่เคยแพ้ทีมไหน (นอกจังหวัด) ผมคิดว่ามันคงจะดีหากจังหวัดชิสุโอกะได้โควต้า 3 ทีมในการแข่งขันทั่วประเทศ” ซูซูกิให้ความเห็น 

“แต่การต้องต่อสู้กันในสถานที่ที่เข้มงวดเช่นนี้ ทำให้นักกีฬาจากโรงเรียนในจังหวัดชิสุโอกะมีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ที่ผมสามารถเล่นอาชีพและก้าวผ่านมันได้ ก็เป็นเพราะประสบการณ์มากมายที่เก็บเกี่ยวมาจากสามปีในชีวิตมัธยมปลาย” 

และสิ่งเหล่านี้ก็ทำให้พวกเขากลายเป็นแกนหลักในการพัฒนาวงการฟุตบอลญี่ปุ่น 

 

ผู้ค้ำจุนฟุตบอลแดนซามูไร

แน่นอนว่าการพัฒนาอย่างเป็นระบบของชิสุโอกะ ไม่เพียงแต่ทำให้ทีมฟุตบอลมัธยมของพวกเขาแข็งแกร่ง แต่มันยังทำให้จังหวัดแห่งนี้ สามารถผลิตนักฟุตบอลออกมาได้เป็นลำดับต้นๆของประเทศ 

จากผลสำรวจของ  [とどラン] ซึ่งเป็นการจัดอันดับความเป็นพลเมืองระบุว่า ในเจลีกฤดูกาล 2018 มีนักเตะที่เล่นในลีกอาชีพญี่ปุ่น (เจ 1, เจ 2, เจ 3) ที่มาจากจังหวัดชิสุโอกะถึง 1,427 คน ซึ่งหมายความว่าทุกประชากร 100,000 คน จะมีคนเป็นนักฟุตบอลเจลีก 1.12 คน 

ทำให้พวกเขากลายเป็นจังหวัดที่มีนักเตะเจลีกมากเป็นอันดับ 1 ของประเทศเมื่อเทียบกับสัดส่วนประชากร แม้ว่าหากนับจำนวนรวมจังหวัดอย่าง โตเกียว หรือ ไซตามะ จะมีมากกว่าพวกเขาในหลักร้อยก็ตาม 

หรือหากดูแค่เมืองชิมิสุ เมืองที่เป็นฐานที่มั่นของ ชิมิสุ เอสพัลส์ ต้นสังกัดของ ธีรศิลป์ แดงดาในฤดูกาลปัจจุบัน จะพบว่าจากประชากร 240,000 คน มีคนที่ลงทะเบียนเป็นนักฟุตบอลไว้สูงถึง 30,000 คน หรือมากกว่า 10 เปอร์เซ็นต์ของประชากรทั้งเมืองเลยทีเดียว

และไม่ใช่ในเชิงปริมาณเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงคุณภาพ เมื่อชิสุโอกะ คือจังหวัดที่เป็นแหล่งปลุกปั้นนักเตะฝีเท้าดีออกมาได้อย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่ยุคเก่าอย่าง “คิง คาซู” คาซุโยชิ มิอุระ, มาซาชิ “กอน” นาคายามะ หรือชินจิ โอโนะ มาจนถึงรุ่นปัจจุบันอย่าง มาโคโตะ ฮาเซเบะ อดีตกัปตันทีมชาติญี่ปุ่น หรือ เรียวตะ โอชิมะ เพลย์เมกเกอร์ คาวาซากิ ฟรอนทาเล แชมป์เจลีกฤดูกาลที่ก่อนหน้าโน้น

แถมในปี 1998 ที่ญี่ปุ่นได้ผ่านเข้าไปเล่นในฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ชิสุโอกะ ยังสามารถส่งนักเตะเข้าไปเป็นหนึ่งใน 23 ขุนพลสุดท้ายได้ถึง 9 คน ได้แก่ นาคายามะ, คาวางุจิ, นาโอกิ โซมะ, เทรุโยชิ อิโต, ฮิโรชิ นานามิ, โอโนะ, โทชิฮิโระ ฮัตโตริ, โทชิฮิเดะ ไซโต และ ทาคาชิ ฮิราโนะ และแน่นอนว่าเป็นจังหวัดที่มีนักเตะติดทีมเข้าไปมากที่สุดของญี่ปุ่น

นอกจากนี้ พวกเขายังเป็นหนึ่งในจังหวัดที่มีสโมสรอยู่ในลีกอาชีพถึง 4 ทีมคือ ชิมิสุ เอสพัลส์ ที่เล่นอยู่ในเจ 1, จูบิโล อิวาตะ ที่อยู่ในเจ 2 และ ฟูจิเอดะ เอ็มวายเอฟซี และ อาซุล คลาโร นุมาซุ ที่เล่นอยู่ในเจ 3 โดย จูบิโล คือทีมที่มีผลงานดีสุด หลังเคยก้าวไปถึงแชมป์เจลีก 3 สมัย 

และความยิ่งใหญ่ของพวกเขา ก็ไม่ได้มีอิทธิพลแค่ในโลกจริง แต่ยังส่งผลไปถึงโลกแห่งจินตนาการ เมื่อมันทำให้เมืองแห่งนี้ถูกเลือกเป็นฉากหลังในมังงะฟุตบอลชื่อดังอย่าง “กัปตันสึบาสะ” หรือ “Shoot!” 

แม้ว่าอาจารย์ โยอิจิ ทาคาฮาชิ จะยอมรับว่าโรงเรียนนันคัตสึ ในการ์ตูนของเขามีต้นแบบมาจากโรงเรียนมินามิ คัตสึชิกะ บ้านเกิดในกรุงโตเกียว แต่เขาก็ตั้งใจให้โรงเรียนของ โอโซระ สึบาสะ ตัวเอกของเรื่องมีที่ตั้งอยู่ในจังหวัดชิสุโอกะ และเขียนอธิบายไว้ในเรื่องอย่างชัดเจน

เช่นกันสำหรับอาจารย์ สึคาสะ โอชิมะ ที่ใช้เมืองคาเคงาวะ ในจังหวัดชิสุโอกะ เป็นที่ตั้งของชมรมฟุตบอลคาเคงาวะ ของเหล่าสามทหารเสือ โทชิฮิโกะ ทานากะ, คาสุฮิโร ฮิรามัตสึ และ ชิราอิจิ เคนจิ ที่โลดแล่นอยู่บนแผงหนังสืออยู่หลายสิบปี 

มันจึงไม่ใช่คำกล่าวเกินเลยที่หากพูดถึงฟุตบอล แล้วต้องนึกถึงจังหวัดชิสุโอกะ เมื่อมันกลายเป็นภาพจำของคนทั่วไปตั้งแต่ยุค 1960’s เป็นต้นมา จนทำให้พวกเขาได้รับฉายาว่า “อาณาจักรแห่งฟุตบอล”Cz5elB6WEAEOHUF

“ซีรีส์สึบาสะเริ่มต้นขึ้นในปี 1981 และในตอนนั้นยังไม่มีเจลีก จริงอยู่แม้ว่าจะมีลีกญี่ปุ่นแล้ว แต่ฟุตบอลมัธยมปลายก็ได้รับความนิยมเช่นกัน ซึ่งในช่วงเวลานั้น โรงเรียนมัธยมปลายจากชิสุโอกะก็แข็งแกร่งมาก” อ.ทาคาฮาชิอธิบายกับ Soccer King 
Photo : @English_AS

“ดูเหมือนว่าในตอนนั้นนักเตะทีมชาติเกือบครึ่งล้วนมาจากจังหวัดชิสุโอกะ ทำให้ตั้งแต่ตอนนั้นชิสุโอกะมีภาพจำเต็มไปด้วยมีนักเตะเก่งๆ มากมาย” อ.ทาคาฮาชิกล่าวต่อ

อย่างไรก็ดี ดูเหมือนว่าในช่วงหลัง มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น 

 

ราชันตกบัลลังก์ 

“ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทีมฟุตบอลในระดับมัธยมต้นและมัธยมปลายจากจังหวัดชิสุโอกะ ไม่สามารถคว้าแชมป์ระดับชาติได้” ผู้ไม่ประสงค์ออกนามกล่าวกับ Sportiva

“มันจึงไม่สามารถพูดได้ว่าการตกชั้นของจูบิโล (เมื่อปี 2013) ไม่เกี่ยวข้องกับผลงานที่ตกลงของทีมนักเรียนที่เป็นตัวแทนจังหวัดชิสุโอกะในเวทีระดับชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับโรงเรียนที่แข็งแกร่งที่เคยเอาชนะการแข่งขันทั่วประเทศ และเป็นแหล่งของนักเตะฝีเท้าดี” 

เพราะนับตั้งแต่ปี 1998 ที่โรงเรียนพาณิชย์ชิมิสุ จอดป้ายเพียงแค่รอบ 3 ผลงานของทีมโรงเรียนมัธยมจากจังหวัดชิสุโอกะ ก็ตกลงอย่างน่าใจหาย เมื่อจนถึงปี 2018 มีเพียงฟูจิเอดะ ฮิงาชิ เท่านั้นที่ไปไกลกว่ารอบ 4 ทีมสุดท้าย หลังคว้ารองแชมป์ในปี 2007 

เช่นกันนักเตะฝีเท้าดีที่มาจากจังหวัดชิสุโอกะก็มีจำนวนลดลงอย่างเห็นได้ชัด ดูได้จากจำนวนนักเตะที่ติดทีมเข้าไปเล่นในฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย จาก 9 คนในปี 1998 ลดลงมาเหลือ 6 คนในปี 2002 และ 3 คนในปี 2006 ก่อนจะเหลือเพียงแค่ 2 คนในปี 2018 ที่มีเพียง ฮาเซเบะ กับ เรียวตะ โอชิมะ เท่านั้น ที่เป็นลูกหลานจากจังหวัดเชิงภูเขาไฟฟูจิแห่งนี้

“และไม่ใช่แค่ผลงานของจูบิโล หรือชิมิสุเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงเหล่านักเตะพรสวรรค์ที่เคยมีส่วนช่วยทีม มันมีจำนวนลดลงในตอนนี้ แน่นอนว่ามันย่อมส่งผลต่อความแข็งแกร่งของทีมอย่างเลี่ยงไม่ได้” ผู้ไม่ประสงค์ออกนามคนเดิมกล่าว

สาเหตุสำคัญที่ทำให้ทีมจากชิสุโอกะ ไม่เก่งกาจเหมือนเก่า คือการที่โลกพัฒนาไปข้างหน้าอย่างเท่าทันกัน เพราะในช่วงบุกเบิก ชิสุโอกะ มีองค์ความรู้ที่ก้าวล้ำกว่าจังหวัดอื่น แต่ในยุคที่ทุกคนมีเทคโนโลยีและสามารถเข้าถึงทรัพยากรได้เหมือนกัน ทำให้นักเตะของพวกเขาไม่ได้โดดเด่นกว่าจังหวัดอื่นอีกแล้ว iwata j2-2-thumb-500x332-61960

“ในอดีต เราไม่มีคู่มือฟุตบอล ดังนั้นโค้ชจึงต้องหาวิธีและดัดแปลงเพื่อสอนผู้เล่น แต่ตอนนี้เรามีคู่มือดีๆ มากมาย ซึ่งเราก็ฝึกและสอนผู้เล่นจากสิ่งนี้” โยจิ โมจิสุกิ ผู้จัดการทั่วไปทีมฟุตบอลโรงเรียนโทไคไทโช ชิสุโอกะให้เหตุผล 

“ดังนั้นถ้าพวกเขาเติบโตขึ้นมาเป็นผู้เล่นแบบเดียวกัน และออกไปเล่นในระดับประเทศ มันจึงไม่มีอะไรที่แตกต่างจากนักเตะที่มาจากจังหวัดอื่น” 

มันจึงทำให้นักเตะจากชิสุโอกะ ที่เคยมีความโดดเด่นและมีเอกลักษณ์ในอดีต กลายเป็นนักเตะที่อยู่ในระดับค่าเฉลี่ยทั่วไป และมันก็ทำให้พวกเขาได้รับความสนใจจากสโมสรในเจลีกน้อยลงกว่าในอดีต 

“เราอยากให้คนท้องถิ่นเข้าร่วมสโมสรอาชีพ ด้วยความหวังว่ามันจะช่วยเป็นพลังเสริมที่มาจากความรักในท้องถิ่นของพวกเขา แน่นอนมันเป็นเรื่องดีที่อัตรานักเรียนที่จบจากโรงเรียนในชิสุโอกะทำให้ จูบิโล และ เอสพัลส์ แข็งแกร่งขึ้น” แมวมองสโมสรในเจลีกคนหนึ่งระบุ

“แทบไม่ต้องสงสัยว่านี้คือปัจจัยสำคัญที่อยู่เบื้องหลังนี้ แต่แม้ว่าเราอยากให้นักเรียนจากโรงเรียนในชิสุโอกะเข้าทีมขนาดไหน แต่ก็ไม่มีนักเตะในระดับนั้นในปัจจุบัน”

อย่างไรก็ดี พวกเขาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ เมื่อในเดือนมิถุนายนปี 2019 สมาคมฟุตบอลระดับมัธยมประจำจังหวัดชิสุโอกะ พยายามที่จะกู้คืนความยิ่งใหญ่ของพวกเขาให้กลับมา ด้วยโครงการชื่อ “ฟื้นฟูอาณาจักรฟุตบอลชิสุโอกะ” 

โครงการนี้เป็นความร่วมมือกับเจลีก เพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้กับฟุตบอลในท้องถิ่น โดยเริ่มจากการจัดการแข่งขันทัวร์นาเมนต์ภายในจังหวัดในชื่อ “ชิสุโอกะ แชมเปียนส์ลีก” รวมไปถึงการเข้าค่ายเก็บตัวฝึกซ้อมโดยเลือกนักเตะฝีเท้าดีจากทั่วจังหวัดมาเล่นด้วยกัน  

ในขณะเดียวกันพวกเขายังมีแผนให้ทีมโรงเรียนได้ลงเตะกระชับมิตรกับทีมเยาวชนจากเจลีก รวมไปถึงเชิญโค้ชอาชีพสอนและให้ความรู้แก่นักเตะในท้องถิ่น 

“ผมอยากให้ผู้เล่นเป็นแรงบันดาลใจให้แก่กันและมุ่งหน้าไปสู่ระดับโลกพร้อมกันอย่างจริงจัง ผมหวังว่านี่จะเป็นโอกาสที่เราจะกระเทาะเปลือกออกไป” อาคิฮิโระ โอคาวะ ประธานสมาคมฟุตบอลมัธยมชิสุโอกะกล่าวกับ Shizuoka ShinbunShizuokaGakuen20200114-thumb-800xauto-228333

และดูเหมือนว่าความพยายามของพวกเขาจะเริ่มออกผล เมื่อในเดือนมกราคม 2020 ชิสุโอกะ กัคคุเอ็น กู้หน้าให้วงการฟุตบอลชิสุโอกะได้สำเร็จ หลังก้าวขึ้นไปคว้าแชมป์ฤดูหนาวได้สำเร็จ หลังเอาชนะ อาโอโมริ ยามาดะ แชมป์เก่า 3-2 ในนัดชิงชนะเลิศ โดยถือเป็นทีมแรกของจังหวัดในรอบกว่า 20 ปี

สิ่งนี้ถือเป็นสัญญาณที่ดีสำหรับพวกเขาในการกลับมาทวงบัลลังก์ความเป็นมหาอำนาจแห่งวงการฟุตบอลญี่ปุ่น ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้ชาวเมืองชิสุโอกะมีความหวังว่า “อาณาจักรแห่งฟุตบอล” จะกลับมาสู่จังหวัดนี้อีกครั้งในเร็ววัน

Uncategorized

ความเจ็บปวดของนักกีฬาแอฟริกันกับโลกในยุค COVID-19

ความเจ็บปวดของนักกีฬาแอฟริกันกับโลกในยุค COVID-19

เมื่อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ สร้างแรงกระเพื่อมแก่วงการกีฬาแอฟริกา จนแทบเอาตัวไม่รอด 

 

แม้ว่าสถานการณ์การระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่หรือ COVID-19 ในไทยจะเริ่มดีขึ้น หลังจำนวนผู้ติดเชื้อลดลง แต่ในระดับโลกยังไว้วางใจไม่ได้ เมื่อตัวเลขผู้ติดเชื้อในหลายประเทศดีดตัวสูงขึ้นอย่างพรวดพราด และรวมทะลุหลัก 4 ล้านคนในปัจจุบัน 

แน่นอนว่าการระบาดของ COVID ในครั้งนี้ สร้างแรงกระเพื่อมไปในทุกภาคส่วน เช่นเดียวกับวงการกีฬา ที่ทำให้การแข่งขันหลายรายการต้องพักเบรก ยกเลิก หรือเลื่อนไปก่อน ซึ่งส่งผลกระทบในแง่ลบมากมายตามมา 

อย่างไรก็ดี สำหรับทวีปแอฟริกา ดูเหมือนว่านักกีฬาของพวกเขา ได้รับความเสียหายค่อนข้างหนักกว่าใครอื่นจากการระบาดในครั้งนี้ เพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น ร่วมติดตามไปพร้อมกับเรา

 

โบนัสที่หายไป 

ท่ามกลางการแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ แอฟริกา ก็เป็นหนึ่งในภูมิภาคที่ได้รับผลกระทบค่อนข้างหนัก ไม่น้อยไปกว่าภูมิภาคอื่น เมื่อพวกเขามีจำนวนผู้ป่วยสะสมรวมทั้งสิ้น 53,200 ราย และเสียชีวิต 2,027 ราย โดยแอฟริกาใต้คือประเทศที่มีผู้ติดเชื้อมากที่สุดที่ 7,808 ราย

ด้วยสถานการณ์ดังกล่าวทำให้เป็นเวลากว่าสองเดือน ที่วงการกีฬาแอฟริกาหยุดชะงัก เมื่อการแข่งขันมากมายทั้ง เทนนิส คริกเก็ต กอล์ฟ มวย รวมไปถึงกีฬายอดนิยมของพวกเขาอย่าง ฟุตบอล ต้องยกเลิกหรือเลื่อนการแข่งขันออกไป 

“ฟุตบอลคือชีวิต ช่วงเวลาฟุตบอลต้องหยุด มันเหมือนกับชีวิตต้องหยุดลงเช่นกัน” ดาวิด จูมา กัปตัน คาคาเมกา โฮมบอยซ์ สโมสรในพรีเมียร์ลีกของเคนยากล่าวกับ BBC Sports

แม้ว่าฟุตบอล จะเป็นกีฬาที่คนแอฟริกาคลั่งไคล้เป็นอย่างมาก แต่ในภาพรวมมันไม่ได้หมายความว่าสถานะทางการเงินส่วนใหญ่พวกเขาจะอยู่ในสภาพดี แม้ในช่วงเวลาปกติ เมื่อเทียบกับอเมริกาหรือยุโรป 

อ้างอิงจาก เคนยา พรีเมียร์ลีก หนึ่งในลีกชั้นนำของแอฟริกาตะวันออก เมื่อนักเตะกว่าครึ่งมีรายได้ต่อเดือนเพียงแค่ 200 ดอลลาร์สหรัฐฯ หรือราว 6,400 บาท ทำให้พวกเขาต้องพึ่งรายได้เสริมจาก โบนัสลงเล่น เบี้ยเลี้ยงในการเดินทาง และโบนัสหากทีมคว้าชัย 

แน่นอนว่าหากไม่มีเกมการแข่งขัน รายได้ตรงนี้ก็จะหายไป แถมในช่วงสถานการณ์ COVID-19 บางสโมสร ยังลดเงินเดือนนักเตะและสตาฟฟ์โค้ชเหลือ 50 เปอร์เซ็นต์ ทำให้ผู้เล่นที่มีรายได้น้อยอยู่แล้ว มีรายรับน้อยลงไปอีก david-juma-of-kakamega-homeboyz_1o4r8pqyt3c391ae8ujcu93ak6

“พวกเขาบอกเราว่าจะถูกตัดเงินเดือน 50 เปอร์เซ็นต์ บอสของเราอยู่ในภาคธุรกิจ และเพราะว่าโคโรนา จึงไม่มีธุรกิจไหนที่มีผลประกอบการที่ดีเลย” จูมากล่าวต่อ

“ในฐานะนักธุรกิจ เขารู้ว่าการจ่ายเงินเดือนเต็มจำนวนให้เรา จะทำให้ไม่สามารถรักษาทีมไว้ได้ มันจึงต้องเป็นแบบนี้ แทนที่จะไล่นักเตะออกไปโดยไม่จ่ายเงิน”  

ในขณะที่แคเมอรูน ก็ไม่ต่างจากเคนยา แม้อาจจะดีหน่อยที่พวกเขามีกฎหมายคุ้มครองแรงงานขั้นต่ำ ซึ่งทุกคนต้องมีรายได้ไม่ต่ำกว่า 200 ดอลลาร์ (6,400 บาท) แต่สถานการณ์ก็เริ่มจะไม่สู้ดี เมื่อสโมสรต้องขาดรายได้ที่มาจากเกมการแข่งขัน ทั้งค่าตั๋ว และค่าใช้จ่ายของแฟนบอลในวันที่มีแมตช์ 

“ตอนนี้เงินเดือนของเรายังคงเท่าเดิม แต่ผมคิดว่าภายในเดือนหน้า เงินเดือนน่าจะไม่เหมือนเดิม” โทมัส บาวัค นักเตะของทีม โคตอน สปอร์ต ใน แคเมอรูน พรีเมียร์ลีก กล่าว

อย่างไรก็ดี ยังมีนักกีฬาอีกกลุ่มที่ได้รับความเสียหายไม่น้อยกว่าพวกเขา 

 

งานยกเลิก เงินยกเลิก 

แอฟริกา ถือเป็นภูมิภาคที่กลายเป็นภาพจำของคนทั่วโลกในฐานะผู้ส่งออกนักวิ่ง โดยเฉพาะการวิ่งในระยะไกล เมื่อนักวิ่งจากทวีปแห่งนี้ ต่างเป็นเจ้าของสถิติโลกหรือขึ้นไปคว้าแชมป์มากมายมาตั้งแต่ในอดีต 

ไม่ว่าจะเป็น อเบเบ บิคิลา นักวิ่งชาวเอธิโอเปีย ผู้คว้าเหรียญทองการแข่งขันวิ่งมาราธอนโอลิมปิก 1960 ที่กรุงโรม พร้อมทำลายสถิติโลก ด้วยการวิ่งเท้าเปล่า และกลายเป็นคนแรกที่สามารถป้องกันแชมป์ในอีก 4 ปีต่อมา ที่โตเกียว2700

หรือในยุคปัจจุบัน เอเลียด คิปโชเก ปอดเหล็กชาวเคนยา ที่เป็นเจ้าของสถิติ “ชายที่วิ่งมาราธอนได้เร็วที่สุดในโลก” ด้วยสถิติ 2 ชั่วโมง 1 นาที 39 วินาทีในการแข่งขัน เบอร์ลิน มาราธอน เมื่อปี 2018 ตลอดจนเป็นเจ้าของเหรียญทองโอลิมปิก ที่ริโอ เมื่อปี 2016

อย่างไรก็ดี จากการระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ ทำให้นักวิ่งจากแอฟริกาต้องว่างงาน เมื่อการแข่งขันขันทั้ง เวิลด์อินดอร์ การแข่งขันกรีฑาระดับโลกที่จัดขึ้นทุก 4 ปี รวมไปถึงเวิลด์ฮาล์ฟ มาราธอน ที่จัดขึ้นทุกสองปี และมีคิวจะแข่งกันในเดือนมีนาคมที่ผ่านมาต้องเลื่อนออกไป 

เช่นกันสำหรับการแข่งขันแบบซีรีส์ที่จัดการแข่งขันตลอดทั้งปี อย่าง เวิลด์ มาราธอน เมเจอร์, ไดมอนด์ ลีก หรือ Continental Tour ก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกัน และมันส่งผลกระทบต่อพวกเขาโดยตรง โดยเฉพาะคนที่ไม่ได้มีชื่อเสียงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

“นักกีฬาทุกคนต่างรู้สึกถึงผลที่ตามมา” ฮิวส์ ฟาบริคซ์ แซนโก นักกรีฑาชาวบูร์กินา ฟาโซ ที่เคยคว้าเหรียญทองแดงเขย่งก้าวกระโดดในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก 2019 กล่าว

“ผมรู้จักนักกีฬาแอฟริกาบางคนที่ไม่ได้มีสปอนเซอร์และเดินทางไปยุโรปอยู่เสมอเพื่อลงแข่งหาเงิน การแข่งขันที่ถูกยกเลิก สิ่งนี้กำลังเป็นอันตรายต่อพวกเขา เพราะพวกเขาจะไม่มีรายได้ที่จะเข้ามาช่วยในการเตรียมตัวสำหรับปีหน้า” 

“ดังนั้นนักกีฬาบางคนอยู่ในจุดที่ยากลำบากมาก” 

ปกติรายได้ของนักวิ่งส่วนใหญ่จะมาจากสามทางเป็นหลัก คือจากสปอนเซอร์ เงินรางวัล และโบนัสจากการแข่งขัน ซึ่งอาจจะเป็นตำแหน่งที่วิ่งเข้าเส้นชัย หรือการทำลายสถิติในแต่ละรอบ 

“ถ้าคุณไม่ลงแข่งวิ่ง มันไม่มีโอกาสเลยสำหรับโบนัส เงินที่ได้เมื่อลงแข่ง หรือเงินรางวัล” มิเชล โบติง เอเยนต์ชาวดัตช์ที่เป็นตัวแทนให้กับนักวิ่งแอฟริกามากมาย 

“มันจึงเป็นภาระที่ใหญ่มากสำหรับนักกรีฑาหลายคนและครอบครัวของพวกเขาที่แขวนอยู่กับมัน” 

ทำให้การเลื่อนการแข่งขัน ไม่ว่าจะเป็น เวิลด์ อินดอร์ หรือรายการใหญ่อย่างโอลิมปิก ไม่เพียงแต่ทำให้พวกเขาพลาดโอกาสคว้าเหรียญ แต่มันยังสร้างแรงกระเพื่อมต่อรายรับ ที่แทบจะเป็นรายได้หลักของพวกเขา 

“มันขึ้นอยู่กับระดับของพวกเขา มันอาจจะเป็น 2 ใน 3 หรือมากกว่านั้น (ของรายได้) เพราะว่ามันยังมีโบนัสที่มาจากการแข่งขันด้วย” แซนโก กล่าว

“ดังนั้นมันต้องมีผลกระทบทางการเงินอย่างแน่นอน”

ในขณะเดียว หากมองในภาพรวม ต้องยอมรับว่านักกรีฑาแอฟริกาส่วนใหญ่ ต่างไม่ได้มีรายได้เทียบเท่ากับนักฟุตบอล นอกจากนี้ พวกเขาเหล่านี้ต่างไม่ได้มีสัญญา เหมือนกับนักเตะอาชีพ ที่ยังมีรายได้จากเงินเดือนแม้ไม่ได้ลงแข่ง 

“สำหรับกรีฑา พอเทียบกับกีฬาอื่นแล้ว ถือว่าเราล่มจมเลยทีเดียว” เบลสซิ่ง โอคาบาเร นักวิ่งและนักกระโดดไกลชาวไนจีเรียกล่าว 

“ฟุตบอลเป็นกีฬาที่ชวนให้ดึงดูด และผู้เล่นก็ทำเงินได้มากมาย สำหรับสิ่งที่ฉันทำเพื่อดำรงชีวิต ฉันไม่สามารถหาเงินได้ขณะนั่งอยู่ที่ม้านั่งสำรอง แต่นักฟุตบอลสามารถทำได้” 

“ถ้าฉันอยากได้เงิน ฉันต้องลงแข่ง มันมีการแข่งขันบางรายการที่ถ้าคุณฟาวล์ตั้งแต่ตอนสตาร์ท คุณจะไม่ได้ค่าลงแข่ง หรืออาจจะได้ครึ่งหนึ่งถ้าคุณวิ่งไม่จบ” 

 

เงินสำรองที่ร่อยหรอ

“ผมต้องสูญเงินไปกว่า 20,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ (640,000 บาท) ที่จะเป็นเงินประกันเมื่อได้ลงแข่ง” ไนเจล อามอส นักวิ่งจากบอตสวันนา กล่าวกับ BBC nigel-730x400

อามอส เป็นหนึ่งในดาวเด่นของวงการกรีฑาแอฟริกา เขาเคยคว้าเหรียญเงินในการแข่งขันวิ่ง 800 เมตรในโอลิมปิกที่ลอนดอน เมื่อปี 2012 และมุ่งมั่นที่จะแก้ตัวในโอลิมปิก 2020 ที่ญี่ปุ่น หลังต้องถอนตัวกลางคันในการแข่งขันที่ริโอ 2016 หลังเป็นลม

“ปีนี้ผมบอกกับตัวเองว่า โอเคไนเจล นายเลือกเฉพาะรายการสำคัญ เพื่อให้นายยังสดอยู่ตอนโอลิมปิก” 

“ผมจึงไปแข่งแค่ไม่กี่รายการ เพราะแบบนี้ผมจึงต้องพยายามบริหารเรื่องเงินผมให้ดี เพื่อประคองตัวเองให้อยู่รอดตลอดทั้งปี แต่ตอนนี้มันเหลือศูนย์” 

ในการแข่งขันกรีฑา เงินรางวัลในแต่ละรายการจะแตกต่างกันไปตามดีกรีของการแข่งขัน โดย Continental Tour การแข่งขันระดับ 2 ที่จัดโดยสหพันธ์กรีฑาโลก หรือ World Athletics (รองมาจาก ไดมอนด์ ลีก) ผู้ชนะจะได้รางวัล 6,000 ดอลลาร์ (192,000 บาท) และลดหลั่นลงมาจนเหลือ 800 ดอลลาร์ฯ (25,000 บาท) สำหรับผู้ที่เข้าเส้นชัยเป็นอันดับ 8 

ในขณะที่การแข่งขันมาราธอน นักวิ่งจะสามารถทำเงินได้ตั้งแต่ 1,000 ดอลลาร์ (32,000 บาท) ไปจนถึง 100,000 ดอลลาร์ (3.2 ล้านบาท) หรืออาจจะได้มากกว่านั้นในรายการระดับเมเจอร์อย่าง เบอร์ลิน บอสตัน ลอนดอน หรือปารีส ขึ้นอยู่กับอันดับในการแข่งขัน 

มันจึงทำให้รายการเหล่านี้ กลายเป็นหมุดหมายสำหรับนักวิ่งจากแอฟริกา ยกตัวอย่างเช่น ลอนดอนมาราธอน ผู้ชนะประเภทชายจะได้เงินสูงถึง 313,000 ดอลลาร์ (10 ล้านบาท) และ 55,000 (1.7 ล้านบาท) ดอลลาร์ ในประเภทหญิง และได้เงินการันตีอย่างน้อย 1,000 ดอลลาร์ (32,000 บาท) หากจบใน 12 อันดับแรก 

อย่างไรก็ดี แม้จะเป็นจำนวนเงินที่ข้างสูง แต่ก็แลกมาด้วยระยะเวลาในการฟื้นตัวที่ต้องใช้มากกว่าการวิ่งชนิดอื่น ทำให้พวกเขามีโอกาสลงแข่งขันเพียงแค่ 3 ครั้ง หรืออย่างมากที่สุดคือ 4 ครั้งต่อปี แต่ด้วยการระบาดของ COVID ทำให้ครึ่งปีแรกผ่านไปด้วยความว่างเปล่า 

“มันกำลังจะกลายเป็นหายนะของนักกรีฑา เมื่อครึ่งปีแรกการที่แข่งวิ่งบนถนนหายไปหมดแล้ว เพราะการแข่งขันทั้งหมดถูกยกเลิก” โบติงกล่าว 

“มันหมายความว่านักกรีฑาที่ไม่มีสัญญากับสปอนเซอร์จะมีรายได้เป็นศูนย์สำหรับ 6-7 เดือนแรกของปี และคนที่มีสัญญาจะเสียรายได้ไปราว 40-70 เปอร์เซ็นต์ของรายได้ทั้งหมด” 

ในขณะเดียวกัน นักวิ่งไม่ใช่ผู้เดียวที่ได้รับผลกระทบอย่างหนักจากสถานการณ์นี้ แต่เอเยนต์ของพวกเขา ที่มีรายได้หลักมาจากรายรับของนักกรีฑา ก็โดนหางเลขเข้าไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

“รายได้ของเอเยนต์มาจากคอมคอมมิชชั่น และถ้ารายได้จากการแข่งขันเป็นศูนย์ แน่นอนว่ามันย่อมเกิดความเสียหายต่อธุรกิจของเรา” โบติงอธิบาย

“เราต้องปรับตัว และบางทีอาจจะมีรายได้แค่ 50 เปอร์เซ็นต์จากปกติ หรือน้อยกว่านั้น”
อย่างไรก็ดี ปัญหาทางการเงินไม่ใช่เรื่องเดียวที่นักกีฬาแอฟริกันต้องเผชิญ 

 

สุขภาพจิตที่ถดถอย 

ปฏิเสธไม่ได้ว่าการแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ ไม่เพียงแค่สร้างความเสียหายในด้านเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงปัญหาสุขภาพจิตของผู้คนในสังคม ไม่เว้นแม้แต่นักกีฬา

โบลาจี ไซมอน นักเตะของ โฮโรยา เอฟซี ในลีกกินีบอกว่า สถานการณ์เช่นนี้ นอกเหนือจากความกังวลกังวลว่าตัวเองจะติดเชื้อหรือไม่ พวกเขายังต้องสะสมความเครียดในเรื่องปากท้องจากรายได้ที่ลดลง sakin

“นอกจากลูกและน้องชายของผมที่ต้องไปโรงเรียน ผมยังมีแม่และน้องสาวที่ต้องเลี้ยงดู” เขากล่าว 

“ผมรู้สึกกังวลใจมาก พอเราไม่ได้ลงเล่น เราก็ไม่ได้โบนัสจากการแข่งขัน ไม่ได้อะไรเลย” 

เช่นกัน โอคาบาเร นักกรีฑาชาวไนจีเรีย ก็ยอมรับว่า ในตอนแรกเธอรู้สึกช็อค ก่อนจะตามมาด้วยความกังวล ท่ามกลางสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนว่าการแข่งขันจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้งเมื่อไร 

“การเป็นนักกรีฑาคือทั้งหมดที่เรารู้ ทั้งหมดที่เราทำได้ มันคือชีวิตของพวกเรา” โอคาบาเร กล่าว  

“ดังนั้นเมื่อสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น มันเหมือนกับความช็อค การไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไปคือส่วนที่ยากที่สุดในสถานการณ์เหล่านี้สำหรับฉัน” 

ในขณะที่ ฮัสซัน อาเบ็ด เอล กาวาด นักวิ่งชาวอียิปต์ที่เคยคว้าเหรียญทองแดงในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์แอฟริกาครั้งล่าสุด ยอมรับว่าแม้ว่าเขาจะมีเงินเดือนจากสโมสรที่สังกัด แต่เขาก็ต้องดิ้นรนอย่างหนักเพื่อให้มีชีวิตรอดจากรายได้ที่ลดลงแบบฮวบฮาบ

“มันมีการแข่งขันที่คุณสามารถไปและชนะ และเมื่อคุณชนะคุณจะได้เงิน แต่การแข่งขันเหล่านี้ถูกยกเลิกไปหมดจนถึงเดือนมิถุนายน”

“ผมกำลังพยายามเอาตัวรอด เพราะว่าผมได้เงินเดือนจากสมาคมของอียิปต์แค่ 123 ดอลลาร์ (3,970 บาท) ในขณะที่อัล อาลี สโมสรที่ผมเป็นตัวแทนให้เงิน 622 ดอลลาร์ (20,000 บาท) แต่ในฤดูกาลนี้มันสำคัญสำหรับการคัดเลือกไปโอลิมปิก กลับทำเงินไม่ได้” 

อย่างไรก็ดี ท่ามกลางสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีนัก พวกเขาก็ยังไม่หมดหวัง 

 

สู้ไปด้วยกัน 

แม้ว่านักกีฬาแอฟริกัน จะได้รับผลกระทบที่ค่อนข้างหนักหน่วงจากการระบาดของ COVID-19 แต่พวกเขาก็ไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพัง เมื่อองค์กรกีฬาของแต่ละประเทศ ต่างพยายามยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเท่าที่จะทำได้ CENTRAL-PARADE

ยกตัวอย่างเช่นสมาคมฟุตบอลเซียราลีโอน ที่บริจาคเงิน 67,500 ดอลลาร์สหรัฐฯ (2.1 ล้านบาท) ให้กับทีมในพรีเมียร์ลีก ดิวิชั่น 1 และดิวิชั่น 2 หรือสมาคมฟุตบอลอียิปต์ ที่ระดมทุนเปิดรับบริจาค เพื่อนำเงินไปช่วยเหลือนักฟุตบอลในลีกล่าง ทั้งดิวิชั่น 3 ดิวิชั่น 4 

เช่นกันกับ แอฟริกาใต้ พวกเขาได้ตั้งกองทุนมูลค่า 8 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ (256 ล้านบาท) เพื่อเยียวยานักฟุตบอลและศิลปิน ส่วน ไลบีเรีย ได้อนุมัติเงิน 4,200 ดอลลาร์สหรัฐฯ (134,000 บาท) ที่นำมาช่วยเหลือนักฟุตบอลทั้งชายและหญิงของแต่ละสโมสร ขณะที่ผู้เล่นในแอลจีเรีย ทำตรงข้ามด้วยการบริจาคเงินเดือนตัวเองครึ่งหนึ่งเป็นกองทุนสู้ COVID 

ส่วนวงการกรีฑา ก็ไม่น้อยหน้า ต่างพยายามหาวิธีช่วยเหลือนักกีฬาของพวกเขา ตัวอย่างเช่นสมาคมกรีฑาเอธิโอเปีย ที่ใช้เงินสูงถึง 130,000 ดอลลาร์ (4.1 ล้านบาท) เยียวยานักกรีฑา 211 คนและโค้ช 56 คน 

แต่ที่แปลกแหวกแนวที่สุด คือสมาคมฟุตบอลอูกันดา ที่บริจาคข้าว 12.5 ตันให้กับ นักเตะ สต้าฟโค้ช รวมไปถึงแฟนบอล ที่การันตีว่าแม้พวกเขาไม่มีเงิน แต่ก็จะไม่อดตายในช่วงนี้อย่างแน่นอน 

สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า หลายฝ่ายไม่ได้มองข้ามเรื่องนี้ พวกเขาคิดและพยายามหาแนวทางแก้ไข และลดความเสียหายให้ได้มากที่สุด ทั้งการปรับลดเงินเดือนของนักฟุตบอล หรือการมอบเงินเยียวยาจากสมาคมต่างๆ  

อย่างไรก็ดี มันแค่แผนระยะสั้นเท่านั้น เพราะในระยะยาว นักกีฬาคงจะไม่สามารถรับเงินเดือนแค่ครึ่งเดียวไปได้ตลอด เช่นกันสำหรับสมาคมกีฬา ที่หากไม่มีรายได้เข้ามา งบประมาณของพวกเขาก็จะหมดไป ถึงตอนนั้น พวกเขาจะไปต่อได้ไหม? ไม่มีใครตอบเรื่องนี้ได้ 

“มันเป็นช่วงเวลาที่ต้องดิ้นรนสำหรับเรา สำหรับนักกีฬา พวกเขาเพียงแค่อยากให้อาชีพของพวกเขาดำเนินต่อไป แต่ก็ต้องต่อสู้เพียงลำพังเพื่อไปให้ถึงจุดนั้น” ไนเจล อามอส กล่าวกับ BBC 

“องค์กรจะยังคงให้เงินเราต่อไป ถ้าเรายังเตรียมตัวฝึกซ้อมอยู่เสมอ หรือหยุดให้เงินจนถึงปีหน้าหรือเปล่า? และถ้าพวกเขาหยุดให้เงิน เราจะเสียหายแค่ไหน? อย่างที่รู้มันจึงเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากสำหรับนักกรีฑาในตอนนี้จริงๆ” 

ดังนั้น สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือพยายามสู้ไปด้วยกัน เพราะอย่างน้อยแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ก็ยังไม่มืดดับไป 

Uncategorized

ทำไมคิวบาจึงเคยรุ่งเรืองในกีฬาวอลเลย์บอล? และเกิดอะไรขึ้นในปัจจุบัน?

ทำไมคิวบาจึงเคยรุ่งเรืองในกีฬาวอลเลย์บอล? และเกิดอะไรขึ้นในปัจจุบัน?

สำหรับแฟนกีฬาที่ติดตามวอลเลย์บอลมาอย่างยาวนาน เชื่อได้ว่า “คิวบา” คือหนึ่งในชาติที่หลายคนน่าจะจำได้อย่างแน่นอน

 

เพราะไม่เพียงแค่ชุดแข่งของทีมหญิงจะสะดุดตาแล้ว ผลงานบนเวทีระดับโลกในช่วงหนึ่งยังถือว่าโดดเด่นเอามากๆ ชนิดที่เรียกว่า “เบอร์ 1” ได้อย่างเต็มภาคภูมิ … แต่แล้วชื่อของดินแดนแห่งเกาะในทะเลแคริบเบียนนี้ก็หายไปจากความจำของแฟนกีฬาตบลูกยางอย่างน่าสงสัย

เหตุใดคิวบาถึงได้รุ่งเรืองในกีฬาวอลเลย์บอล และจู่ๆ ความเก่งกาจที่มีนั้นหายไปได้อย่างไร?

เด็กสาวแห่งแคริบเบียน

ไม่มีหลักฐานปรากฎอย่างแน่ชัดว่า กีฬาวอลเลย์บอลเข้ามายังคิวบาเมื่อปีใด แต่หากอ้างอิงจากประวัติศาสตร์ของกีฬานี้ ซึ่งถือกำเนิดขึ้นในประเทศสหรัฐอเมริกา ก็พอมีความเป็นไปได้ว่า น่าจะถูกนำเข้ามาในช่วงเวลาใกล้เคียงกับกีฬามวยสากล จากอิทธิพลของประเทศมหาอำนาจที่แผ่มายังที่นี่เมื่อครั้งอดีตกาลunnamed

และก็เช่นเดียวกับกีฬามวยสากล เพราะทันทีที่ ฟิเดล คาสโตร, เอร์เนสโต้ “เช” เกวาร่า ตลอดจนกลุ่มนักศึกษาและประชาชน ปฏิวัติคิวบาสู่การปกครองในระบอบสังคมนิยมในปี 1959 พร้อมกับออก “กฤษฎีกา 83A” กฎหมายที่ตราให้การแข่งขันกีฬาอาชีพเป็นสิ่งผิดกฎหมายของประเทศคิวบาในปี 1962 … กฎหมายดังกล่าว ทำให้ ทีมชาติคิวบา กลายเป็นความสำคัญอันดับ 1 ของวงการกีฬาในดินแดนแห่งซิการ์ชั้นดีทันที

แนวคิดจากโลกคอมมิวนิสต์ ที่เน้นการสร้างระเบียบวินัย, ความพยายาม และความเสียสละ สู่นักกีฬาที่ต่อสู้เพื่อเกียรติยศ, ความรักในกีฬา และความรักชาติยิ่งชีพ คือสิ่งที่ทำให้นักกีฬาที่มีธงชาติคิวบาติดอยู่ที่หน้าอกซ้าย ประสบความสำเร็จมาแล้วนักต่อนัก ซึ่งทีมวอลเลย์บอลก็เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งทีมหญิง ที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ตั้งแต่ช่วงปลายยุค 70’s … 

นับตั้งแต่มีการแข่งขันวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลกในปี 1952 และกีฬาตบลูกยาง ได้รับการบรรจุให้เป็นหนึ่งในชนิดกีฬาโอลิมปิกในปี 1964 วงการวอลเลย์บอลหญิงก็ถูกผูกขาดด้วยความยิ่งใหญ่ของ 2 ชาติมหาอำนาจอย่าง สหภาพโซเวียต (รัสเซียในปัจจุบัน) กับ ญี่ปุ่น เจ้าของฉายา “แม่มดแห่งตะวันออก” หรือ ”Oriental Witches” มาโดยตลอด

ทว่าในศึกชิงแชมป์โลกในปี 1978 ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ก็ได้เกิดขึ้น เมื่อ คิวบา ชาติที่เป็นเกาะเล็กๆ ในทะเลแคริบเบียน สามารถคว้าแชมป์ได้แบบหักปากกาเซียน ด้วยการถล่มญี่ปุ่น แชมป์เก่าและแชมป์โลก 3 สมัยในขนาดนั้นแบบยับเยิน 3 เซตรวด

และตำนานของ “เด็กสาวแห่งแคริบเบียน” หรือ “The Caribbean Girls” ก็เริ่มต้นนับแต่นั้น …

 

ร่างกาย…อาวุธลับ

“ต้องขอบคุณระบอบการเมืองของประเทศเรา ผู้สนับสนุนหลักทีมวอลเลย์บอลด้วยค่ะ ที่ทำให้พวกเราสามารถตั้งและไปถึงเป้าหมายซึ่งหลายคนมองว่าไกลเกินฝันได้” มิเรย่า หลุยส์ (Mireya Luis) ตัวตบระดับตำนานของทีมชาติคิวบา เผยในสารคดีของ โอลิมปิก ที่ว่าด้วยเรื่องราวของเด็กสาวแห่งแคริบเบียน

จากคำพูดข้างต้น ไม่ต้องสงสัยว่าระบอบการเมืองแบบคอมมิวนิสต์ของคิวบา ที่ผู้นำสูงสุดในขณะนั้นอย่าง ฟิเดล คาสโตร ให้การสนับสนุนนักกีฬาทีมชาติ ซึ่งรวมถึงทีมวอลเลย์บอลอย่างเต็มที่ คือปัจจัยสำคัญประการหนึ่งที่นำมาซึ่งความสำเร็จในระดับนานาชาติ

แต่ในมุมมองของ แชมป์ – สมชาย ดอนไพรยอด ผู้จัดการทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย และแฟนพันธุ์แท้วอลเลย์บอลหญิงทีมชาติไทย ปี 2012 มองว่า ผู้หญิงคิวบา ยังมีอีกหนึ่งความลับสำคัญ ที่นำมาซึ่งอาวุธเด็ดในการลงสนามจริง

“สิ่งหนึ่งที่สำคัญ และทำให้คิวบายิ่งใหญ่ในวงการวอลเลย์บอล โดยเฉพาะผู้หญิงคือ สรีระแบบคนละติน คนผิวดำ สะโพกคนคิวบาจะทุยๆ เหมือนสะโพกม้า ทำให้พวกเธอกระโดดได้สูงกว่าปกติ ซึ่งจุดนี้เป็นสิ่งหนึ่งที่สำคัญมากในการเล่นวอลเลย์บอล”

ด้วยสรีระที่พระเจ้าประทานให้นี้เอง ทำให้ ยูเจนิโอ จอร์จ ลาฟิต้า ยอดโค้ชวอลเลย์บอลหญิงระดับตำนานของคิวบา คิดค้นสไตล์การเล่นที่เปรียบเสมือนลายเซ็นของชาติ นั่นคือ “ตบหนัก บล็อกใหญ่” … เนื่องจากในอดีต การแข่งขันวอลเลย์บอลยังนับคะแนนเฉพาะทีมที่ได้สิทธิ์เสิร์ฟ ต่างจากปัจจุบันที่นับแต้มแบบแรลลี่ ชาติใดก็ตามที่มีตัวบล็อกดีๆ จะกุมความได้เปรียบในเกมมาก เพราะหากบล็อกได้ โอกาสที่อีกฝ่ายมีโอกาสได้เสิร์ฟเพื่อทำแต้มก็แทบไม่มี และหากทีมตัวเองได้เสิร์ฟ หากบล็อกบอลที่อีกฝ่ายโต้ลงได้ ก็ได้แต้มทันทีเช่นกันeugenio-george-3

จุดเด่นทางสรีระ และแนวทางการเล่นที่ถูกพัฒนาให้สอดคล้องกับสิ่งที่พระเจ้าให้มา ทำให้คิวบาสามารถสร้างยอดนักตบลูกยางสาวของประเทศขึ้นมาได้มากมาย นำโดย มิเรย่า หลุยส์ ตัวตบจอมโหด ที่แม้จะมีความสูงเพียง 175 เซนติเมตร แต่สามารถกระโดดตบ (Spike) ได้สูงถึง 339 เซนติเมตร กระโดดบล็อกสูง 325 เซนติเมตร รวมถึง เรกลา ตอร์เรส ตำแหน่งบอลกลางที่โดดเด่นทั้งการตบและการบล็อก

และเหตุผลเหล่านี้เอง ที่ทำให้ทีมวอลเลย์บอลหญิงคิวบา ไร้เทียมทานในยุค 90’s จากการคว้าเหรียญทองโอลิมปิก 3 สมัยซ้อน ในปี 1992, 1996 และ 2000 รวมถึงแชมป์วอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลก 2 สมัยซ้อน ในปี 1994 และ 1998 เรียกได้ว่าในยุคดังกล่าว ไม่มีใครสู้ทัพเด็กสาวแห่งแคริบเบียนได้เลย

ขณะที่ทีมชาย แม้จะไม่มีผลงานความสำเร็จ อย่างการคว้าเหรียญทองโอลิมปิก หรือแชมป์โลกได้เลยก็ตาม เนื่องจากวงการวอลเลย์บอลชายนั้นมีความสูสีเป็นอย่างมาก แต่ผลงานในการคว้าแชมป์ NORCECA (วอลเลย์บอลชิงแชมป์อเมริกาเหนือ, กลาง และแคริบเบียน) อย่างต่อเนื่องเช่นเดียวกับทีมหญิง ก็คงเป็นหลักฐานที่เห็นชัดจนเกินพอว่า คิวบา คือหนึ่งในชาติมหาอำนาจของวงการตบลูกยางอย่างแท้จริง

 

แปรพักตร์

ผลงานความสำเร็จในเวทีระดับโลก แม้จะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าคิวบาคือชาติที่เก่งในกีฬาวอลเลย์บอลชนิดหาตัวจับยาก แต่กระนั้น กลับมีสิ่งที่ค้างคาในใจของเหล่าผู้เล่นอยู่

และสิ่งนั้นก็หนีไม่พ้น เรื่องเงินๆ ทองๆ นั่นเอง …0710-voleibol-femenino

“การเป็นนักกีฬาทีมชาติคิวบา อาจจะมีสวัสดิการ ตามมาเป็นผลประโยชน์จำนวนมากก็จริง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการศึกษา, การรักษา หรือแม้แต่การเดินทาง แต่สิ่งที่ดูจะทำให้พวกเขาเสียเปรียบไม่น้อย ก็คือเรื่องของเงิน จากการได้รับเบี้ยเลี้ยงเพียงเดือนละ 16 ดอลลาร์สหรัฐฯ แม้หากนักกีฬาคนใดคว้าเหรียญทองโอลิมปิกได้ จะได้รับเงินเดือนละ 300 ดอลลาร์สหรัฐฯ ตลอดชีวิต (เหรียญเงิน เหรียญทองแดง จะได้รับลดหลั่นลงไป) ก็ตาม แต่ก็ยังน้อยมากๆ อยู่ดี” แชมป์ – สมชาย เล่าต่อ

ไม่เพียงเท่านั้น ทางรัฐบาลคิวบายังได้ทำในสิ่งที่ทีมนักกีฬารวมถึงสตาฟฟ์โค้ชมองว่า “ไม่แฟร์” อีกหลายอย่าง โดยเฉพาะ ส่วนแบ่งเงินรางวัล ซึ่ง กิลแบร์โต้ เอร์เรร่า อดีตเฮดโค้ชทีมวอลเลย์บอลชายทีมชาติคิวบาเผยถึงเรื่องดังกล่าวว่า

“ครั้งหนึ่ง เราเคยเป็นตัวแทนทีมชาติคิวบาไปแข่งในรายการระดับนานาชาติ ปรากฎว่า จากเงินรางวัลที่ได้ถึง 400,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ รัฐบาลกลับให้ส่วนแบ่งเรามาเพียง 32,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ ซึ่งเงินก้อนนั้นแหละ คือส่วนที่นักกีฬากับโค้ชต้องมาแบ่งกัน”

และแม้ในปี 1999 สถาบันกีฬา พลศึกษา และนันทนาการแห่งชาติ หรือ INDER หน่วยงานที่ดูแลวงการกีฬาของจะอนุญาตให้นักกีฬาเบสบอล รวมถึงวอลเลย์บอล โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เข้าสู่ช่วงบั้นปลายของการเป็นนักกีฬา ออกไปเล่นในระดับอาชีพที่ต่างประเทศได้ แต่ก็ต้องแลกมากับการที่รัฐบาลคิวบาร่วมเป็นผู้ต่อรอง และหักค่าเหนื่อยส่วนหนึ่งเข้าแผ่นดิน ซึ่งเป็นจำนวนมากเกินกว่าที่นักกีฬาหลายคนจะรับไหว

สิ่งเหล่านี้เอง จึงทำให้นักกีฬาวอลเลย์บอลของคิวบา ตัดสินใจ “แปรพักตร์” หนีออกจากคิวบาเพื่อไปตั้งรกราก รวมถึงเป็นนักกีฬาอาชีพในประเทศต่างๆ ทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นในทวีปยุโรป, อเมริกาใต้ หรือแม้แต่ สหรัฐอเมริกา ชาติที่เป็นไม้เบื่อไม้เบากันมานาน

หนึ่งในเหตุการณ์ครั้งที่อื้อฉาวที่สุด เกิดขึ้นในเดือนธันวาคม 2001 เมื่อ ยอสวานี่ เฮอร์นานเดซ, ลีโอเนล มาร์แชลล์, ฮอร์เก้ หลุยส์ เฮอร์นานเดซ, อังเคล เดนนิส, ยาสเซอร์ โรเมโร่ และ รามอน กาโต้ 6 นักวอลเลย์บอลชายคิวบาชุดแชมป์รายการ FIVB แกรนด์ แชมเปียนส์ คัพ ในปีดังกล่าว หลบหนีออกจากโรงแรมหลังจบการแข่งขันทัวร์นาเมนต์หนึ่งในประเทศเบลเยียม เพื่อขึ้นรถไฟสู่ประเทศอิตาลี เริ่มต้นชีวิตใหม่ เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ กิลแบร์โต้ เอร์เรร่า ถูกรัฐบาลสั่งปลดจากตำแหน่งเฮดโค้ชทันทีCubaCelebrateHR

และหลังจากนั้น รายชื่อของนักกีฬาวอลเลย์บอลคิวบาพลัดถิ่น ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งชายและหญิง … ออสมานี่ ฮวนโตเรน่า, ไซมารี อเกวโร่, วิลเฟรโด้ ลีออน คือส่วนหนึ่งของนักกีฬาตบลูกยางคิวบาที่ละทิ้งบ้านเกิดเมืองนอน เพื่อแสวงหาอนาคตใหม่ยังต่างแดน ซึ่งขณะเดียวกันก็นำมาซึ่งเรื่องดราม่าอันแสนเศร้า …

เรื่องดังกล่าวเกิดขึ้นในช่วงการแข่งขันโอลิมปิก 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ประเทศจีน ไซมารี อเกวโร่ อดีตนักวอลเลย์บอลทีมชาติคิวบาดีกรีเหรียญทองโอลิมปิกปี 1996 และ 2000 ที่ทิ้งบ้านเกิด โอนสัญชาติมาเล่นให้ทีมชาติอิตาลี มีความจำเป็นต้องขอออกจากแคมป์เพื่อกลับคิวบาไปดูใจแม่ที่กำลังป่วยหนัก แม้ทางทีมชาติอิตาลีไม่มีปัญหา แต่เรื่องกลับกลายเป็นว่า ทางสถานทูตคิวบาดึงเช็ง ชะลอกระบวนการออกวีซ่าของเธอไว้ จนอเกวโร่จำยอมต้องกลับไปเข้าแคมป์ทีมชาติอิตาลีอีกครั้ง และเมื่อวีซ่าผ่าน ก็สายเกินไป เพราะคุณแม่ของเธอเสียชีวิตแล้ว ซึ่งตัวของอเกวโร่เองยอมรับว่า มันเป็นแผลในใจที่รักษาอย่างไรก็คงไม่หายอย่างแน่นอน

 

ปรับเปลี่ยนสู่ยุคใหม่

อาการ “สมองไหล” ซึ่งมีนักวอลเลย์บอลสัญชาติคิวบาละทิ้งถิ่นฐานเพื่อโอกาสชีวิตที่ดีกว่าอย่างต่อเนื่อง ทำให้แม้แต่ทางสหพันธ์วอลเลย์บอลนานาชาติ หรือ FIVB ยังต้องออกมาดูแลเรื่องนี้ ด้วยการตั้งหน่วยงานพิเศษ เพื่อดูแลนักกีฬาที่ต้องการออกมาเล่นอาชีพในต่างประเทศ แต่ยังไม่อยากที่จะสละสัญชาติคิวบา เพื่อโอกาสในการเดินทางกลับไปหาครอบครัว ซึ่ง ไดมี่ รามิเรซ นักตบสาวดีกรีเจ้าของเหรียญทองแดงโอลิมปิก 2004 ที่ปัจจุบันเล่นให้กับ นครราชสีมา เดอะมอลล์ วีซี ใน วอลเลย์บอล ไทยแลนด์ ลีก ฤดูกาล 2019-20 ก็อยู่ในข่ายนี้089.CUBvsKOR.07

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เรื่องดังกล่าวส่งผลกระทบต่อวงการตบลูกยางของคิวบาอย่างสาหัส เมื่อผลงานเริ่มค่อยๆ ดร็อปลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งทีมหญิง ที่หลังจากคว้าอันดับ 4 ในโอลิมปิกปี 2008 พวกเธอก็ไม่เคยผ่านเข้าไปเล่นในรอบสุดท้ายของมหกรรมกีฬาแห่งมวลมนุษยชาติอีกเลย เช่นเดียวกับสถิติเวลาเจอชาติอื่นๆ ซึ่งเคยผูกปีชนะ ก็กลับตาลปัตรกลายเป็นความพ่ายแพ้ หนึ่งในนั้นคือ ทีมชาติไทย ที่สามารถเอาชนะคิวบาได้เป็นครั้งแรกในศึก เวิลด์ กรังด์ปรีซ์ (เนชั่นส์ ลีก ปัจจุบัน) เมื่อปี 2011

ขณะเดียวกัน อาการสมองไหลของนักกีฬารุ่นพี่ ยังทำให้ทีมชาติคิวบาต้องไปดึงเอานักกีฬาอายุน้อยๆ ขึ้นมาเล่นทีมชาติชุดใหญ่ อย่างเช่นในวอลเลย์บอลหญิงชิงแชมป์โลกปี 2014 ซึ่ง เมลิสซ่า วาร์กาส ติดทีมชาติด้วยวัยไม่ถึง 15 ปีเท่านั้น … แน่นอนว่า ประสบการณ์ที่นักกีฬาวัยกระเตาะมีนั้นยังไม่มากพอ จนกระทบไปถึงผลงานดังที่ได้กล่าวไปข้างต้น

“อันที่จริง เรามีนักกีฬาดาวรุ่งที่มีศักยภาพอยู่มากนะ แต่คุณจะปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือไม่ได้หรอก เพราะในขณะที่เราสร้างนักกีฬารุ่นใหม่ขึ้นมา ทว่ากลับต้องเสียพวกเขาไปหลายคนด้วยหลากหลายเหตุผล ซึ่งเรื่องทางการเงินก็ดูจะเป็นประเด็นใหญ่เสียด้วย” ยูมิลก้า รุยซ์ กัปตันทีมวอลเลย์บอลหญิงคิวบายุคทอง เจ้าของเหรียญทองโอลิมปิก 2 สมัยในปี 1996 และ 2000 เผยถึงสถานการณ์ของวงการตบลูกยางคิวบาในปัจจุบัน

จากปัญหาดังกล่าว ทางการคิวบาเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ พวกเขาจึงยอมอ่อนข้อ ตัดสินใจปรับแก้กฎใหม่ ด้วยการอนุญาตให้นักกีฬาวอลเลย์บอลชาวคิวบาสามารถไปเล่นในระดับอาชีพที่ต่างประเทศได้ โดยลดความยุ่งยากต่างๆ รวมถึงเงื่อนไขอันมากมายที่เกี่ยวพันกับทางรัฐบาลลง ซึ่งทำให้นักตบฝีมือดีอย่าง เมลิสซ่า วาร์กาส ได้ออกไปโชว์ผลงานในทวีปยุโรป ณ ปัจจุบัน นอกจากนี้ ยังได้ทุ่มสรรพกำลังในการสร้างนักกีฬาสายเลือดใหม่ขึ้นมาประดับวงการอย่างต่อเนื่องอีกด้วย

แม้ต้องยอมรับว่า กฎระเบียบต่างๆ ที่เป็นอยู่ตอนนี้ จะไม่เป็นที่พอใจของทุกคน เพราะข่าวการแปรพักตร์ พลัดถิ่น ของเหล่านักวอลเลย์บอลชาวคิวบายังคงเกิดขึ้นอยู่เป็นระยะๆ แต่การยอมปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยที่เปลี่ยนไป ก็น่าจะถือเป็นสัญญาณที่ดี

ซึ่งแฟนๆ วอลเลย์บอล ก็คงหวังให้ทีมวอลเลย์บอลของคิวบากลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง เพื่อให้สมรภูมิตบลูกยาง กลับมาดุเด็ดเผ็ดมันยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา …

Uncategorized

ทำไมหมัดเคาน์เตอร์ของ “มิยาตะ อิจิโร่” ถึงอันตรายชนิดหาตัวจับได้ยาก?

ทำไมหมัดเคาน์เตอร์ของ “มิยาตะ อิจิโร่” ถึงอันตรายชนิดหาตัวจับได้ยาก?

“ก้าวแรกสู่สังเวียน” คือมังงะแนวชกมวย ผลงานสร้างชื่อของอาจารย์ โจจิ โมริคาว่า ที่เริ่มต้นออกเดินก้าวแรกตั้งแต่ปี 1989 จนถึงปัจจุบันปี 2020 ก็ยังคงก้าวต่อไปอย่างมั่นคง สม่ำเสมอ และไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆ การันตีด้วยจำนวนรวมเล่มที่มากถึง 127 เล่ม 

 

สำหรับมังงะเรื่องนี้ นอกจาก “มาคุโนอุจิ อิปโป” พระเอกของเรื่องแล้ว อีกหนึ่งตัวละครที่โดดเด่นไม่แพ้กัน (เผลอๆ อาจจะได้รับความนิยมมากกว่าอิปโปเสียอีก เนื่องจากหน้าตาอันหล่อเหลา) แน่นอนว่าต้องเป็น “มิยาตะ อิจิโร่” ผู้เป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งตลอดกาลของ อิปโป

เมื่อพูดถึง มิยาตะ อิจิโร่ หนึ่งสิ่งที่จะลอยเข้ามาในหัวพร้อมกันโดยอัตโนมัติคือ “หมัดเคาน์เตอร์” ท่าไม้ตายประจำตัวของเขาที่ส่งคู่ต่อสู้ลงไปนอนนับ 10 กับพื้นเวทีมาแล้วนับไม่ถ้วน ซึ่งเป็นเรื่องที่เราหยิบยกมากล่าวถึงในครั้งนี้

ทำไมหมัดเคาน์เตอร์ของ มิยาตะ ถึงอันตรายชนิดหาตัวจับได้ยาก? เขามีเทคนิคอย่างไร? ติดตามได้ที่นี้

 

ยอดมวยอัจฉริยะ

มิยาตะ อิจิโร่ เปิดตัวมาตั้งแต่ในมังงะเล่มแรก ด้วยบทบาทยอดนักมวยอัจฉริยะรุ่นเยาว์ประจำโรงฝึกคาโมงาวะ เรียกได้ว่าเป็นลูกไม้ที่หล่นไม่ไกลต้น เนื่องจากพ่อของเขาเป็นอดีตนักมวยชื่อดัง แต่น่าเศร้าที่ต้องแขวนนวมไปก่อนวัยอันควรเนื่องจากอาการบาดเจ็บสาหัสในการชกไฟต์หนึ่ง 84348992_535110020687991_6799608597171246371_n (1)

จากที่เคยเป็นเด็กร่าเริง แจ่มใส มนุษย์สัมพันธ์ดี แต่เมื่อพบกับเหตุการณ์สะเทือนใจต่อหน้า บวกกับภาระหน้าที่ที่ต้องสืบทอดภารกิจของพ่อ มิยาตะ ก็พลันกลายเป็นคนสุขุม พูดน้อย โดยตลอดทั้งเรื่องเราแทบไม่เห็นเค้ายิ้มเลยด้วยซ้ำ 

ในเรื่องของสไตล์การชก เรียกได้ว่า มิยาตะ ถอดแบบจากผู้เป็นพ่อมาแบบไม่มีผิดเพี้ยน เนื่องจากเขาต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่า นักมวยสไตล์ “เอ้าท์บ็อกเซอร์” ที่เน้นความรวดเร็ว การป้องกัน ชิงจังหวะฝีมือ ก็สามารถยิ่งใหญ่ในโลกหมัดมวยได้ไม่แพ้สไตล์ “อินไฟท์เตอร์” ที่เน้นพละกำลัง และพลังหมัดอันหนักหน่วง  ซึ่งเป็นสไตล์ประจำตัวของ มาคุโนอุจิ อิปโป 

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ทั้งคู่จะเป็นคู่แข่งตลอดกาลซึ่งกันและกัน เปรียบเสมือนหยินกับหยางที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง จนสุดท้ายจากที่ในตอนแรกทั้งคู่เป็นศิษย์สำนักค่ายคาโมงาวะเหมือนกัน ก็เป็นฝ่าย มิยาตะ เองที่ยอมถอยออกมา ไปสังกัดค่ายคาวาฮาระแทน เนื่องจากถ้ายังอยู่ค่ายเดียวกันต่อไป นั่นหมายความว่าหนทางของพวกเขาจะไม่มีวันเวียนมาบรรจบกันในเส้นทางการต่อสู้บนสังเวียนมวยอาชีพ

ในแต่ละไฟต์ที่ มิยาตะ ขึ้นชก ค่อนข้างจะมีรูปแบบที่ตายตัวราวกับภาพฉายซ้ำ โดยเมื่อระฆังดังขึ้น เขาจะตั้งการ์ดในสไตล์ Detroit โดยแขนทั้งสองข้างจะไขว้กันบริเวณลำตัวช่วงบน และมีข้างหนึ่งยื่นไปข้างหน้ามากเป็นพิเศษ โดยความพิเศษของการตั้งการ์ดประเภทนี้คือสามารถปล่อยหมัดแย็บ ซึ่งเป็นอาวุธหลักของนักมวยประเภทเอ้าท์บ็อกเซอร์ได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็จะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วอันจัดจ้านไปรอบๆ ตัวคู่ต่อสู้ พร้อมปล่อยหมัดแย็บ รวมถึง ฟลิกเกอร์ แย็บ (หมัดแย็บที่มีการปล่อยหมัดจากมุมล่างของลำตัวซึ่งจะมีความรุนแรงมากกว่า) ใส่แบบไม่ยั้ง ชนิดที่คู่ต่อสู้ไม่สามารถตั้งตัวได้ติด 

มิยาตะ มักได้รับคำวิจารณ์ว่าหมัดของเขานั้นขาดพลัง ไม่รุนแรงพอที่จะส่งคู่ต่อสู้ลงไปนอนให้กรรมการนับได้ อย่างไรก็ตาม มิยาตะ นั้นรู้จุดอ่อนของตัวเองเป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าสไตล์การชกของเขาจะสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้แบบนับคะแนนได้ง่ายๆ แต่ตัวเขาไม่ต้องการเช่นนั้น เขาต้องการพิสูจน์ให้ได้เห็นว่าสไตล์ที่สืบทอดมาจากคุณพ่อก็สามารถชนะน็อคคู่ต่อสู้ได้เช่นกัน

ดังนั้นนอกจากการใช้ความเร็วชิงจังหวะ และปล่อยหมัดแย็บแล้ว มิยาตะเองก็มีทีเด็ดทีใช้น็อกคู่ต่อสู้ภายในเสี้ยววินาทีอยู่เหมือนกัน สิ่งนั้นคือ “หมัดเคาน์เตอร์” 

 

หมัดเคาน์เตอร์คืออะไร?

ก่อนที่จะเข้าเรื่องหมัดเคาน์เตอร์ อาวุธลับประจำตัวของ มิยาตะ อิจิโร่ เรามาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่าว่าหมัดเคาน์เตอร์ที่เรากำลังกล่าวถึงอยู่นั้นคืออะไร

หมัดเคาน์เตอร์คือหนึ่งในเทคนิคมวยขั้นสูง จัดว่าเป็นหนึ่งในกระบวนท่าการชกมวยที่ยากที่สุดก็ว่าได้ ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างหนักเพื่อสามารถใช้ได้อย่างเชี่ยวชาญ โดยความหมายของมันก็ตรงตามชื่อ Counter ที่แปลว่า “การสวนกลับ”6a21d69883fb221fdce0dc2bcf41191e

หลักพื้นฐานของหมัดเคาน์เตอร์คือการที่นักมวยฝ่ายหนึ่งรอจังหวะอย่างอดทน จนกระทั่งคู่ต่อสู้ปล่อยหมัดโจมตีออกมา และในเสี้ยววินาทีก่อนที่หมัดนั้นจะเดินทางมาถึงตัว ก็ให้ทุ่มแรงทั้งหมดที่มีปล่อยหมัดสวนกลับไป โดยหมัดที่ปล่อยออกไปจะต้องรวดเร็วกว่า เพื่อให้ไปถึงคู่ต่อสู้ก่อนที่ตัวเองจะได้รับบาดเจ็บ 

หมัดเคาน์เตอร์จึงเป็นหมัดที่มีความรุนแรงอย่างมาก เพราะพลังหมัดที่ปล่อยออกไปจะรวมเข้ากับแรงของคู่ต่อสู้ที่โถมเข้ามา ผลลัพธ์คือแรงปะทะแบบคูณสอง ดังนั้นต่อให้ไม่ใช่นักมวยที่มีพลังหมัดเป็นจุดเด่นก็สามารถน็อกคู่ต่อสู้ได้ภายในพริบตา 

อย่างไรก็ตามดังที่กล่าวไปด้านบน ว่าหมัดเคาน์เตอร์คือเทคนิคมวยขั้นสูง ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครๆ จะทำก็ได้ เนื่องจากการจะปล่อยหมัดเคาน์เตอร์ให้สมบูรณ์แบบต้องอาศัยเทคนิคมากมายดังนี้

1. อ่านจังหวะได้อย่างแม่นยำ : เนื่องจากหมัดเคาน์เตอร์คือหมัดที่ใช้สวนกลับ ดังนั้นผู้ใช้จึงต้องอ่านสถานการณ์ คาดเดาล่วงหน้าให้ได้ว่าคู่ต่อสู้จะปล่อยหมัดออกมาเมื่อไร และควรจะสวนกลับไปในจังหวะไหนถึงจะดีที่สุด

2. ต้องมีสมาธิตลอดเวลา : การจะใช้หมัดเคาน์เตอร์อย่างสมบูรณ์แบบนั้น ผู้ใช้ต้องตื่นตัวอยู่ตลอด เนื่องจากจะมีเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นหลังจากที่คู่ต่อสู้ปล่อยหมัดออกไป เพื่อช่วงชิงจังหวะและสวนกลับไป

3. สามารถพลิกแพลงได้ดี : การจะเป็นผู้เชี่ยวชาญหมัดเคาน์เตอร์ได้นั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องประยุกต์การใช้ให้เข้ากับสถานการณ์ได้ทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นหมัดแย็บ หมัดฮุก หรือหมัดอัปเปอร์คัท เมื่อคู่ต่อสู้ปล่อยออกมา ต้องหาจังหวะเพื่อจะเคาน์เตอร์มันกลับไปให้ได้ เนื่องจากการรอเพียงรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง กว่าที่จะปล่อยหมัดเคาน์เตอร์ได้ ผู้ใช้เองอาจจะเป็นฝ่ายลงไปนอนให้กรรมการนับเสียก่อน

โดยในโลกหมัดมวยแห่งความเป็นจริงนั้นก็มีนักมวยชื่อดังหลายคนที่โดดเด่นเรื่องการใช้หมัดเคาน์เตอร์เป็นพิเศษ เช่น อาร์ชี่ มัวร์ นักชกรุ่นไลท์เฮฟวี่เวตจากยุค 30’s-60’s ที่มักจะใช้ไหล่และท่อนแขนขวาเป็นเกราะป้องกันหมัดของคู่ต่อสู้ ก่อนที่จะปล่อยหมัดเคาน์เตอร์ที่เหมือนกับงูเห่าฉกออกไปเมื่อจังหวะที่ใช่มาถึง หรือแม้แต่ ชูการ์ เรย์ โรบินสัน หนึ่งในนักชกที่ได้รับการยกย่องว่าดีที่สุดตลอดกาลเมื่อเทียบกันปอนด์ต่อปอนด์ ว่ากันว่าเขาสามารถควบคุมจังหวะการชกของตัวเองได้ราวกับ ชาร์ลี ปาร์คเกอร์ ศิลปินแจ๊สชื่อก้องโลกควบคุมจังหวะดนตรี และเมื่อนำมาผสมผสานเข้ากับการปล่อยหมัดเคาน์เตอร์ ผลลัพธ์ที่ได้คือการสวนกลับแบบสมบูรณ์แบบ

ดังนั้นจากที่กล่าวไปด้านบน คีย์เวิร์ดสำคัญของหมัดเคาน์เตอร์คือเป็นเทคนิคขั้นสูง ต้องใช้ทั้งมันสมองและความเชี่ยวชาญในการใช้ แต่เมื่อใช้มันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ต่อให้เป็นนักมวยที่มีพลังหมัดเบาราวปุยนุ่นเพียงใด ก็สามารถล้มคู่ต่อสู้จอมอึดได้อย่างง่ายดาย มันจึงเป็นเทคนิคที่เหมาะสมกับ มิยาตะ อิจิโร่ นักมวยอัจฉริยะ ผู้มีทักษะแพรวพราว แต่มีจุดอ่อนเรื่องพละกำลังอย่างเหมาะเจาะที่สุด

 

หมัดเคาน์เตอร์สไตล์มิยาตะ

เนื่องจากความเป็นคนหัวรั้นของ มิยาตะ ที่ต้องการจะยึดมั่นในสไตล์การชกที่ถอดแบบมาจากพ่อตัวเองแบบไม่บิดพริ้ว ดังนั้นตั้งแต่เริ่มต้นเส้นทางการชกมวย เขาจึงหมั่นฝึกซ้อมหมัดเคาน์เตอร์มาโดยตลอด เพื่อเป็นท่าไม้ตายประจำตัวที่สามารถใช้ได้อย่างเชี่ยวชาญ 

อย่างไรก็ตามหมัดเคาน์เตอร์ของ มิยาตะ นั้นมีความรุนแรงกว่าของนักมวยคนอื่นๆ เนื่องจากลักษณะพิเศษในการใช้ที่ไม่เหมือนใคร โดยครั้งหนึ่ง คาโมงาวะ เก็นจิ ผู้เชี่ยวชาญศาสตร์หมัดมวย เจ้าของโรงฝึกอันเป็นแหล่งบ่มเพาะนักมวยชั้นยอด เคยได้ให้ความเห็นถึงหมัดเคาน์เตอร์ของ มิยาตะ เอาไว้ว่า

“หมัดเคาน์เตอร์ของ มิยาตะ นั้นไม่เหมือนใคร ในขณะที่นักมวยคนอื่นพยายามจะปล่อยหมัดเคาน์เตอร์ในทุกจังหวะเท่าที่จะทำได้ แต่ มิยาตะ จะรอจนกว่าคู่ต่อสู้ปล่อยหมัดแบบเต็มกำลังเท่านั้น เขาถึงจะสวนกลับไป ดังนั้นหมัดเคาน์เตอร์ของ มิยาตะ จึงมีความรุนแรงมากกว่าปกติ”

“นอกจากนั้นการไม่ปล่อยหมัดเคาน์เตอร์บ่อยเกินไป ก็เป็นการลดความเสี่ยงของตัวเองไปในตัว เนื่องจากถ้าหมัดเคาน์เตอร์ที่ปล่อยออกไปเกิดพลาด ผู้ใช้เองนั่นแหละจะเป็นฝ่ายโดนเคาน์เตอร์กลับมาเอง”

หมัดเคาน์เตอร์นั้นมีมากมายหลายประเภท แต่หมัดเคาน์เตอร์ที่ มิยาตะ ได้โชว์ให้ผู้อ่านได้เห็นในเนื้อเรื่องนั้นมีอยู่ด้วยกัน 4 ประเภท ดังนี้

Jolt Counter : นี่คือประเภทของหมัดเคาน์เตอร์ที่รุนแรงที่สุด เนื่องจาก Jolt Counter คือหมัดเคาน์เตอร์ที่จะใช้พลังทั้งหมดทุ่มลงไปในหมัดเดียว โดยเริ่มจากรอจังหวะให้คู่ต่อสู้ปล่อยหมัดออกมา ก่อนที่จะเบี่ยงศีรษะหรือลำตัวหลบเล็กน้อย จากนั้นก็ใช้เท้าเป็นฐานค้ำยัน พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมเหวี่ยงหมัดใส่คู่ต่อสู้ 

อย่างไรก็ตาม Jolt Counter เปรียบเสมือนดาบสองคม นั่นคือถ้าปล่อยโดนเป้าหมายก็ดีไป แต่ถ้าไม่คู่ต่อสู้ก็จะสบโอกาสสวนกลับมาด้วยหมัดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เพราะมีแรงจากการพุ่งตัวไปข้างหน้าของผู้ใช้เข้ามาเสริมด้วย 

โดยสาเหตุที่มิยาตะคนพ่อต้องแขวนนวมก่อนวัยอันควรก็เพราะว่าใช้ Jolt Counter พลาด และโดนคู่ต่อสู้สวนกลับมาจนกรามหักนั่นเอง

Cross Counter : หรือแปลตรงตัวว่า “หมัดเคาน์เตอร์กากบาท” หมัดเคาน์เตอร์ประเภทนี้จะใช้สวนกลับในเวลาที่คู่ต่อสู้ปล่อยหมัดตรงเข้ามา โดยในช่วงเสี้ยววินาทีนั้นผู้ใช้จะต้องปล่อยหมัดฮุคสวนกลับไป ภาพที่เห็นคือหมัดของทั้งสองฝ่ายจะไขว้กันเป็นรูปกากบาท และเนื่องจากหมัดฮุคเป็นหมัดที่ใช้ระยะทางสั้นกว่าในการโจมตี มันจึงสามารถไปถึงตัวคู่ต่อสู้ได้ก่อน ทั้งๆ ที่ปล่อยออกไปทีหลัง

Corkscrew Counter : หมัดเคาน์เตอร์ประเภทนี้คล้ายคลึงกับ Cross Counter เพียงแต่ว่าในช่วงเสี้ยววิาทีที่หมัดไขว้กันเป็นรูปกากบาท มิยาตะ จะหมุนหมัดของเขาให้เป็นเกลียว เพื่อเสริมความแรงและพลังโจมตีให้มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม 

โดยหมัดนี้คือหมัดที่ มิยาตะ ใช้พิชิต แรนดี้ บอย จูเนียร์ ลูกชายแท้ๆ ของ แรนดี้ บอย ซีเนียร์ นักมวยที่เป็นคนทำให้พ่อของ มิยาตะ ต้องแขวนนวมนั่นเอง

Pin-Point Counter : การจะใช้หมัดเคาน์เตอร์ประเภทนี้นั้น จำเป็นจะต้องรอจังหวะอย่างใจเย็นจนกว่าคู่ต่อสู้จะปล่อยหมัดที่เหมาะสมออกมา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มิยาตะ จะใช้ความเร็วอันเป็นจุดเด่นเคลื่อนที่เข้าสู่มุมอับสายตาของคู่ต่อสู้ ก่อจะปล่อยหมัดเคาน์เตอร์ออกไป เป้าหมายคือบริเวณคาง โดยคู่ต่อสู้จะไม่รู้เลยว่าหมัดนั้นปล่อยมาจากทิศทางไหน รู้ตัวอีกทีก็ลงไปนอนกองกับพื้นสังเวียนแล้ว SSsss

นี่คือหมัดเคาน์เตอร์ของ มิยาตะ อิจิโร่ เรียกได้ว่ามีมากมายหลากหลายประเภท สมราคานักมวยอัจฉริยะผู้มีเทคนิคไม่เป็นสองรองใคร อย่างไรก็ตามก็ใช่ว่าจะไร้จุดอ่อนเสียทีเดียว เพราะครั้งหนึ่งตัวละคร “เซ็นโด ทาเคชิ” อีกหนึ่งคู่ปรับตัวฉกาจของทั้ง มิยาตะ และ อิปโป เคยแสดงให้เห็นมาแล้วว่าเขาสามารถหลบหมัดเคาน์เตอร์ของ มิยาตะ ที่ปล่อยออกมาได้ทุกหมัด ก่อนที่จะพูดว่า

“หมัดเคาน์เตอร์ของนายน่ะมันเดาง่ายเกินไป นายมักจะเล็งไปที่บริเวณศรีษะของคู่ต่อสู้เสมอ และทุกครั้งที่จะปล่อยหมัดเคาน์เตอร์ออกมา ไหล่ของนายจะมีการบิดเล็กน้อย นั่นทำให้ฉันรู้ตัว และสามารถหลบมันได้”

“ด้วยหมัดเคาน์เตอร์แบบนี้ นายไม่มีทางไปถึงระดับโลกได้หรอก”lqip

ถึงจะปากร้ายไปเสียหน่อย แต่สิ่งที่ เซ็นโด พูดคือเรื่องจริง การที่หมัดเคาน์เตอร์ซึ่งเป็นอาวุธเด็ดเพียงอย่างเดียวของ มิยาตะ สามารถโดนนักมวยฝีมือระดับเอเชียอย่าง เซ็นโด อ่านทางได้ นั่นหมายความว่าอาวุธชนิดนี้คงไม่มีทางใช้ได้ผลในการต่อสู้ระดับโลกที่เขาตั้งเป้าหมายเอาไว้

แต่หลังจากนั้น มิยาตะ ก็ได้รับการขัดเกลาหมัดเคาน์เตอร์ของเขาให้ดียิ่งขึ้น จากความช่วยเหลือของ ทากามูระ มาโมรุ  นักชกรุ่นพี่ระดับแชมป์โลกจากค่ายคาโมงาวะ ที่ถึงแม้ว่าในตอนนั้นทั้งคู่จะไม่ใช่ศิษย์ร่วมสำนักกันอีกแล้ว แต่ก็ยังคงมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน โดยเจ้าของฉายา “ผู้ฆ่าหมีด้วยมือเปล่า” แนะนำรุ่นน้องว่าให้ลองใช้แค่พลังจากแขนเพียงอย่างเดียวในการปล่อยหมัด คู่ต่อสู้จะเดาทางยากขึ้น เพราะบริเวณไหล่จะไม่มีการบิดให้เห็น 

ปัจจุบัน มิยาตะ อิจิโร่ คือผู้ครอบครองเข็มขัดแชมป์รุ่นเฟเธอร์เวตของ OBDF (สหพันธ์มวยภาคตะวันออกไกลและแปซิฟิก) ผู้อ่านก็ต้องรอลุ้นกันต่อไปว่าด้วยหมัดเคาน์เตอร์ที่ได้รับการพัฒนาให้ดียิ่งขึ้น จะพานักมวยอัจฉริยะผู้นี้ไปได้ไกลแค่ไหนในเส้นทางระดับโลก และสุดท้ายแล้วเส้นทางที่เปรียบดั่งเส้นขนานระหว่างเขากับ มาคุโนอุจิ อิปโป จะมีโอกาสเวียนมาบรรจบเพื่อตัดสินให้รู้แพ้หรือชนะกันในสังเวียนมวยอาชีพหรือไม่ ตราบใดที่อาจารย์ โจจิ โมริคาว่า ยังสุขภาพแข็งแรง และผู้อ่านอย่างเรายังไม่สิ้นลมไปเสียก่อน สักวันหนึ่งคงได้รู้คำตอบของคำถามเหล่านี้ …

Uncategorized

ห่างชั้นจนบ่อนไม่รับแทง ไฟต์แรกในอเมริกาของ ‘แมนนี่ ปาเกียว’ ผู้โนเนม

ห่างชั้นจนบ่อนไม่รับแทง ไฟต์แรกในอเมริกาของ ‘แมนนี่ ปาเกียว’ ผู้โนเนม

การออกเดินทางของแต่ละคนมีความหมายแตกต่างกัน บางคนออกเดินทางเพราะไม่มีทางเลือก บ้างก็เดินทางเพื่อชีวิตที่ดีกว่า แต่สำหรับ แมนนี่ ปาเกียว อัจฉริยะนักชกชาวฟิลิปปินส์ เลือกออกจากบ้านเกิดของเขาไปยังสหรัฐอเมริกาทั้งๆ ที่เขาพูดภาษาอังกฤษไม่เป็นก็เพราะว่า “เขาอยากเป็นคนที่ยิ่งใหญ่”

 

นี่คือเรื่องราวของนักชกที่มองไปข้างหน้าเสมอ ไม่ว่าชีวิตจะลำบากถึงขีดสุดหรือในวันที่ประสบความสำเร็จ ประสบการณ์ในแผ่นดินอเมริกาเพื่อยกระดับตัวเอง และการเดิมพันแชมป์แรกที่ MGM อารีน่า ของเขาเร้าใจแค่ไหน? 

ติดตามได้ที่นี่ 

 

ธรรมชาติของผู้ชนะ 

“เพราะมวยคือกีฬาที่โดดเดี่ยว … คุณเหนื่อยแทบตาย คุณเจ็บแทบตายบนเวที แต่ก็ไม่มีใครสามารถช่วยคุณได้ … แต่ถ้าเสียงระฆังดังขึ้นและคุณเป็นผู้ชนะ ทุกคนจะจดจำแต่คุณเพียงคนเดียวเท่านั้น” ประโยคสุดคลาสสิกนี้เกิดขึ้นในบทความเกี่ยวกับสไตล์การชกของนักมวยในเว็บไซต์ Bleacher Report ที่บอกว่ามันคลาสสิกก็เพราะ มันคือการเอาความจริงมาเขียนให้เห็นภาพได้ง่ายและชัดเจนที่สุด

นักมวยสู้เพื่อตัวเอง … ไม่ว่าจะบนสังเวียนหรือนอกสังเวียน หากเลือกได้ไม่มีใครอยากต้องมาซ้อมหนักรากเลือดและเจ็บตัวทุกๆ วัน แต่สำหรับบางคนมันต่างออกไป เพราะมวยไม่ต้องพึ่งใครคนอื่นๆ เมื่ออยู่บนเวที หากเขาคนนั้นทุ่มเทมากพอและเก่งมากพอ สุดท้ายมวยจะช่วยเปลี่ยนชีวิตของเขาได้ … นั่นคือความคิดของ แมนนี่ ปาเกียว ตำนานนักชกระดับแชมป์โลกชาวฟิลิปปินส์ ผู้เล่าย้อนภายหลังว่า “มวยคือสิ่งเดียวที่เขาเลือกได้” เพราะตั้งแต่เติบโตขึ้นในเมือง ซานโตส ซิตี้ เขาพบแต่ความยากลำบากมากมายจนไม่กลัวอะไรอีกต่อไปในอนาคต maxresdefault

“ตอนนี้ใครๆ ก็รู้จักผมในฐานะตำนานนักมวย ซึ่งแน่นอนว่าผมภูมิใจมากที่มันเป็นแบบนั้น แต่อย่าเข้าใจผิดล่ะ กว่าจะมาถึงจุดนี้ผมไม่เคยเจอคำว่าง่ายเลยแม้แต่ครั้งเดียว” ปาเกียว เริ่มเล่าย้อนกลับไป

“เส้นทางการเป็นนักมวยของผม เกิดจากวัยเด็กที่ผมต้องสวมบทนักสู้เพื่อให้ชีวิตต้องอยู่รอด ผมไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย ไม่มีใครให้พึ่งพา ดังนั้น ผมมีแค่ตัวเองเท่านั้น ซึ่งมันทำให้ผมเลือกมวยเพราะผมเชื่อว่ามันจะไปได้ดี ผมฝึกมาทั้งชีวิต ฝึกหนักมากเพื่อจะทำให้ตัวเองอยู่รอด และทำให้ครอบครัวของผมมีชีวิตอยู่ต่อไป” 

ปาเกียว นั้นเริ่มชกมวยตั้งแต่อายุ 14 ปี จนกระทั่งอายุครบ 16 ปี ก็ได้ขึ้นเวทีมาตรฐาน หากเป็นบ้านเราก็คงต้องเรียกว่าได้ชกมวยตู้จนเป็นที่รู้จักมากขึ้นในกรุงมะนิลา และประเทศฟิลิปปินส์ 

ระหว่างทางมีเรื่องราวมากมาย เอาแค่ช่วงที่ยังอยู่ในฟิลิปปินส์ ก็ถือว่า ปาเกียว ต้องพิสูจน์ตัวเองอะไรหลายๆอย่าง ครั้งหนึ่งเขาเคยกอดคอกับเพื่อนซี้ที่ชื่อว่า ยูจีน บารูแต็ก ไปสมัครชกในรายการ Blow by Blow โดยหวังว่าจะชนะกันทั้งคู่และได้ต่อยอดกลายเป็นยอดมวยแดนตากาล็อก ทว่าสุดท้ายเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ยูจีน เสียชีวิตคาเวทีจากการโดนน็อค ขณะที่ ปาเกียว ตอนนั้นไม่มีทางเลือกนอกจากต้องขึ้นเวทีต่อทันทีหลังจากที่เพื่อนรักโดนหามส่งโรงพยาบาล … สาเหตุที่เขาหยุดไม่ได้ก็เพราะมวยคือชีวิต ทุกหมัด ทุกชัยชนะ คือทางรอดที่จะทำให้ชีวิตดีขึ้น PAY-Manny-Pacquiao (2)

ทัศนคติแบบนี้ทำให้ ปาเกียว ไต่ระดับสูงขึ้นมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นยอดมวยรุ่นฟลายเวต น้ำหนัก 112 ปอนด์ ณ เวลานั้นในเอเชียไม่มีใครสู้ได้ ปาเกียว ไวอย่างกับจรวดและมือหมัดซ้ายที่หนักเกินกว่านักชกท้องถิ่นจะรับไหว นอกจากนักชกฟิลิปปินส์ด้วยกันเองแล้ว เขายังไล่เก็บนักชกไทย และนักชกญี่ปุ่นอีกจำนวนไม่น้อย จนคว้าแชมป์โลกเส้นแรกในรุ่นฟลายเวตของสถาบัน WBC ด้วยการชนะน็อกยก 8 เหนือ ฉัตรชัย 3 เคแบตเตอรี่ หรือชื่อจริง ฉัตรชัย สาสะกุล ในปี 1998 มีหนเดียวที่พลาดท่าคือในปี 1999 ที่แพ้น็อกยก 3 ให้กับ เม็ดเงิน กระทิงแดงยิม หรือ บุญใส สังสุราช เท่านั้นอง

หากเปรียบเทียบชื่อเสียงปาเกียวในช่วงวัย 18-19 ปี ในฟิลิปปินส์ ให้เห็นภาพง่ายๆ คือ ถ้าเป็นมวยไทยเขาก็คือยอดมวยเข็มขัดเต็มเอวเต็มคอไปหมด เป็นที่รู้จักและยืนหนึ่งในสายตาของเซียนมวยแบบไม่ต้องสงสัย 

แต่ว่ากันว่าชีวิตคนช่างประหลาด ใครก็ตามที่เคยมาจากจุดที่ต่ำที่สุด หากวันหนึ่งได้ลิ้มชิมรสความสำเร็จเขาคนนั้นจะเสพติดมันและพยายามไขว่คว้าทุกสิ่งที่มือของคนๆ นั้นสามารถคว้ามันได้ และบางครั้งก็ยากจะเอื้อมถึง … ปาเกียว บอกเสมอว่าเขาภูมิใจที่ได้เป็นยอดมวยรุ่นเล็ก ณ เวลานั้น มันคือฝันที่นักมวยชาวปินอยทุกคน 

แต่ ปาเกียว มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่าง เขามีธรรมชาติของผู้ชนะอยู่ในตัวสูงมาก และเขารู้ดีว่าตราบใดที่เขาไม่ยอมขยับน้ำหนักไปขึ้นชกในรุ่นที่ใหญ่กว่านี้ ชีวิตนักมวยของเขาจะมาถึงทางตันเร็วกว่าที่คิดแน่นอน 

สาเหตุเป็นเพราะหากต่อยในรุ่นน้ำหนัก 112 ปอนด์ และพิชิตคู่ชกจนหมดรุ่น ปาเกียว ก็ยังไม่ได้รับการโค้งคำนับจากทั้งโลกอยู่ดี เพราะมวยรุ่นเล็กแบบนี้มีแต่สรีระของชาวเอเชียเท่านั้น ไม่มีนักชกอเมริกันหรือชาติอื่นๆ มีส่วนร่วมเท่าไรนัก ซึ่งนั่นคือเรื่องใหญ่ เพราะมีความเชื่อที่ว่ากันว่าคุณจะเป็นยอดมวยไม่ได้หากไม่เคยได้ไปชกที่สหรัฐอเมริกา … ดินแดนที่เรียกว่า “เวทีเอก” แห่งวงการมวยโลกนั่นเอง

นั่นคือเหตุผลที่ แมนนี่ ปาเกียว ต้องออกเดินทางจาก ฟิลิปปินส์ เพื่อไปทำให้ตัวเองยิ่งใหญ่คับโลกให้ได้ นี่คือการเดินทางที่เป็นที่เขาจำเป็นต้องทำ … นั่นคือการไปที่อเมริกา เพื่อพบกับทั้งมิตรและศัตรูที่เก่งกว่าที่เขาเคยได้เจอที่นี่ 

 

FIRST TIME TO AMERICA

เป็นอีกครั้งที่ แมนนี่ ปาเกียว ตัดสินใจไปในที่ที่เขาไม่รู้จัก และไม่รู้กระทั่งภาษาของคนท้องถิ่นซึ่งนั่นก็คือภาษาอังกฤษ เขาชกมวยมาตั้งแต่จำความได้ นั่นจึงทำให้เขาไม่ได้เฉียดเรื่องการศึกษาเลย ภาษาอังกฤษของเขาไม่กระดิกสักนิด แต่นี่ไม่ใช่ความท้าทายที่เขาเพิ่งเคยเจอ เพราะก่อนที่เขาจะเก็บข้าวของจาก ซานโตส ซิตี้ บ้านเกิด มายังเมืองหลวงอย่างกรุงมะนิลา ปาเกียว ก็พูดได้แค่ภาษาท้องถิ่น แต่ไม่สามารถพูดภาษาตากาล็อกที่ชาวเมืองหลวงส่วนใหญ่พูดกันได้  DSCN0022

ปาเกียว เดินทางมาถึงอเมริกาพร้อมกับ ร็อด นาซาริโอ ผู้จัดการส่วนตัว เมื่อมาถึงอเมริกาก็เกิดปัญหาใหญ่ คือไม่มีโปรโมเตอร์ค่ายไหนสนใจตัว ปาเกียว เลย นาซาริโอ จึงพยายามนำชื่อของปาเกียวไปยังยิมต่างๆ หลายที่เพื่อหาที่เก็บตัวและเพิ่มโอกาสโชว์ฝีมือในอเมริกาบ้าง จนกระทั่งได้รับการติดต่อจากยิมที่ชื่อว่า “ไวลด์ การ์ด ยิม” ที่ ซาน ฟรานซิสโก ซึ่งมีเจ้าของที่ชื่อ เฟร็ดดี้ โรช ชายผู้เคยเป็นโค้ชให้กับ ไมค์ ไทสัน เมื่อ 10 ปีก่อน … 

โรช ไม่ได้สนใจอะไรในตัวปาเกียวก่อน แต่เป็น นาซาริโอ ที่เดินมาหาเขาและบอกว่า “คุณมาลองล่อเป้าให้เขา (ปาเกียว) หน่อยได้ไหม” 

“ทำไมผมต้องทำแบบนั้น?” นี่คือสิ่งที่โรชอาจจะกำลังสงสัย เพราะว่าเขาเองก็งานยุ่งและมีนักมวยให้ดูแลมากมาย แต่สุดท้าย ปาเกียว ก็แทรกกลับมาว่า “คุณคือคนที่ทำให้ผมเก่งขึ้นได้” โรช เริ่มสะดุดและลองมาล่อเป้าแชมป์จาก ฟิลิปปินส์ ดู ผ่านไปไม่กี่นาที โรช ถอดที่ล่อเป้าและหันไปบอกกับเพื่อนๆ ของเขาที่ดูการล่อเป้าครั้งนี้ว่า “เฮ้ย ไอ้หมอนี่ไม่ธรรมดา มันเป็นยอดมวยได้เลยนะ” 

ขณะที่ฝั่งของ ปาเกียว เองก็รู้สึกไม่ต่างกัน แม้จะสื่อสารกันไม่ได้ แต่เขาก็รู้ว่านี่แหละคนที่ใช่ เฟร็ดดี้ โรช คือคนที่เขาตามหา เขาถอดหัวโขนแชมป์ออกหมดสิ้นและฝากตัวเป็นศิษย์ทันที ก่อนจะหันไปบอกนาซาริโอว่า “เราได้เทรนเนอร์ใหม่แล้ว” 

ช่วงเวลาการฝึกหนักตามโปรแกรมนรกที่ เฟร็ดดี้ โรช จัดให้เป็นไปอย่างราบรื่น สาเหตุเพราะปาเกียวทำตัวเหมือนน้ำไม่เต็มแก้ว เขาพร้อมจะรับสิ่งใหม่ๆ ตลอดเวลา สิ่งที่โรชได้พยายามบอกกับเขาคือแฮนด์สปีดของ ปาเกียว สุดยอดอยู่แล้ว แต่มันจะสุดยอดกว่านี้หากพัฒนาเรื่องสเต็ปเท้าให้เคลื่อนที่ได้รวดเร็วกว่าที่เป็นอยู่ เพราะมันจะทำให้เขาออกหมัดได้ไม่หยุดและมาจากหลากหลายทิศทาง ซึ่งนั่นคือสิ่งที่อันตรายมาก หากมวยซ้ายหรือ “เซาธ์พอว” (Southpaw) สามารถไปถึงจุดที่ฟุตเวิร์กและแฮนด์สปีดเป็นหนึ่งเดียวกันได้ 

ปาเกียว เชื่อฟังแต่โดยดีไม่มีข้อสงสัย เขาพยายามทำตัวอ่อนน้อมไม่วางมาด โรช บอกให้ทำอะไร เขาก็ทำแบบนั้น ขณะที่ตัวของ เฟร็ดดี้ ไม่เคยกั๊กวิชา ทุกสิ่งที่เขาได้สอนให้ปาเกียว คือทุกอย่างที่เขาได้เรียนรู้มาตลอดชีวิต 

“มิตรแท้สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด” นี่คือคำที่เหมาะกับชีวิตของ ปาเกียว ที่อเมริกาเป็นอย่างยิ่ง เพราะทั้งตัวเขาและโรชต่างให้ความเคารพกันสูงมาก ปาเกียว บอกว่า โรช ดูแลเขาเหมือนกับตัวเองเป็นพ่อ ส่วน โรช ก็ตัวติดกับ ปาเกียว จนคิดว่านักชกชาวฟิลิปปินส์คนนี้เป็นลูกชายไปเสียแล้ว

“ไอ้เด็กคนนี้เป็นคนตลกทุกครั้งที่ได้ทำงานด้วย ทุกอย่างที่เขาทำเขาใส่ความทุ่มเทเต็ม 100% และนั่นคือเกณฑ์ที่ผมใช้ตัดสินเขา” เฟร็ดดี้ โรช กล่าวRoach_pacman

ไม่ใช่แค่ โรช ที่วัดใจฝ่ายเดียว ปาเกียว ใช้เวลา 1 เดือนหลายเดือนในยิมนั้นเพื่อฝึกทักษะอย่างเดียว เขาไม่เคยได้ขึ้นลองนวมกับนักชกคนไหนเลยจนเขาเริ่มท้อ หนักไปกว่านั้น การวิ่งหาคู่ชกที่พร้อมจะเปิดโอกาสให้เขาเป็นผู้ท้าชิงก็ไม่มีใครสนใจแม้ว่า ปาเกียว จะทำน้ำหนักขึ้นมาเป็นรุ่นซุปเปอร์แบนตัมเวต หรือ 122 ปอนด์ แล้วก็ตาม 

นี่คือปัจจัยที่ใหญ่เกินกว่าที่ โรช จะควบคุมได้ และมันทำให้ ปาเกียว ท้อจนแทบอยากกลับไป ฟิลิปปินส์ ให้รู้แล้วรู้รอด จนกระทั่งมีระฆังทองดังมาจากแดนไกล เสียงกังวานมาตั้งแต่แอฟริกา และมันเป็นเสียงของนักชกที่ชื่อว่า เลห์โล เลดวาบา แชมป์ประจำรุ่นของสถาบัน IBF ที่ป้องกันแชมป์มาแล้ว 5 สมัย … โชคหล่นทับ แมนนี่ ปาเกียว เสียแล้ว 

 

ไฟต์ที่แม้แต่ ลาส เวกัส ยังปิดราคา

บุญหล่นทับ … คำนี้มีจริงแน่นอน ในขณะปาเกียวกำลังท้อเตรียมจะเก็บของกลับบ้านไปตั้งหลัก เลดวาบา ก็ขาดคู่ชกพอดิบพอดี เดิมทีนั้นเขาต้องชกกับนักมวยชาวเม็กซิกันคนหนึ่ง ทว่าเกิดปัญหาเรื่องสภาพร่างกายและทำน้ำหนักไม่ผ่านจึงไม่สามารถขึ้นชกได้ เหลือบซ้ายแลขวาตามประสาแชมป์ แน่นอนว่าเขาต้องเลือกนักมวยที่ตนเองมีโอกาสชนะได้ง่ายที่สุด ก่อนที่ เลดวาบา จะเลือก ปาเกียว ให้เป็นผู้ท้าชิง … และหากจะว่ากันแบบไม่รักษาน้ำใจ ปาเกียว เปรียบเหมือนกับมวยบันไดที่ฝั่งโปรโมเตอร์เรียกให้มาให้แชมป์ถล่ม เพื่อเรียกน้ำย่อยประจำรายการเท่านั้นเอง 

กลับมาที่ฝั่งบันไดอย่าง ปาเกียว บ้าง นี่คือไฟต์แรกที่เขาจะได้ชกในอเมริกาแบบที่ตัวเองฝันมาโดยตลอด ขณะที่ เฟร็ดดี้ โรช กำชับ ปาเกียว เต็มที่ว่า โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ ยังไงเสียก็ต้องคว้าไว้แม้เหล่าเซียนจะบอกว่า “เละแน่เอ็ง” ก็ตาม … แต่ในใจลึก เฟร็ดดี้ โรช รู้ดีว่าไฟต์นี้จะเปลี่ยนชะตาชีวิต ปาเกียว แน่นอน

“ผมรู้ว่า ปาเกียว จะน็อค เลดวาบา ได้แน่นอน แต่ผมไปพูดแบบนั้นกับใครก็มีแต่คนหัวเราะจนผมต้องท้าเดิมพัน พวกเขายังบอกเลยนะ ‘พอเถอะเฟร็ดดี้ ไม่อยากให้คุณเสียเงินเปล่าๆ เลดวาบา ฆ่าเขาแน่นอน'” สิ่งที่ โรช เล่าแสดงให้เห็นถึงภาพของ ปาเกียว ในเวลานั้นกับสายตาเซียนมวย ซึ่งมันก็ไม่แปลกนักที่ทุกคนจะมองข้ามนักชกจากฟิลิปปินส์ ที่ไม่เคยต่อยในเวทีอเมริกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แม้จะรู้ข่าวก่อนชกเพียงแค่ 2 สัปดาห์ แต่โต๊ะพนันถูกกฎหมายรวมถึงบ่อนใน ลาส เวกัส ก็ไม่รอเช็คสถานการณ์ใดๆ ทั้งสิ้น พวกเขาเก็บราคาตั้งแต่เห็นการประกบคู่ … ไม่มีราคาคู่นี้ให้แทง เพราะทุกคนรู้ว่า เลดวาบา จะไล่ถล่มปาเกียวฝ่ายเดียวและน็อคเอาต์ได้แน่นอน อย่าว่าแต่โต๊ะเลย ขนาด เลดวาบา ที่จิ้ม ปาเกียว มาชกยังบอกว่า “เขาไม่รู้จักปาเกียวเลยในเวลานั้น” 

“ผมเดินทางไปอเมริกาเพื่อจะสู้กับนักชกอีกคน ไม่ใช่ แมนนี่ ปาเกียว แต่สุดท้ายเขาก็เจ็บและ แมนนี่ ได้มาชกแทนที่ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นมวยซ้าย และมันทำให้ผมต้องรู้สึกว่าควรระวังให้ดี เพราะมวยซ้ายเป็นพวกดักทางยาก” เลดวาบา ในวัยเกษียณเล่าย้อนกลับไป และมันชัดเจนว่าถึงแม้เขาจะไม่รู้จัก แต่เขาก็ไม่เคยประมาทปาเกียวเลย

“ผมพยายามทุกรูปแบบ ผมเป็นมวยสมอง มองหาทางเอาชนะเสมอ ผมทำงานหนักเพื่อไปให้ถึงในระดับที่ผมเคยทำ” เลดวาบา ยืนยันอีกครั้ง  

23 มิถุนายน ปี 2001 ที่สังเวียนมวย เอ็มจีเอ็ม แกรนด์ เดิมพันตำแหน่งแชมป์ จูเนียร์ เฟเธอร์เวต … ผู้คนมาจากทั่วทุกสารทิศจนเต็มความจุ แต่ไม่ได้ตั้งใจมาดูคู่นี้หรอก เพราะโฟกัสอยู่ที่คู่เอกที่ ออสการ์ เดอ ลา โฮย่า แชมป์โลกขวัญใจชาวอเมริกันจะขึ้นชก ดังนั้นสิ่งที่คนดูอยากจะเห็นในคู่ระหว่าง ปาเกียว กับ เลดวาบา คือ มวยเรียกน้ำย่อย ใครก็ได้ช่วยโดนถลุงให้พอเรียกเสียงเฮสร้างบรรยากาศหน่อยก็เท่านั้นเอง 

 

คดีพลิก! 

การเปิดตัวมาถึง แมนนี่ ปาเกียว มาในภาพที่หากให้แฟนมวยยุคปัจจุบันย้อนกลับไปดูอาจจะจำไม่ได้ เขาทั้งตัวเล็ก ไว้ผมทรงแสกกลางซึ่งน่าจะเป็นทรงยอดฮิตของชาวเอเชียในสมัยนั้น อีกทั้งยังย้อมผมทองอีกด้วยmanny20_2001_1524548i-530x317

“แมนนี่ ปาเกียว … ใช่นะ น่าจะออกเสียงแบบนั้น” แม้แต่ผู้บรรยายไมค์ 1 ยังไม่เรียกชื่อไม่ถูก ก่อนที่ไมค์ 2 จะแทรกว่า “ครับ … ผมว่า เลดวาบา คงรอไม่ไหวแล้วที่จะเอาแชมป์กลับไปฉลองที่โยฮันเนสเบิร์ก” 

ขณะที่เสียงแซวจากแฟนๆ รอบสนามดังขึ้น ปาเกียว ถอดฮู้ดคลุมหัวของเขาออก เขาเริ่มฉีกยิ้มและยกมือขึ้นแสดงตัว “นี่แหละครับ สถิติชนะ 32 ครั้ง แพ้ 2 ครั้ง KO 23 ครั้ง” ไมค์ 1 บรรยายต่อ

เมื่อ เลดวาบา ปรากฎตัวบนเวทีพร้อมเข็มขัดแชมป์ เสียงของแฟนๆ ดังกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งสองคนประจันหน้าและชนนวมกัน ระฆังดังขึ้นและยกที่ 1 ได้เริ่มขึ้น … และหลังจากนั้นคนดูแทบไม่ต้องนับยกกันอีกต่อไปแล้วเพราะ ปาเกียว ทำให้ทุกคนอึ้งด้วยการไล่ต้อน เลดวาบา ฝ่ายเดียวไม่มีหยุด

“หนักจริงๆ ผมรับประกันได้เลยว่าหมัดของหมอนี่ต้องรุนแรงมากๆ” เสียงคนพากย์ว่าต่อหลัง ปาเกียว ใส่ลำตัวของ เลดวาดา ดัง “ตั๊บ” จนเลดวาบา ถอยแล้วถอยอีก แต่ปาเกียวสร้างช็อตฮือฮาต่อด้วยการต่อยทะลุการ์ดอัดเข้าหน้าของเลดวาบาดังสนั่น จนได้ยินเสียงของแฟนๆ ที่ร้องกันเสียงลั่นหลังปล่อยหมัดนั้นออกไปpacquiao-ledwaba

ยก 2, ยก 3 และ ยกที่ 4 ผ่านไป ปาเกียว ได้ใจกองเชียร์ไปแล้ว จากเสียงแซวตอนเดินขึ้นเวที เปลี่ยนเป็นเสียงเชียร์ “คัมม่อนๆ” ทุกครั้งที ปาเกียว ปล่อยหมัด และที่สังเกตได้อีกอย่าง คือแชมป์อย่าง เลดวาบา ออกอาการแหยงจนไม่กล้าเดินเข้าใส่ปาเกียวแล้ว ทุกอย่างได้ข้อสรุปเมื่อยกที่ 6 เริ่มขึ้นแค่ไม่กี่ วินาที ปาเกียวซัดหมัดฮุกเข้าหน้าของ เลดวาบา 2 ครั้ง ได้สองนับ นับแรกได้ 8 และ เลดวาบา ขึ้นมาลุยต่อ ก่อนที่ ปาเกียว ไม่รอช้าเมื่อกรรมการให้สัญญาณ เขารู้ทันทีว่าแชมป์กำลังกลัวเขาสุดๆ แล้ว เขาตามไปกดหมัดซ้ายอีกเปรี้ยง “จบแล้วครับ ซันเดย์มอร์นิ่ง ของ เลดวาบา” ผู้บรรยายสรุปได้อย่างตรงความ

แมนนี่ ปาเกียว กลายเป็นแชมป์โลกอีกครั้งแล้ว และนั่นคือจุดเริ่มต้นของตำนานนักชกผู้ยิ่งใหญ่ของเขา … ไม่มีคำว่าฟลุ๊กสำหรับเรื่องนี้

 

สะเทือนอเมริกา

“ผมทำหมดทุกทางแล้ว แต่ แมนนี่ เป็นอะไรที่แตกต่างกับคนอื่นๆ ที่ผมเคยชกด้วยอย่างสิ้นเชิง ผมพยายามแล้วที่จะใช้ฟุตเวิร์กตีกรรเชียงเพื่อดึงจังหวะชกเขา แต่เท้าของเขาตามติดหัวแม่โป้งของผมตลอดเวลา จะหลบทางไหนก็ไม่รอด หมัดของเขาปล่อยเข้ามาทุกสารทิศ และนั่นเป็นอะไรที่โคตรยากในการรับมือ”  

“ผมเจอนักมวยไวๆ มาก็เยอะ เออร์เนสโต้ เกรย์ เป็นตัวอย่างของคนที่ปล่อยหมัดได้ไวมาก แต่ ปาเกียว เร็วกว่านั้นอีก มือของเขาขยับตลอดเวลา เขาจะขว้างหมัดจำนวนนับไม่ถ้วนจากทุกมุมใส่คุณ และมันเร็วเกินกว่าที่ผมจะมองเห็นมัน” เลดวาบา ยอมรับแต่โดยดี maxresdefault (1)

ปาเกียว ทั้งหมัดเร็วและเท้าไว ซึ่งการแพ้ให้กับ ปาเกียว ครั้งนี้ทำให้ เลดวาบา หมดแรงจูงใจในการชกอาชีพต่อไปอีกเลยด้วยซ้ำ เรื่อดังกล่าวถูกยืนยันด้วย ร็อด เบอร์แมน โปรโมเตอร์ในวันนั้น

“ปาเกียว คือเด็กที่เราไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ผมไม่เคยเจอนักสู้ที่มีความสามารถแบบเขามาก่อนเลย เขากลายเป็นที่รู้จักของโลกในเวลานั้น และผมมั่นใจว่า เลดวาบา หมดไฟไปเลยหลังจากแพ้ครั้งนั้น” เบอร์แมน กล่าว โดยหลังจากแพ้ปาเกียว เลดวาบาขึ้นชกอีกเพียงแค่ 7 ไฟต์เท่านั้น ซึ่งเขาแพ้ไปถึง 4 ครั้งเลยทีเดียว

ปาเกียว ดังเป็นพลุแตก โปรโมเตอร์หลายคนจับตามองเขาทันที ชัยชนะไฟต์นั้นทำให้ประตูแห่งวงการมวยโลกเปิดกว้าง และในขณะที่ทีมสตาฟฟ์ของ ปาเกียว กำลังดีใจแบบสุดเหวี่ยง ปาเกียว กลับยุติฉลองอย่างเร็วไว เมื่อเขารู้ว่า ออสการ์ เดอ ลา โฮย่า กำลังจะขึ้นชก … นั่นก็เพราะว่าเขามองตัวเองไปถึงตรงนั้นแล้ว นี่แหละธรรมชาติของแชมเปี้ยนอย่างเขา ไม่เคยหยุดจนกว่าจะสุดทาง

“พระเจ้า ผมไม่เคยเห็นเขามาก่อน ยอมรับโดยตรงไม่โกหกใคร ผมไม่เคยได้ยินชื่อของ แมนนี่ ปาเกียว มาก่อน แต่นี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ผมเห็นเต็มสองตา ได้ยินทั้งสองหูของตัวเอง ผมหวังว่าจะได้เห็นเขาชกอีกครั้งหนึ่ง” แลร์รี่ เมอร์ชานท์ นักวิเคราะห์มวยในรายการนั้นกล่าวออกอากาศ ในขณะที่ฝ่ายจัดเวทีกำลังเคลียร์เวทีเพื่อให้คู่เอกขึ้นชก  1728

และอย่างที่พวกเราทุกคนรู้ ปาเกียว ไปถึงจุดนั้นได้จริงๆ เขาคว้าแชมป์โลกถึง 8 รุ่น ด้วยทัศนคติที่ไม่เคยเปลี่ยนไป ปาเกียว ทำน้ำหนักเพิ่มทุกครั้งที่สามารถจัดการคว้าแชมป์ในรุ่นที่ตัวเองเป็นเบอร์ 1 ได้ เขาไม่สนว่าจะต้องชกที่ ญี่ปุ่น, อเมริกา หรือ มาเก๊า การเดินทางสำหรับเขามีความหมายเดียว นั่นคือการเปลี่ยนคือสถานที่และประสบการณ์เท่านั้น แต่ทัศนคติยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง 

จากมวยคู่รองที่ได้แต่มอง ออสการ์ เดอ ลา โฮย่า ขึ้นป้องกันแชมป์ ปาเกียว ใช้เวลาไม่กี่ปีไล่หลังและเอาชนะ “โกลเด้น บอย” ได้สำเร็จ ซึ่งเขากลายเป็นนักมวยเอเชียคนแรกที่ตีตลาดมวยโลกแตกด้วยฝีมือที่ไม่ธรรมดา เก็บนักชกแถวหน้าหลากหลายรุ่นทั้ง อีริค โมราเลส, มาร์โก อันโตนิโอ บาร์เรร่า, ฮวน มานูเอล มาร์เกซ จนกระทั่งมาถึงรุ่นเวลเตอร์เวต 147 ปอนด์ กับ เดอ ลา โฮย่า ซึ่งเขาก็เอาชนะได้ด้วยความเร็วอันเป็นขุมพลังที่เขาไม่เคยทำให้มันขาดตกบกพร่องลงไป

“แกมันเร็วโคตรๆ เร็วเกินกว่าที่เขาจะรับมือแกได้ไอ้ลูกชายเอ๊ย ออกไปจัดการเขาซะ” นั่นคือสิ่งที่ เฟร็ดดี้ โรช กระซิบข้างหู ปาเกียว ก่อนที่เขาจะออกไปเอาชนะ เดอ ลา โฮย่า ได้อย่างยิ่งใหญ่…และทำให้ชื่อของ แมนนี่ ปาเกียว ไม่สามารถมีใครสงสัยได้อีกต่อไป 

หากไม่ก้าวออกจากเซฟโซน ไม่มีทางที่ ปาเกียว จะมาได้ไกลจนกลายเป็นตำนานเหมือนที่เขาเป็นอยู่ จากมวยข้างถนนในซานโตส ซิตี้ กลายเป็นราชามวยตู้แห่ง มะนิลา มาไกลจนถึงแชมป์มวยรุ่นเล็กเจ้าเอเชีย จนกระทั่งการพิชิตโลกกว้างด้วยการตัดสินใจเดินทางมาที่สหรัฐอเมริกา 

บางครั้งฝีมืออย่างเดียวอาจจะทำให้คุณกลายเป็นแชมป์ แต่ถ้าคุณมีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่ง ความทะเยอทะยานที่มองไปข้างหน้าเสมอ คุณจะเป็นยิ่งกว่าแชมป์ แต่เป็นตำนานที่ถูกเล่าขานต่อไปไม่รู้จบ เหมือนกับ แมนนี่ ปาเกียว … ชายผู้ไม่กลัวการเผชิญหน้ากับสิ่งใหม่ๆ ให้ชีวิตคนนี้ 

Uncategorized

ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ ตัวละครเกม K-1 กับชีวิตจริงของตำนานจอมล้มยักษ์ในญี่ปุ่น

ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ ตัวละครเกม K-1 กับชีวิตจริงของตำนานจอมล้มยักษ์ในญี่ปุ่น

“ผมปลื้มนะ เวลาไปไหนมาไหน เจอเด็กๆ น้องๆ มาบอกว่า ‘พี่รู้ไหม ผมใช้ตัวละครพี่ตลอดเลยนะ เวลาเล่นเกม K-1’” 

 

“ไม่สู้ก็ไม่มีรูชนะ” ประโยคนี้คงดูเป็นแค่คำพูดสวยๆ ไว้ปลอบประโลมจิตใจ ยามรู้สึกท้อแท้ สิ้นหวัง หรือกำลังยอมแพ้ให้กับบททดสอบและอุปสรรคที่เข้ามา

แต่กับเรื่องราวของ “ก้าวไกล แก่นนรสิงห์” อดีตนักต่อสู้ชาวไทย ชีวิตของเขาเป็นเหมือนดั่งประโยคดังกล่าวไม่มีผิด 

จากนักมวยไทยที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จ ในการชกบนแผ่นดินเกิด … เขาคว้าโอกาสครั้งสำคัญของชีวิต สร้างความสำเร็จ ด้วยการคว้าแชมป์รุ่นเฮฟวีเวต K-1 รายการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ของญี่ปุ่น แถมยังถูกนำเอาคาแรกเตอร์ไปสร้างเป็นตัวละครในเกมอีกด้วย 

ทั้งที่เขารู้ดีว่า นั่นคือความเสี่ยงครั้งใหญ่ชีวิต ในการต้องแบกน้ำหนักมโหฬาร ขึ้นไปชกบนเวที ที่หากพลาดขึ้นมา อาจเท่ากับเขาต้องได้รับบาดเจ็บหนักได้เลย

 

ROUND 1 : กลัว

ผู้ชมจำนวน 64,819 คน ภายใน “โตเกียว โดม” สังเวียนต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น ต่างอยู่อาการตะลึง แทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็น ในค่ำคืนวันที่ 2 ธันวาคม ปี 2004 FormatFactory3947a5380d59df48907c5e4f4e9d2f3c

เมื่อสายตาทุกคู่ ได้เป็นสักขีพยาน จังหวะที่ “ก้าวไกล แก่นนรสิงห์” นักชกไทย ที่มีน้ำหนักไม่ถึง 80 กิโลกรัม กระโดดโยนแข้งเข้าเต็มใบหน้าของ “ไมตี้ โม” หรือชื่อจริง “ซิอาลา-โม ซิลิกา” คู่ต่อสู้ดาวดังรุ่นเฮฟวีเวตชาวอเมริกันซามัว ที่มีน้ำหนักถึง 130 กิโลกรัม ร่วงลงกองกับพื้น จนกรรมการชูมือให้ ก้าวไกล เป็นฝ่ายชนะน็อก

นับตั้งแต่นั้น ก้าวไกล ได้รับฉายาให้เป็น The Giant Killer (จอมล้มยักษ์) จากความกล้าหาญ เด็ดเดี่ยว ที่ขึ้นไปชกรุ่นไม่จำกัดน้ำหนัก (100 กิโลกรัมขึ้นไป) ทั้งที่เขาเป็นเพียงแค่ นักสู้ที่รูปร่างเล็กจากประเทศไทย 

“ผมเป็นเด็กตัวเล็ก ที่มีนิสัยขี้กลัว ไม่มั่นใจในตัวเอง ไม่มีความกล้า มักจะโดนเพื่อนรังแกอยู่ตลอด ร้องไห้กลับบ้านทุกวัน” 

“ผมโมโหตัวเองนะที่ต่อยสู้คนอื่น ต้องถูกรังแกเป็นประจำ ผมจึงขอร้องให้พ่อกับแม่ ช่วยพาผมไปเรียนมวยไทย ผมอยากจะไปแก้แค้นพวกที่ชอบมารังแกผม”

ใครจะไปคิดว่า นักมวยที่บ้าระห่ำ และกล้าหาญมากสุดคนหนึ่ง จะมีปูมหลังชีวิต มาจากเด็กที่มีความขี้กลัว ไม่มั่นใจในตัวเอง และโดนเพื่อนร่วมรุ่นรังแกอยู่เสมอ 

ยิมมวยไทย ภายในค่ายทหาร ที่จังหวัดขอนแก่น คือ สถานที่แรกที่คุณพ่อของ “หม่ำ-อาทิตย์ ดำขำ” นำเขาไปฝากเรียนมวยไทย เมื่อตอนอายุ 8 ปี เนื่องจากเขามีคุณพ่อรับราชการทหาร 

จากนั้น อาทิตย์ เริ่มตระเวนออกไปชกตามมวยภูธร ก่อนฉายแวว ด้านหมัดมวย จนมีโอกาสได้เข้ามาสู่เส้นทาง นักมวยไทยอาชีพ ในเมืองกรุงKaoklai-0211

“พอได้มาฝึกมวยไทย ผมรู้สึกตัวเองมีความกล้าที่จะลงมือทำอะไร จากเดิมที่เรากลัวไปหมด ตอนเด็กก็เคยคิด จะไปเอาคืนคนที่เคยรังแกตัวเอง แต่เขาไม่ยอมสู้กับผม เพราะรู้ว่าเราเป็นมวยแล้ว (หัวเราะ)”

“ผมตระเวนต่อยมวยภูธรอยู่ประมาณ 4-5 ปี หลังจบชั้นประถมฯ แม่ให้ผมเลือกระหว่าง จะเรียนต่อที่ โรงเรียนกีฬาขอนแก่น ที่ไปสมัครแล้ว หรือเข้าไปอยู่ในค่ายมวยที่กรุงเทพฯ ผมจึงตัดสินใจเข้าเมืองกรุง เพราะอยากประสบความสำเร็จ อยากมีชื่อเสียง เหมือนนักมวยรุ่นพี่ ที่เขาได้ต่อยเวทีมาตรฐาน”

ชีวิตการเป็นนักมวยในเมืองกรุงของ ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ ไม่ได้สวยงามอย่างที่เจ้าตัววาดฝันไว้ เขาไม่สามารถขึ้นชั้นไปเป็นนักชกแถวหน้าของวงการได้ เป็นได้เพียงแค่ นักมวยเกรดรอง ที่รอโปรโมเตอร์ เรียกใช้บริการ เมื่อมีนักมวยถอนตัว ค่าตัวของเขาอยู่แค่หลัก 30,000-50,000 บาทเท่านั้น

สิ่งที่ยังพอน่าใจชื้นอยู่บ้าง คือ โอกาสที่ได้บินไปชกที่ประเทศญี่ปุ่นอยู่บ่อยครั้ง ทั้งในกติกามวยไทย และมวยสากล จากการเสนอของ เฮียม้อ – ชูเจริญ รวีอร่ามวงศ์ โปรโมเตอร์ที่พอรู้จักกับคนจัดมวยในญี่ปุ่น แม้จะไม่ใช่รายการใหญ่ระดับ K-1 ก็ตาม

จนกระทั่งวันหนึ่ง ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ ได้รับโอกาสจาก องค์กรการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่และโด่งดังที่สุดในญี่ปุ่น ณ เวลานั้นอย่าง “K-1” ด้วยข้อเสนอที่ทำเอาเจ้าตัวแทบไม่อยากเชื่อ! 

 

ROUND 2 : กล้า 

 

“ทาง K-1 ติดต่อผ่านเฮียม้อให้เสนอ นักมวยไทยตัวใหญ่ ไปชกในรุ่นเฮฟวีเวต ตอนแรกเฮียม้อ ไม่ได้ตั้งใจจะเสนอชื่อผมไป เพราะว่าน้ำหนักผมปล่อยเต็มที่แค่ 77 กิโลฯ แต่รุ่นนี้เขาน้ำหนัก 100 กิโลฯ ขึ้น เฮียม้อ ก็เสนอเทรนเนอร์ในค่ายไป แต่คนจัดเขาไม่เอาเพราะมองว่าแก่เกินไป ก็เลยเสนอผมไปให้พิจารณาแทน”

“ผมมารู้อีกทีคือตอนที่ ป๋ามาด (สมมาตร หงสกุล – อดีตหัวหน้าค่ายจ็อกกี้ยิม) มาบอกว่า เอ็งจะได้ไปต่อย K-1 สมัยนั้น K-1 ยังไม่เป็นที่รู้จักในบ้านเรา ผมก็คิดว่าไปชกมวยสากล พอรู้ว่าเป็น คิกบอกซิง ห้ามใช้ศอก แถมไปต่อยรุ่นไม่จำกัดน้ำหนักอีก ก็ตกใจมาก มานั่งคิดว่า จะไปต่อยได้อย่างไร ต่อยยังไงก็แพ้ เพราะมันคนละน้ำหนักเลย”a363f5b07c14e7489e21f9a16245c18f

ปกติในการชกมวยไทยอาชีพ การต่อน้ำหนักแม้เพียง 1 ปอนด์ (0.45 กิโลกรัม) นับว่ามีผลอย่างมาก ต่อการต่อสู้ แต่ทว่า ก้าวไกล ต้องบินไปชกศึก K-1 ด้วยเงื่อนไขสำคัญที่ต้องแบกน้ำหนักมโหฬารหลายสิบกิโล ไม่ใช่การชกในรุ่นของตัวเอง 

ก้าวไกล ในวัย 21 ปี ไม่ปล่อยให้ความกลัวครอบงำจิตใจ เขาตอบรับความท้าทายและโอกาสครั้งสำคัญชีวิตนี้ โดยมีทัวร์นาเมนต์ K-1 เอเชีย กรังด์ปรีซ์ 2004 ที่จัดขึ้น ณ กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ เป็นด่านทดสอบแรกของเขา ในการชกกับนักสู้ร่างยักษ์ 

“มันตื่นเต้นและกดดันกว่าทุกรายการที่ชกมา เพราะ K-1 เป็นรายการที่ดังมากในต่างประเทศ ส่วนเราเป็นนักมวยโนเนม ก็พยายามปรับตัว ปรับสไตล์ให้เข้ากับกติกาคิกบอกซิง พอไปเจอคู่ชกในวันแถลงข่าว มีแต่คนตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น”

“ทัวร์นาเมนต์แรกของผม เหมือนเป็นชิงแชมป์โซนเอเชีย แข่งแบบวันเดียวรู้ผล ชนะ 3 รอบ ได้แชมป์ ถ้าแพ้คัดออก ตอนที่ขึ้นเวทีครั้งแรก ในใจก็รู้สึกกลัวนะ ถ้าเราพลาด โดนจุดสำคัญ อาจจะเจ็บหนักถึงขั้นพิการ หรือเสียชีวิตได้” 

“ผมต้องวางแผนว่าแต่ละยกจะชกอย่างไร จะไปยืนแลกหมัดแบบ ตอนชกมวยไทยคงไม่ได้ ก็ต้องขยับวนซ้ายที ขวาที ใช้การกระโดดเคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา ไม่ให้ยืนเป็นเป้านิ่ง แล้วใช้ความเร็ว ออกอาวุธทำคะแนนเก็บไปเรื่อยๆ” 

“แต่มันเหมือนจังหวะฟลุ๊ก ผมไปเหวี่ยงหมัดเข้าปลายคาง (เดนนิส คัง) ชนะน็อก เข้ารอบไปชนะอีก 2 คน ได้แชมป์รายการนั้น พร้อมเงินรางวัลประมาณ 2 ล้านบาท แบ่งกับค่ายและทีมงาน” 

นักมวยที่ได้ชื่อว่า น้ำหนักน้อยสุดในรุ่นเฮฟวีเวต ประจำศึก K-1 สร้างผลงานอย่างเหนือความคาดหมาย เมื่อกระชากเข็มชัดแชมป์ K-1 เอเชีย กรังด์ปรีซ์ 2004 มาครอง 

ทำให้ “ก้าวไกล” ได้สิทธิ์ผ่านเข้าไปลุยรายการใหญ่ส่งท้ายปี อย่างศึก K-1 เวิลด์ กรังด์ปรีซ์ แชมเปียนชิพ ไฟนอล ปี 2004 ที่รวบรวมสุดยอดนักชกในพิกัดเฮฟวีเวต ไว้ในทัวร์นาเมนต์นี้ 6300418225_62db35c0fb_b

 

ROUND 3 : ก้าว (ไกล)

ผู้ชมจำนวน 64,819 คน ภายใน “โตเกียว โดม” สังเวียนต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ของญี่ปุ่น ต่างอยู่อาการตะลึง แทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็น ในค่ำคืนวันที่ 2 ธันวาคม ปี 2004 

เมื่อสายตาทุกคู่ ได้เป็นสักขีพยาน จังหวะที่ “ก้าวไกล แก่นนรสิงห์” นักชกไทย ที่มีน้ำหนักไม่ถึง 80 กิโลกรัม กระโดดโยนแข้งเข้าเต็มใบหน้าของ “ไมตี้ โม” คู่ต่อสู้ดาวดังรุ่นเฮฟวีเวต ที่มีน้ำหนักถึง 130 กิโลกรัม ร่วงลงกองกับพื้น จนกรรมการชูมือให้ ก้าวไกล เป็นฝ่ายชนะน็อก

“ผมบินไปเก็บตัวที่ญี่ป่น 1 เดือนก่อนชกรายการนี้ เทรนเนอร์ที่อยู่นั่น เขาก็บอกผมว่า เอ็งรอดยากแน่ มีแต่ตัวคนใหญ่ เก่งๆ ทั้งนั้น ผมก็เอาวะ! พยายามสู้เต็มที่ ชกตามแผนที่วางไว้ แพ้ชนะค่อยว่ากันอีกเรื่อง ไฟต์แรกผมฟลุ๊กเอาชนะ อเล็กซี อิกนาชอฟ ไปได้อีก”

“ผ่านเข้ารอบ 8 คนสุดท้ายเจอกับ ไมตี้ โม คนนี้เขามีชื่อเสียงมาก เป็นนักมวยจอมน็อกเอาต์ที่ดังในอเมริกา เจอใครชนะน็อกหมด ผมก็พยายามใช้สเต็ปกระโดดหลอก วนไปมา หาจังหวะเตะต่อยทำคะแนนไปเรื่อย”

“ช่วงปลายยก 1 จังหวะนั้น ผมเห็นเขาถลำเข้ามาจะต่อย ผมจึงตัดสินใจกระโดดขึ้นไปเตะ บังเอิญว่า แข้งเราถึงก่อน เป็นสองแรงบวก พอเห็นเขาล้มลงไปกอง ผมรีบวิ่งเข้าไปที่มุมให้กรรมการนับถึง 10 ตอนรู้ว่าชนะ ผมกระโดดดีใจไปทั่วเวที ไม่คิดว่าจะเอาชนะน็อกเขาได้ หลังจบไฟต์นั้น กลายเป็นว่า ผมมีชื่อเสียงมากในญี่ปุ่น มีคนมาขอถ่ายรูป ขอลายเซ็น มาดักรอเจอเราที่ด้านโรงแรม ไม่อยากเชื่อเลย”

ชัยชนะในไฟต์นี้ส่งผลให้ชื่อเสียงของ “ก้าวไกล” นั้นก้าวไกลไปสมชื่อ ในฐานะนักสู้ร่างเล็กจากประเทศไทย ที่ล้มคู่ต่อสู้ยักษ์ใหญ่

แม้ในรอบ 4 คนสุดท้าย เขาจะพ่ายต่อ มูซาชิ หรือ “อากิโอะ โมริ” นักชกเจ้าถิ่น ที่มีน้ำหนักถึง 103 กิโลกรัม แต่ช็อตน็อกเอาต์ด้วยท่า “นารายณ์บั่นเศียร” ใส่ ไมตี้ โม ก็ยังถูกจัดเป็น หนึ่งในจังหวะน็อกเอาต์ที่เหลือเชื่อมากสุดในศึก K-1 

ในปีต่อมา ก้าวไกล ลงแข่งรายการ K-1 เวิลด์ กรังด์ปรีซ์ 2005 ที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ในฐานะแชมป์เก่าจากการแข่งขัน เอเชีย กรังด์ปรีซ์ เมื่อปีก่อน ซึ่งเขาสามารถผ่านยักษ์ใหญ่ทั้งหลาย ทะลุเข้าไปชิงชนะเลิศกับ ฮอง แมน ชอย นักสู้เจ้าภาพ เจ้าของส่วนสูง 2.18 เมตร (ก้าวไกล สูง 180 เซนติเมตร) และมีน้ำหนักตัวมากกว่า ก้าวไกล เกือบเท่าตัวหนึ่ง 

92692931_10216274086420946_3703812863576506368_n

ผลการชกในไฟต์นั้น ฮอง แมน ซอย ไม่ทำให้แฟนๆ 15,918 คนที่เข้ามาชมในสนามโอลิมปิก ยิมเนเซียม ผิดหวัง เมื่อใช้ความใหญ่ของร่างกาย บดเบียดเอาชนะคะแนน ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ ไปได้ แต่อย่างไรก็ตาม ไฟต์นั้นยังเป็นหนึ่งในการต่อสู้ของ ก้าวไกล ที่อยู่ในความทรงจำของใครๆ หลายคนที่ติดตามศึก K-1 

“ช่วงนั้นทาง K-1 เรียกผมให้บินไปถ่ายโฆษณา ถ่ายวิดีโอโปรโมต ประมาณ 1 เดือน ผมก็ไม่รู้หรอกว่า เขาจะเอาไปใช้ทำอะไร จนกระทั่งมารู้ทีหลังว่า มีตัวเองอยู่ในเกมแผ่น K-1 ด้วย ไม่รู้ด้วยว่าเขาทำมากี่ภาคแล้ว เพราะเขาไม่เคยบอกผมเลย”

“ผมมาทราบเรื่องนี้ เพราะว่ามีคนญี่ปุ่นที่เป็นผู้ช่วย เฮียม้อ ชูเจริญ มาบอกว่า เขาเอาผมไปทำเป็นตัวละครในเกม เฮียม้อจึงติดต่อไปทางญี่ปุ่น เพื่อขอค่าลิขสิทธิ์ เขาจึงส่งเงินส่วนแบ่งกลับมาให้” 

“ปกติผมมีเครื่องเล่นเกม PlayStation 2 อยู่แล้ว ก็ไปหาซื้อแผ่นเกม K-1 มา วินาทีที่เปิดเกมมาเจอตัวเองอยู่ในนั้น ผมปลื้มมาก ภูมิใจที่ตัวเองมาถึงจุดนี้ และมันยิ่งปลื้มไปอีก เวลาไปไหนมาไหน เจอเด็กๆ น้องๆ มาบอกว่า ‘พี่รู้ไหม ผมใช้ตัวละครพี่ตลอดเลยนะ เวลาเล่นเกม K-1’ มันก็เป็นอะไรน่าภูมิใจไม่น้อย”93423759_10216274102981360_599553232380887040_o

ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ เป็น นักชกไทย ที่ถูกบรรจุเป็นตัวละครหนึ่งในเกมต่อสู้ K-1 ที่คอเกมยุคนั้น น่าจะรู้จัก … และนั่นเป็นส่วนหนึ่งในช่วงชีวิตที่น่าจดจำของ ก้าวไกล 

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากความกล้าหาญ ขึ้นไปสร้างชื่อในรุ่นเฮฟวีเวต ศึก K-1 คือ เขาได้รับโอกาสไปชกในหลายๆ ประเทศ ทั่วโลก ทั้งในทวีปเอเชีย, ยุโรป, อเมริกา, แอฟริกา 

กระทั่งในช่วงบั้นปลายของอาชีพ เขาได้รับบาดเจ็บหนัก จมูกหัก จนต้องพักร่วมปี ประกอบกับสภาพร่างกายที่บอบช้ำจากการขึ้นชก ทำให้ ก้าวไกล แก่นนรสิงห์ ในวัย 31 ปี ตัดสินใจยุติเส้นทางนักสู้ 

มาชิมลางทำธุรกิจเปิดค่ายมวยของตัวเองในชื่อ “ก้าวไกลยิม” ก่อนหยุดพักการทำค่าย เพื่อออกไปหาความท้าทายอีกครั้ง ด้วยการบินไปทำงานในต่างแดน เป็นครูสอนมวยไทย ที่ Evolve MMA ประเทศสิงคโปร์92637073_10216274094861157_168487284939685888_o

“สิ่งที่ผมได้มาจากการชกมวย คือ ประสบการณ์ชีวิตที่คนเรียนไม่สูง ไม่จบปริญญาอย่างผม สามารถไปทำมาหากินในต่างประเทศ ได้ไปเที่ยวรอบโลก เพราะมวยไทย ผมเจอกับผู้คนหลากหลายแบบ จากหลายๆ ชาติ ได้เห็นแนวคิด มุมมอง และความกระตือรือร้นของพวกเขา”

“มันทำให้วิธีคิดของผมเปลี่ยนไป ผมกลายเป็นผู้ใหญ่ที่มีความคิดมากขึ้น เพราะได้เจอกับประสบการณ์เหล่านี้ด้วยตัวเอง ถ้าผมไม่ได้ไปต่อยเมืองนอก ผมก็คงเป็นแค่นักมวยธรรมดา ที่ไม่ได้ประสบความสำเร็จหรือมีชื่อเสียง”

“และผมจะไม่มีทางไปถึงจุดนั้นได้เลย หากใจไม่สู้ ถ้าเรามัวแต่กลัวล้มเหลว กลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น เราจะกลายเป็นคนที่ไม่กล้าทำอะไรสักอย่าง แต่ถ้าใจสู้เรา มีการวางแผนเตรียมตัวที่ดี ผมว่าคนทุกคนประสบความสำเร็จได้หมดแหละครับ”

Uncategorized

ฟิลลิปส์ และ ควินน์ ดูโอ ‘โทรเลข-หลักกิโล’ กับชัยชนะเหนือ ‘โมเดิร์น ฟุตบอล’

ฟิลลิปส์ และ ควินน์ ดูโอ ‘โทรเลข-หลักกิโล’ กับชัยชนะเหนือ ‘โมเดิร์น ฟุตบอล’

เมื่อฟุตบอลอังกฤษมาถึงยุคผลัดเปลี่ยน นักเตะต่างชาติเข้ามามากขึ้น โดยเฉพาะในส่วนของเกมรุก ภาพลักษณ์บอลโบราณของพรีเมียร์ลีกก็เริ่มเลือนหายไป พร้อมๆกับที่ใครๆก็บอกว่าตกยุค 

 

อย่างไรก็ตามมีกองหน้าคู่หนึ่งที่เอาชนะโมเดิร์นฟุตบอลได้ด้วยการถล่มประตูแบบไม่มียั้งจนถึงระดับผู้คว้ารางวัลดาวซัลโวยุโรปมาแล้ว 

ติดตามเรื่องของของ ไนออล ควินน์ และ เควิน ฟิลลิปส์  2 ดาวยิงจากทีมน้องใหม่อย่าง ซันเดอร์เเลนด์ ที่ยิงประตูรวมมากกว่า เธียร์รี่ อองรี และ เดนิส เบิร์กแคมป์ เป็น 10 ลูกได้ที่นี่ 

 

ซันเดอร์แลนด์ยังคงเดิม 

ฟุตบอลพรีเมียร์ลีกเริ่มก่อตั้งในปี 1992 ณ เวลานั้นหลายสโมสรพยายามเปลี่ยนแปลงภาพลักษณ์ให้ถูกใจการตลาด เริ่มซื้อนักเตะต่างชาติเข้ามาเล่นเพื่อทำให้ทีมดีขึ้นเก่งขึ้น และนำมาซึ่งฟุตบอลที่ทันสมัย ลบล้างภาพจำเก่าๆ ว่าบอลอังกฤษก็แค่โยนแล้วโหม่ง จนโดนฟุตบอลอิตาลีที่เป็นลีกรวมสตาร์ระดับโลกล้ำหน้าไปไกล Kevin-Phillips-Niall-Quinn

ภาพดังกล่าวเริ่มแสดงให้เห็นเด่นชัดเมื่อก้าวเข้าสู่ยุค 2000’s เมื่อนักเตะต่างชาติเริ่มเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ หลายทีมจึงได้เห็นความต่าง เธียร์รี่ อองรี, เดนนิส เบิร์กแคมป์, ดไวท์ ยอร์ค, หรือแม้แต่ เปาโล ดิ คานิโอ ต่างก็แสดงให้เห็นว่าเมื่อคุณมีกองหน้าที่มีทั้งเทคนิคและสัญชาตญาณการจบสกอร์ สิ่งที่จะตามมาคือเกมฟุตบอลที่สนุก ถูกใจแฟนๆ และมีโอกาสได้ผลการแข่งขันที่ดี 

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่หลากหลายทีมพยายามจะใช้กองหน้าต่างชาติเพื่อให้เข้ากับโมเดิร์นฟุตบอล กลับมีสโมสรหนึ่งที่ยึดมั่นบอลโบราณ ระบบการเล่น 4-4-2 กองหน้าตัวใหญ่ 1 คนไว้พักบอล และตัวเล็กวิ่งเร็วอีก 1 คนไว้เก็บตก  สโมสรนั้นคือ … ซันเดอร์แลนด์ ทีมดังจากภาคอีสาน 

นั่นไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยที่ ซันเดอร์แลนด์ จะทำแบบนั้น เพราะในฤดูกาล 1999-2000 ซันเดอร์แลนด์ เพิ่งได้เลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในพรีเมียร์ลีกอีกครั้ง หลังตกชั้นไปในฤดูกาล 1996-97 นั่นอาจจะเป็นไปได้ว่าพลังเงินและชื่อเสียงที่พวกเขามี จึงยังไม่สามารถหานักเตะต่างชาติฝีเท้าดีและชื่อดังได้ จึงต้องใช้คู่กองหน้าที่เล่นร่วมกันมาตั้งแต่ลีกล่างอย่าง ไนออล ควินน์ เสือเฒ่าเจ้าของความสูง 193 เซนติเมตร ที่กำลังเข้าสู่ช่วงปลายค้าแข้ง กับอีก 1 ดาวรุ่งความสูงเพียง 170 เซนติเมตร ที่ดึงตัวมาจาก วัตฟอร์ด อย่าง เควิน ฟิลลิปส์ 

แม้สถิติการยิงประตูของทั้ง 2 คนจะไม่ใช่น้อยๆ เมื่อเล่นในลีกรอง ทว่ากับลีกสูงสุดมันคนละเรื่องกัน มันมีเรื่องความห่างของระดับอยู่ และมีกองหน้ามากมายหลายคนที่ไม่อาจก้าวข้ามเส้นกันระหว่าง ลีกรอง กับ พรีเมียร์ลีกได้ … นั่นจึงทำให้คู่หู “เสาโทรเลขกับหลักกิโล” คู่นี้ถูกมองข้ามไป จนกระทั่งพวกเขาตั้งใจจะเปลี่ยนมันเมื่อฤดูกาล 1999-2000 เริ่มขึ้น 

 

PROVE THEM WRONG 

ไนออล ควินน์ และ เควิน ฟิลลิปส์ ย้ายมาเล่นให้กับ ซันเดอร์แลนด์ ห่างกัน 1 ปี (ควินน์ ย้ายมาก่อนในปี 1996 ฟิลลิปส์ ตามมาในปี 1997) แต่การมาของทั้งคู่นั้นเป็นการมาด้วยจุดประสงค์ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงDVrv5KOWsAAquXj

ตัวของ ควินน์ นั้นเข้าสู่วัยเลข 3 แล้ว และมีอาการบาดเจ็บติดตัวมาตลอด เดิมทีเขาเป็นนักเตะที่เคยเล่นในลีกสูงสุด และโด่งดังกับ อาร์เซน่อล กับ แมนฯ ซิตี้ ดังนั้นการมาที่ ซันเดอร์แลนด์ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการหาโอกาสลงสนามมากขึ้น และเจอกับการแข่งขันที่สามารถรับมือได้ง่ายกว่าการเล่นพรีเมียร์ลีก…. ว่าง่ายๆ ก็คือ ควินน์ เป็นตัวเก๋าที่ใครก็มองว่าน่าจะใกล้หมดไปทุกวันด้วยวัยและอาการบาดเจ็บ รวมถึงสไตล์การเล่นที่เริ่มตกยุค 

ขณะที่ เควิน ฟิลลิปส์ นั้นแตกต่าง เขายังหนุ่มยังแน่นตอนที่ย้ายมาจากวัตฟอร์ดด้วยค่าตัว 300,000 ปอนด์ มีความทะเยอทะยานที่จะทำตัวเองให้ประสบความสำเร็จอย่างสูง เพราะเคยมีชีวิตที่ยากลำบากก่อนจะมาถึงวันนี้ วันที่ ซันเดอร์แลนด์ ให้โอกาสเขาพิสูจน์ตัวเอง

ตัวของ ฟิลลิปส์ นั้นเคยเป็นพนักงานอบขนมปังที่พยายามอย่างมากในการจะเป็นนักฟุตบอลอาชีพ เขาเคยเป็นนักเตะเยาวชนของ เซาธ์แฮมป์ตัน และเคยขัดรองเท้าให้ อลัน เชียร์เรอร์ ในเวลานั้น อย่างไรตาม เซาธ์แฮมป์ตัน มองว่า ฟิลลิปส์ ตัวเล็กเกินไป และยิ่งเมื่อลองถอยเขาลงไปเล่นในตำแหน่งฟูลแบ็คก็ยังไปไม่รอด สุดท้ายก็โดนปล่อยออกให้วัตฟอร์ดอย่างที่ได้กล่าวไว้  

ทั้งสองคนมีสิ่งที่ต้องพิสูจน์ว่าคนอื่นกำลังคิดผิด และการจับคู่กันของทั้งคู่ไม่แตกต่างจากฟุตบอลอังกฤษยุคโบราณ การเข้าทำของทีมมีไม่กี่แบบนั่นคือให้กองหลังโยนยาวไปให้ ควินน์ ที่ได้เปรียบรูปร่างพักบอลไว้ และหลังจากนั้น ฟิลลิปส์ ที่ปราดเปรียวบนพื้นจะรับหน้าที่ไปจัดการต่อ ซึ่งหากเพียงแค่อ่านและนึกภาพตามมันคงง่าย แต่ในความจริงแล้วการเล่นสไตล์ “ตัวชง ตัวเก็บ” ไม่ใช่ของกล้วยๆ 

ไนออล ควินน์ เคยเล่าว่าเขาโตมากับระบบการเล่น 4-4-2 มาตั้งแต่เด็ก แต่การจะหากองหน้าคู่สักคนที่กะจังหวะบอลตก วิ่งเข้าช่อง สอดประสานทำทางได้ในช่วงเวลาที่ “เป๊ะ” อย่าง เควิน ฟิลลิปส์ นั้นเขาไม่เคยเจอมาก่อน

“ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับสัญชาตญาณล้วนๆ เลยนะ ความจริงคนเราก็แค่พยายามทำสิ่งที่ง่ายๆ ออกมาให้มีประสิทธิภาพมากที่สุด” ไนออล ควินน์ พูดถึงความง่ายของการเล่นฟุตบอลหลังจากได้จับคู่กับ ฟิลลิปส์ 

“เควิน เป็นคนที่เก่งเรื่องการอ่านสถานการณ์รอบตัว ส่วนผมมีหน้าที่เป็น ทาร์เก็ตแมน (ตัวเป้า) เขาจะเป็นคนที่วิ่งหาพื้นที่รอบตัวผม กฎเล็กๆ ของเรามี 1 ข้อคือเมื่อผมเริ่มกระโดดขึ้นโหม่ง เขาจะต้องฉีกตัวออกไปที่ว่าง และผมจะเลือกโหม่งไปยังจุดตกที่อันตรายที่สุด”

สิ่งที่เกิดขึ้นคือการยิงแหลกตลอด 2 ปีที่จับคู่กันในลีกที่ยังถูกเรียกว่า ดิวิชั่นหนึ่ง (แชมเปียนชิพ ในปัจจุบัน) จนกระทั่งคว้าแชมป์ได้ฤดูกาล 1998-99 ก่อนที่ ควินน์ และ ฟิลลิปส์ จะแบกเอาความมั่นใจทั้งหมดที่สั่งสมมา รวมถึงการเป็นคู่หูอันตรายที่สุดในลีกรอง ขึ้นมาพิสูจน์ตัวเองในพรีเมียร์ลีก 

ควินน์ กลับมายังพรีเมียร์ลีกอีกครั้งหลังจากเป็นขาประจำในช่วงตั้งไข่ของการแข่งขัน ขณะที่ ฟิลลิปส์ นั้นไม่เคยเล่นพรีเมียร์ลีกเลยแม้แต่นัดเดียว

 

จงใช้สิ่งที่มี…ชีวิตต้องง่าย 

การเลื่อนชั้นครั้งนี้ ปีเตอร์ รีด กุนซือของ ซันเดอร์แลนด์ พยายามจะทำให้ทีมยกระดับขึ้นด้วยการซื้อตัวนักเตะต่างชาติเข้ามา แต่ที่แน่ๆ คือเขาไม่คิดจะเปลี่ยนคู่กองหน้าให้ต้องปวดหัว รีด ถือคติ “ไม่เสีย อย่าซ่อม” เขาจะใช้ ควินน์ และ ฟิลลิปส์ ต่อไป โดยจะเสริมหลักๆ ไปที่แดนกลางเท่านั้น โดยเฉพาะนักเตะอย่าง สเตฟาน ชวาร์ซ ที่ซื้อมาด้วยราคา 4 ล้านปอนด์ จาก บาเลนเซีย

เกมแรกของพรีเมียร์ลีกฤดูกาลนั้นเป็นไปด้วยฝันร้าย คู่กองหน้าที่ยิงรวมกันเกิน 40 ลูกมา 2 ปีติด กลับเจอระดับและความต่างของพรีเมียร์ลีกที่น่าเจ็บปวด ซันเดอร์แลนด์ บุกเยือนเชลซี และแพ้หมดรูปถึง 0-4 โดยที่ ควินน์ และ ฟิลลิปส์ ที่ ปีเตอร์ รีด มั่นใจนักหนา ไม่ได้กระดิกทำอันตรายเลยแม้แต่น้อย 

“ผมถามตัวเองทุกวันเลยตอนนั้น เราจะยิงประตูในพรีเมียร์ลีกได้หรือเปล่า พูดตรงๆ มันมีความกดดันอยู่เพราะผมยิงประตูเยอะมากใน 2 ปีก่อนจนทุกคนคาดหวังไปไกล” ฟิลลิปส์ ว่าถึงความต่างอย่างที่เขาต้องรับมือ

“พรีเมียร์ลีกเป็นเกมที่แตกต่างออกไปมากจริงๆ ตลอดทั้งเกมคุณจะมีโอกาสให้ใช้เพียงแค่ 1-2 ครั้งและคุณจะต้องเอามันให้อยู่ พูดตรงๆ ผมเคยสงสัยในความมั่นใจของตนเอง แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นก้าวที่ใหญ่มากหลังจากเล่นในลีกรองอยู่ 2 ปี … บางทีแค่ก้าวอาจไม่พอ ต้องกระโดดเลยล่ะ” 

สิ่งที่ ฟิลลิปส์ กล่าวจริงอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือเขามั่นใจว่าตัวเองทำได้ และจะทำได้เร็วยิ่งกว่าเดิมหาก ไนออล ควินน์ เป็นคู่หู หลังจากผ่านเกมแรกกับ เชลซี ไป การประสานงานของสองคู่หูบอลโบราณก็เริ่มขึ้น ทั้ง 2 คนปรับสไตล์การเล่นบ้างนิดหน่อย จากที่เคยคนหนึ่งชง คนหนึ่งยิง เปลี่ยนเป็นการสร้างตัวหลอกขึ้นมา เพราะปกติแล้วเมื่อมีการโยนจากหลังมาหน้า หรือการครอสจากริมเส้น เป้าหลักจะเป็น ควินน์ ที่ตัวใหญ่กว่าเสมอ จึงทำให้คู่แข่งดักทางง่าย จนกระทั่งมีการเริ่มเล่นตัวหลอกแบบสลับกัน จนสุดท้ายในฤดูกาลนั้น เควิน ฟิลลิปส์ ก็ทำไปประตูได้จากทุกรูปแบบ และทุกมุมของกรอบเขตโทษ sunderland-1999-2000-read-premier-league

“รู้ตัวอีกที เควิน ก็ยิงประตูได้ทุกแบบไปซะแล้ว วอลเล่ย์จากระยะไกล เขาโหม่งทำประตูจากลูกครอสริมเส้นอีกเพียบ เมื่อเขาได้รับบอลแล้วและบอลได้ออกจากเท้าเขาไป มันเป็นความแม่นยำที่น่ากลัวสุดๆ ไม่มีการยิงประตูแบบไหนที่เขาทำไม่ได้อีกต่อไป” ไนออล ควินน์ กล่าว

หลังจากนั้นมาทั้งสองคนประสานงานกันได้เฉียบยิ่งกว่าเดิม เมื่อซันเดอร์แลนด์ลงเล่นและมีสกอร์ ทุกคนจะนึกถึงชื่อของ ฟิลลิปส์ เสมอ ถึงแม้ว่า ณ เวลานั้น ตัวของ ฟิลลิปส์ จะได้รับความนิยมสูงมากในหมู่แฟนบอล อีกทั้งยังถูกเชียร์ให้ติดทีมชาติอังกฤษ แต่เจ้าตัวยืนยันเสมอว่าการมี ไนออล ควินน์ เป็นพี่เลี้ยงคือสิ่งที่ทำให้เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ของเขาและซันเดอร์แลนด์เกิดขึ้น

“ผมต้องโกหกแน่หากบอกว่า ไนออล ควินน์ ไม่มีอิทธิพลในการเป็นดาวยิงของผม” ฟิลลิปส์ กล่าวถึงรุ่นพี่คนสำคัญ

“ถ้าคุณถามถึงควินน์ เขาจะบอกว่าต่อให้ใครเป็นคู่หูกองหน้าของคุณ สิ่งที่ยากที่สุดก็ยังคงเป็นการส่งบอลเข้าประตูให้ได้ เขาจะบอกว่าสิ่งสำคัญของการเป็นกองหน้า คือการเชื่อมั่นในความสามารถตัวเอง และความนิ่งในทุกครั้งที่ง้างเท้ายิง” ควินน์ เป็นคนชอบถ่อมตัวตามที่ ฟิลลิปส์ บอก

“แต่สำหรับผม พาร์ทเนอร์ของคุณสามารถทำอะไรได้มากมายหลายสิ่ง เขาสามารถสร้างโอกาสให้คุณได้ทำประตู พยายามดึงตัวประกอบออกจากตำแหน่งเพื่อให้ผมได้ง้างโล่งๆ เรื่องแบบนี้เราแทบไม่ต้องซ้อมกันเยอะเลย แต่ละเซสซั่น ปีเตอร์ รีด จะแค่บอกว่า ‘หาพื้นที่ให้ ควินนี่ แล้วก็คอยวิ่งทำช่องให้ตัวเขาด้วย’ แค่นั้นเอง” 

“ผมเข้าใจว่าขาของเขาไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นหนุ่ม เขาวิ่งเต็มสปีดไม่ได้แล้ว และนั่นคือสิ่งที่ผมต้องทำเพื่อทดแทนในส่วนของเขา เขาแค่แย่งโหม่งที่กลางสนามให้ได้ จากนั้นผมจะคอยชิงจังหวะเพื่อพลิกบอลไปทำต่อเอง” 

 

ตำนานที่ยังรอคนทำลาย 

จบฤดูกาล 1999-2000 ซันเดอร์แลนด์ กลายเป็นทีมที่ทุกคนให้ความสนใจ ไนออล ควินน์ ที่ยิงไป 14 ลูกในเกมลีก ถูกจดจำในฐานะยอดดาวยิงผู้สร้างสรรค์โอกาสและเชี่ยวชาญเรื่องลูกโหม่งอีกครั้ง ขณะที่ เควิน ฟิลลิปส์ ผู้คว้ารางวัลดาวซัลโวพรีเมียร์ลีกด้วยจำนวน 30 ประตู และคว้ารางวัลรองเท้าทองคำ (ดาวยิงสูงสุดแห่งทวีปยุโรป) โด่งดังเป็นพลุแตกและไปไกลจนถึงขั้นติดทีมชาติอังกฤษ และสถิติดังกล่าวไม่มีนักเตะอังกฤษคนใดที่สามารถทำเช่นนี้ได้อีกเลยนับตั้งแต่ฤดูกาลดังกล่าวที่ เควิน ฟิลลิปส์ ได้ทำไว้ 30D75D9100000578-0-image-a-19_1454500930388

น่าเสียดายที่ความมหัศจรรย์ของ ควินน์ และ ฟิลลิปส์ นั้นถูกลดมาตรฐานลงไปเรื่อยๆ เพราะหลังจากปีที่ดีที่สุด ควินน์ ก็ถึงวันที่ไม่สามารถลงเล่นทุกสัปดาห์ได้ อีกทั้งฟิลลิปส์ก็ถูกประกบแบบจับตายทุกเกมทำให้เขาเล่นยากขึ้นไปอีก จนท้ายที่่สุดก็ถึงวันที่ต้องแยกย้าย เมื่อ ควินน์ ประกาศเลิกเล่นในปี 2003 ฟิลลิปส์ ก็ไม่สามารถยิงประตูแบบถล่มทลายให้ ซันเดอร์แลนด์ ได้อีกเลย  นั่นแสดงให้เห็นว่าทั้งคู่มีอิทธิพลในการเล่นของกันและกันมากแค่ไหน ที่สำคัญ มันทำให้ทั้งคู่กลายเป็นที่จดจำไปตลอดกาลของแฟนซันเดอร์แลนด์อีกด้วย 

“ลองคิดดูถ้าตอนนี้มีนักเตะอังกฤษยิงประตูได้แบบผม พวกเขาคงมีค่าตัวกัน 40-50 ล้านปอนด์เป็นอย่างต่ำ” เขาว่าไว้ในช่วงปลายอาชีพค้าแข้ง

“แต่พอผมทำบ้างพวกเขาบอกว่า นั่นแค่เรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวเท่านั้น  ซึ่งตัวผมคิดว่านั่นคือปีที่บ้าคลั่งจริงๆ ปกติแล้วคนที่ยิงได้ขนาดนี้จะอยู่ในทีมระดับท็อปของลีก แต่ผมเล่นให้กับซันเดอร์แลนด์ ทีมอันดับที่ 7 ที่มีทีมที่เหลือเชื่อ ดังนั้นผมไม่เคยลดค่าของความเคารพในปีนั้นเลย แม้ใครจะบอกว่าอย่างไร แต่นี่คือความถูมิใจของผมเอง อย่างน้อยให้มันถูกจดจำในบ้านของผมก็ยังดี” ฟิลลิปส์ เปรียบเทียบสิ่งที่เขาทำและเป็นสิ่งที่ไม่มีวันลืม

ขณะที่ ควินน์ เองก็เช่นกัน แฟนบอลที่อื่นอาจลืมเขาไป แต่ไม่ใช่ที่ ซันเดอร์แลนด์ ตัวของเขายังรักแฟนๆ ให้ความเคารพกับสโมสรแห่งนี้เสมอ และเชื่อว่าช่วงเวลาที่อยู่กับทีมแมวดำคือปีที่ดีที่สุดในอาชีพนักเตะของเขาimage

“ทำไมการเล่นให้ ซันเดอร์แลนด์ จึงสนุกกว่าเล่นให้กับ อาร์เซน่อล และ แมนฯ ซิตี้ … เพราะมันคือความสำเร็จไงล่ะ ไม่ใช่การคว้าแชมป์นะ แต่มันคือการทำให้สโมสรแห่งนี้กลายเป็นทีมที่ยิ่งใหญ่ ความเป็นซันเดอร์แลนด์ฝังรากลึกลงไปใต้ผิวหนังของผมเลยด้วยซ้ำไป”

การมาเจอกันที่ถูกที่ถูกเวลาของกองหน้าที่ต้องการพิสูจน์ตัวเอง ได้กลายเป็นสิ่งที่ทำให้เห็นว่าฟุตบอลไม่มีคำว่าตกยุคและโบราณ หากเจอนักเตะที่ใช่ และมีองค์ประกอบทีมที่เหมาะสมมากพอ มันอยู่ที่การเลือกใช้และวางแต่ละคนลงให้ถูกต้องตามความถนัด ซึ่งซันเดอร์แลนด์ชุดนั้นหาเจอ โดยเฉพาะคู่กองหน้าที่อันตรายที่สุดในพรีเมียร์ลีก

Uncategorized

ความจริงอีกด้าน ความลับและเบื้องหลังที่ทำให้ ไมเคิล จอร์เเดน ต้องไปเล่น เบสบอล

ความจริงอีกด้าน ความลับและเบื้องหลังที่ทำให้ ไมเคิล จอร์เเดน ต้องไปเล่น เบสบอล

เพราะขึ้นชื่อว่าเป็นผู้เล่นตำนานเบอร์ 1 แห่งบาสเกตบอล NBA จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ ไมเคิล จอร์แดน จะมีเรื่องราวชีวิตมากมายที่น่าติดตาม 

 

และเรื่องดังต่อไปนี้ก็เช่นกัน … เพราะหากใครเป็นแฟนบาสเกตบอล NBA มาตั้งแต่ยุค 80’s-90’s น่าจะจำได้เป็นอย่างดีว่า ครั้งหนึ่ง จอร์แดน เคยประกาศรีไทร์ชนิดช็อกโลกมาแล้ว หลังจากพาทีม ชิคาโก บูลส์ คว้าแชมป์ NBA ได้ 3 สมัยซ้อนในช่วงปี 1991-1993 ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองกำลังอยู่ในจุดสูงสุดของอาชีพ ด้วยวัยเพียง 30 ปี 

“ผมมาถึงจุดสุดยอดในอาชีพผมแล้ว ผมแค่รู้สึกว่าผมไม่มีอะไรต้องพิสูจน์อีกต่อไปแล้ว ผมสูญเสียแรงจูงใจที่จะพิสูจน์บางอย่าง มันถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องออกจากเกมส์บาสเกตบอล ผมขอรีไทร์จากเกมส์บาสเกตบอล” นี่คือเหตุผลที่ ไมเคิล จอร์แดน ให้ไว้ในวันแถลงข่าวเหตุการณ์ช็อกโลกดังกล่าว

เมื่อนำสิ่งที่ จอร์แดน พูด มาชั่งน้ำหนักดูมันก็ฟังดูสมเหตุสมผล เนื่องจากก่อนหน้านั้นเพียงไม่กี่เดือน เจมส์ จอร์แดน ซีเนียร์ พ่อบังเกิดเกล้า ผู้เป็นบุคลลสำคัญที่สุดในชีวิตของ ไมเคิล จอร์แดน เพิ่งเสียชีวิตไปจากเหตุการณ์ลอบสังหารด้วยอาวุธปืน 

“ผมมอบแชมป์นี้ให้พ่อ เราสู้ด้วยกันมาอย่างลำบาก พ่อผมมีส่วนในแชมป์นี้มาก” ไมเคิล จอร์แดน กล่าวประโยคนี้หลังจากที่คว้าแหวน NBA วงแรกในชีวิต นั่นแสดงให้เห็นว่าเขารักพ่อของเขามากแค่ไหน4b1b73806c7ea179cf84b3159a04d65f_crop_exact

หลังจากประกาศรีไทร์ไปไม่นาน ไมเคิล จอร์แดน ก็ทำเรื่องช็อกโลกอีกครั้งด้วยการไปเป็นนักเบสบอลตำแหน่ง Outfield ของทีม เบอร์มิงแฮม บารอนส์ ใน Minor League Baseball แต่เพียง 1 ปีกว่าๆ หลังจากนั้น จอร์แดน ก็ละทิ้งสนามเบสบอลและหวนกลับสู่ NBA และ ชิคาโก บูลส์ อีกคำรบ เป็นการกลับมาทวงคืนบัลลังก์อย่างยิ่งใหญ่

เขาทำใจได้แล้ว? ใช่ … ทุกอย่างฟังดูสมเหตุสมผล อย่างไรก็ตามเมื่อสืบเสาะข้อมูลจากแหล่งต่างๆ และนำมาวิเคราะห์อย่างละเอียด กลับมีทฤษฎีที่น่าสงสัยประการหนึ่ง นั่นก็คือสาเหตุที่ ไมเคิล จอร์แดน ประกาศรีไทร์จากบาสเกตบอลและไปเป็นนักเบสบอลชั่วคราว อาจจะไม่เกี่ยวข้องกับการหมดแรงบันดาลใจ หรือเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของผู้เป็นพ่อ แต่มันอาจจะเกี่ยวข้องกับ “การพนัน”

เรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างไร? อะไรคือความจริงที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ช็อกโลกนี้กันแน่? ติดตามได้ที่ Main Stand

 

ซูเปอร์สตาร์ผีพนัน

หลายคนอาจจะยังไม่รู้ว่านอกจากการเป็นซูเปอร์สตาร์แห่ง NBA แล้ว ไมเคิล จอร์แดน ยังถือเป็นอีกหนึ่ง “ผีพนัน” ตัวยง เรื่องนี้ได้รับการยืนยันและพูดถึงกันอย่างแพร่หลาย แม้แต่ในสื่อหลักใหญ่ระดับโลกก็ตาม Jordan-2

อาจฟังดูเป็นเรื่องที่น่าตกใจ อย่างไรก็ตามเมื่อวิเคราะห์ถึงเหตุผลก็พอจะเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ตามวิถีชีวิตของนักกีฬาชื่อดังทั่วไป ที่ประสบความสำเร็จ มีพร้อมทั้งเงินทองชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย ประกอบกับการมีภูมิหลังจากครอบครัวที่ยากจน เมื่อมีสิ่งเร้าเย้ายวนจิตใจ จึงเป็นการง่ายที่จะหลงมัวเมาไปกับมัน 

มีเรื่องเล่าแสนหลุดโลกมากมายเกี่ยวกับการเป็นผีพนันของ ไมเคิล จอร์แดน เช่นครั้งหนึ่ง ในแคมป์สู้ศึกโอลิมปิกปี 1992 ที่เมืองบาร์เซโลน่า ประเทศสเปน จอร์แดนแพ้การแข่งกอล์ฟให้แก่ ชัค เดลีย์ (Chuck Daly) เฮดโค้ชทีมบาสเกตบอลทีมชาติสหรัฐอเมริกาชุด “ดรีมทีม” (อย่าแปลกใจว่าทำไมพวกเขาเข้าสนามกอล์ฟได้ สาเหตุเพราะดรีมทีม และทีมชุดต่อๆ มา ไม่เข้าพักในหมู่บ้านนักกีฬา เพื่อความเป็นส่วนตัวและปลอดภัย) … วันต่อมาเขาไปเคาะประตูเดลีย์ ที่ห้องตอนตี 5 เพื่อมาแข่งกันต่อ โดยมีเดิมพันสูงกว่าเดิม

 “ไมเคิลเป็นพวกที่ไม่ยอมแพ้ เขาจะลงเงินเดิมพันทุกๆ ครั้งด้วยเงินจำนวนมาก เขาดูมีความสุข ที่ได้เดิมพันอะไรบางอย่าง และจะมีความสุขยิ่งขึ้นกว่าเดิมถ้าเขาเป็นผู้ชนะ” ชาร์ล บาร์คลีย์ (Charles Barkley) หนึ่งในตำนานทีมชุดดรีมทีม ที่ไปร่วมวงตีกอล์ฟเดิมพันครั้งนั้นกล่าวถึงวีรกรรมการติดพนันของ จอร์แดน ซึ่งสอดคล้องกับที่สื่อหลายสำนักรายงานตรงกันว่า จอร์แดน มักจะพนันฝีมือกอล์ฟของตัวเองกับเพื่อนๆ หลุมละไม่ต่ำกว่า 100,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ เลยทีเดียว 

ในโอลิมปิกเกมส์ครั้งเดียวกันนั้น ยังมีรายงานว่า จอร์แดน นอนหลับพักผ่อนเพียงคืนละ 1 ชั่วโมงเท่านั้น โดยเวลาที่เหลือเขาถลุงมันหมดไปกับการเล่นโป๊กเกอร์กับเพื่อนร่วมทีมอย่าง แมจิค จอห์สัน, ชาร์ล บาร์คลีย์ และ สก็อตตี้ พิพเพ่น

นอกจากนั้นยังมีคำบอกเล่าของนักธุรกิจจากซานดิเอโก้ ที่ทำธุรกิจพนันขนาดใหญ่ และไม่สามารถเปิดเผยชื่อได้ ได้ออกมาบอกว่า163db74f-5e22-4e66-bb2b-8683f453bfbb-67800244_10214584053983584_2443772207432728576_o

“ไมเคิลนั้นติดเงินจากการพนันค่อนข้างเยอะเลยนะ รวมๆ แล้วก็ประมาณ 9 แสนเหรียญ หรือผมว่าน่าจะหลายล้านเหรียญเลย”

แม้แต่การเป่ายิ้งฉุบ (หรือที่ฝรั่งเรียกว่า Rock, Paper, Scissors) ไมเคิล จอร์แดน ก็ยังสามารถนำมาพนันได้ โดยอดีตเพื่อนร่วมทีมรายหนึ่งของ จอร์แดน ที่ไม่เปิดเผยชื่อบอกว่า

“จอร์แดน ได้กำไรจากการเล่นเป่ายิ้งฉุบกับเพื่อนร่วมทีมไม่ต่ำกว่า 100,000 เหรียญเลยทีเดียว”

ลาสเวกัส คือแดนสวรรค์ของเหล่าผีพนัน จอร์แดน เองก็เช่นกัน เรียกได้ว่าเขาคือขาประจำของเมืองแห่งนี้ โดยมีรายงานว่าอดีตนักบาสเกตบอลผู้ยิ่งใหญ่แห่ง ชิคาโก บูลส์ รายนี้เคยเสียพนันลูกเต๋าภายในคืนเดียวมากถึง 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ

เพียงเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอที่จะยืนยันได้แล้วว่า ไมเคิล จอร์แดน นั้นคือผีพนันตัวจริงไม่อิงนิยาย ว่าแต่มันเกี่ยวกับการประกาศลา NBA และไปเป็นนักเบสบอลอย่างไร?

 

พนันอะไรก็ได้ยกเว้นบาสเกตบอล

เรื่องราวการเป็นผีพนันของ ไมเคิล จอร์แดน เป็นที่ร่ำลือกันไปทั่ว อย่างไรก็ตามมันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับหน้าที่การงานของเขา เนื่องจากการพนันในประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นเรื่องถูกกฎหมาย มันคือรูปแบบหนึ่งของกิจกรรมความบันเทิง แต่สำหรับตัวของ จอร์แดน ในฐานะที่เขาเป็นนักกีฬาบาสเกตบอล มีกฎอยู่ข้อหนึ่งที่ต่อให้เขาเป็นผีพนันขนาดไหนก็ห้ามฝ่าฝืนเด็ดขาด นั่นคือ “ห้ามยุ่งเกี่ยวกับการพนันที่เกี่ยวข้องกับบาสเกตบอล”

คำถามคือตัวของ ไมเคิล จอร์แดน เกี่ยวข้องกับการพนันบาสเกตบอลหรือเปล่า?

ข้อสงสัยทั้งหมดเริ่มต้นจากงานแถลงข่าวการประกาศรีไทร์ตัวเองออกจากบาสเกตบอล NBA ของ จอร์แดน ในปี 1993 เมื่อมีนักข่าวคนหนึ่งยิงคำถามว่า

“คุณจะกลับมาเล่นอีกครั้งหรือเปล่า?”

“5 ปีข้างหน้า ถ้าไฟในการเล่นของผมลุกขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าบูลส์ยังคงต้อนรับผม ถ้า เดวิด สเติร์น ยอมให้ผมกลับมา ผมก็จะกลับ”

ไม่ใช่แค่คำถามนี้เท่านั้น แต่ในการสัมภาษณ์ครั้งดังกล่าว จอร์แดน เอ่ยชื่อ เดวิด สเติร์น ออกมาบ่อยครั้งจนดูผิดสังเกต แล้ว เดวิด สเติร์น คือใครกันล่ะ?

เดวิด สเติร์น ถือเป็นบุคคลทรงอิทธิพลในวงการบาสเกตบอลสหรัฐอเมริกา จากการดำรงตำแหน่ง คอมมิชชันเนอร์ หรือผู้บริหารสูงสุดของ NBA เรียกว่าเขานี่แหละคือหัวเรือใหญ่แห่งบาสเกตบอลสหรัฐอเมริกาในช่วงเวลาดังกล่าว และจากรูปประโยคที่ จอร์แดน กล่าวออกมา ทำให้สามารถสันนิษฐานได้ว่า สเติร์น อาจจะเกี่ยวข้องกับการที่ จอร์แดน ต้องประกาศเลิกเล่นในครั้งนี้im-140718

นอกจากนั้นก่อนที่ จอร์แดน จะประกาศรีไทร์เพียง 2 เดือน เขาถูกคณะกรรมการ NBA สอบสวนว่าการเล่นพนันของเขานั้นเกี่ยวข้องกับการละเมิดกฎของลีกหรือเปล่า อย่างไรก็ตามหลังจากที่เขารีไทร์ไปแล้วก็มีคำตัดสินออกมาว่า เขาบริสุทธิ์

อีกหนึ่งข้อมูลที่น่าสนใจ มาจากหนังสือ Money Player Days and Nights Inside the New NBA ที่ว่าด้วยการพนันของผู้เล่นใน NBA ซึ่งตีพิมพ์ออกมาในปี 1993 โดยส่วนหนึ่งเป็นบทสัมภาษณ์ของ ริชาร์ด อิคัวนาส หนึ่งในคณะกรรมการสอบสวนพฤติกรรมการเล่นพนันของ ไมเคิล จอร์แดน โดยเขากล่าวไว้ว่า

“ในระหว่างช่วงหนึ่งของการสอบสวน ผมบังเอิญได้ยินไมเคิลคุยโทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้ ผมได้ยินเขาพูดว่า ‘คุณบอกเองใช่มั้ยว่า ผลต่างอยู่ที่ 7 แต้ม'”  

บทสนทนาดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการพนันแน่นอน เพียงแต่ยังไม่ชัดเจนเพียงพอว่ามันคือการพนันประเภทไหน ซึ่งถ้ามันคือบาสเกตบอล แน่นอนว่าย่อมไม่เป็นผลดีต่อตัว จอร์แดน แน่นอน

 

ความเป็นไปได้ที่ไม่มีใครรู้

จากข้อมูลทั้งหมดที่กล่าวไปข้างต้น ทำให้มีหลายคนออกมาตั้งข้อสันนิษฐานรวมถึงทฤษฏีต่างๆ อย่างจริงจังว่า หรือบางที ไมเคิล จอร์แดน อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการพนันบาสเกตบอล และเรื่องก็ได้ไปเข้าหูของ เดวิด สเติร์น ซึ่งทำให้ จอร์แดน ต้องถูกลงโทษทางวินัยอย่างร้ายแรง และจะเป็นประวัติติดตัวไปทั้งชีวิต 

ดังนั้นจึงอาจมีการพูดคุยตกลงกันว่าให้ จอร์แดน ประกาศรีไทร์เลิกเล่นไปก่อน และค่อยกลับมาอีกครั้งหลังจากที่เรื่องทั้งหมดเงียบไปแล้วjordan_f4wm61l9

อาจจะฟังดูเป็นข้อสันนิษฐานที่จับแพะชนแกะไปเสียหน่อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันพอจะมีความเป็นไปได้อยู่เหมือนกัน เนื่องจากว่ากันตามลักษณะนิสัยของ ไมเคิล จอร์แดน แล้ว เขาเป็นคนทะเยอทะยานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มีความกระหายอยากเอาชนะมากกว่าใคร ไม่ใช่แค่เรื่องการพนันที่กล่าวไปข้างต้น แต่เรื่องของบาสเกตบอลเองก็เช่นกัน ดังนั้นมันจึงดูไม่สมเหตุสมผลเสียเลยที่เขาจะเลิกเล่นกลางคัน ทั้งที่โอกาสการเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งตลอดกาลของ NBA อยู่ใกล้แค่เอื้อม

นอกจากนั้นในตอนที่เขาไปเป็นนักเบสบอลให้กับทีม เบอร์มิงแฮม บารอนส์ ผลงานก็ไม่ดีเท่าไรนัก เรียกว่าต่ำกว่ามาตรฐานเสียด้วยซ้ำ และหลังจากนั้นเพียงแค่ 1 ปีนิดๆ เขาก็กลับมาในช่วงเวลาที่ดูจะพอเหมาะพอเจาะเสียเหลือเกิน AAA

ถ้าหวังว่าตอนจบของเรื่องนี้จะมีข้อสรุปที่ชัดเจน … ขอโทษด้วยที่ต้องทำให้ผิดหวัง เพราะไม่มีหลักฐานที่จะมายืนยันความผิดนี้อย่างประจักษ์แจ้ง ทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดาจากข้อมูลและความเป็นไปได้เท่านั้น นอกจากนั้นเหตุการณ์นี้ก็ล่วงเลยมาเกือบ 30 ปีแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่จะขุดคุ้ยขึ้นมาเอาผิดกันอีกต่อไป ปริศนานี้จึงยังคงเป็นความลับอันดำมืดที่ไม่มีใครล่วงรู้นอกจากตัวของ เดวิด สเติร์น ที่เพิ่งจากโลกนี้ไปเมื่อช่วงขึ้นปีใหม่ปี 2020 และ จอร์แดน ไปตลอดกาล

ความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่ประจักษ์แจ้งอย่างชัดเจน คือไม่ว่าจะเป็นอย่างไร คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธว่า ไมเคิล จอร์แดน คือนักบาสเกตบอลที่ดีที่สุดตลอดกาลของ NBA

Uncategorized

แคสซี่ย์ โฮ ลบคำดูถูกเรื่องรูปร่าง ด้วยการเป็น FITNESS YOUTUBER

แคสซี่ย์ โฮ ลบคำดูถูกเรื่องรูปร่าง ด้วยการเป็น FITNESS YOUTUBER

ในช่วงที่ต้องกักตัวอยู่แต่ในบ้านด้วยสถานการณ์การแพร่กระจายของเชื้อ COVID-19 หนึ่งในทางเลือกที่ได้รับความนิยมสำหรับผู้ที่ชื่นชอบในการออกกำลังกายคือการเปิดวิดิโอใน YOUTUBE และทำตามไปด้วย นอกจากจะได้เรียนรู้วิธีการออกกำลังกายที่ถูกต้องแล้ว ยังช่วยคลายเหงาให้การออกกำลังกายเพียงลำพังที่บ้านไม่น่าเบื่ออีกด้วย

 

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ “blogilates” ช่อง YouTube ของ แคสซี่ย์ โฮ ซึ่งมีผู้ติดตามกว่า 5 ล้านคน และเป็นหนึ่งในช่อง YouTube ด้านการออกกำลังกายที่ได้รับความนิยมที่สุดในโลกจะถูกพูดถึงขึ้นมาบ่อยครั้ง

อย่างไรก็ตามกว่าที่ แคสซี่ย์ โฮ จะมีทุกวันนี้ได้เธอเองก็ผ่านเรื่องราวมาไม่น้อยเหมือนกัน ปัญหาที่เธอต้องเจอมากมายไม่ต่างจากแคลอรี่ที่เธอต้องเบิร์น ติดตามเรื่องราวของการต่อสู้ของเธอไปพร้อมกับเรา

ยัยอ้วน

แคสซี่ย์ โฮ ลืมตาดูโลกในวันที่ 16 มกราคม ปี 1987 และเติบโตขึ้นมาในครอบครัวผู้อพยพสัญชาติจีน-เวียดนาม ที่มีแนวคิดเชิงอนุรักษ์นิยมตามสไตล์ชาวเอเชีย ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความอิสระและหลากหลายของเมืองลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย747089222_640

“ตอนเด็กๆ ฉันเป็นเด็กดีนะ ฉันช่วยขายคุกกี้เพื่อหาเงินให้ครอบครัวด้วย” โฮ กล่าวกับ Forbes

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจกล่าวได้เต็มปากว่าเธอเป็น “ลูกสาวคนโปรด” เนื่องจากครอบครัวเธอยังมีความเป็นชาวเอเชียอย่างสมบูรณ์แบบ การเลี้ยงดูจึงเต็มไปด้วยมายาคติว่า ลูกต้องเติบโตไปเป็นหมอหรือทนายความถึงจะเรียกว่าเป็นชีวิตที่ดี 

“ตั้งแต่จำความได้ฉันชอบที่จะออกแบบวาดรูปเสื้อผ้าลงในกระดาษ ฉันฝันอยากเป็นดีไซเนอร์มาโดยตลอด แต่ก็ต้องเก็บมันเอาไว้ในใจ”

“จนกระทั่งเมื่ออายุ 16 ปี ฉันก็ได้บอกความฝันของตัวเองให้พ่อแม่ได้ฟัง แน่นอนว่าพวกท่านไม่เห็นด้วย และสบประมาทฉันว่าไม่มีทางที่จะประสบความสำเร็จในชีวิต สักวันฉันจะถังแตกไม่มีเงิน”

นอกจากคำสบประมาทจากพ่อแม่แล้ว เธอยังต้องเผชิญคำพูดดูแคลนมากมายจากคนรอบข้าง แต่เป็นในเรื่องที่แตกต่างกัน

“ยัยอ้วน! เธอต้องโตไปเป็นผู้หญิงอ้วนแน่เลย นี่คือสิ่งที่คนรอบข้างฉันพูดกับฉันเสมอ”

โฮ เองก็ไม่แตกต่างจากเด็กสาวทั่วไปที่เมื่อเติบโตเป็นวัยรุ่นก็เริ่มอยากจะมีหุ่นที่ดี รูปร่างสวยงาม แต่คำพูดพวกนี้ทำให้ความมั่นใจที่เธอมีดับวูบ เธอยอมรับว่าเธอรู้สึกแย่กับมันมากๆ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกท้อ ตรงกันข้ามเธอได้เริ่มศึกษาวิธีการดูแลสุขภาพ รักษาหุ่น รวมถึงการออกกำลังกายอย่างจริงจัง และในตอนนั้นเองเธอก็ได้พบกับการออกกำลังกายที่เรียกว่า “พิลาทิส”

 

พิลาทิสเปลี่ยนชีวิต

“ฉันเริ่มศึกษาพิลาทิสอย่างจริงจังตั้งแต่อายุ 16 เริ่มจากการที่ได้เห็น มารีย์ วินเซอร์ (Mari Winsor นักแสดงที่มีบทบาทเด่นในเรื่องผู้นำด้านการออกกำลังกายในช่วงยุค 90s) ทำมันในโทรทัศน์ ถึงขั้นที่ว่าฉันยอมขอร้องพ่อแม่เพื่อซื้ออุปกรณ์ในการเล่นเลยล่ะ”Best-Blogilates-Workout-Videos

พิลาทิสที่ โฮ กล่าวถึงคือศาสตร์การออกกำลังกายอย่างหนึ่งที่คล้ายคลึงกับการเล่นโยคะ เพียงแต่พิลาทิสจะเน้นการบริหารกล้ามเนื้อในช่วงแกนกลางลำตัวเป็นหลัก ช่วยให้ส่งเสริมให้มีบุคลิกภาพที่ดี และการเคลื่อนไหวที่สง่างามและการมีสมดุลของร่างกายที่ดี 

หลังจบการศึกษาระดับมัธยม โฮ ก็เข้าศึกษาต่อที่ Whittier College ในสาขาชีววิทยา ซึ่งเป็นการ “พบกันครึ่งทาง” ของเธอกับพ่อแม่ ที่ถึงแม้เธอจะไม่ได้เข้าเรียนหมอตามที่พวกเขาหวังไว้ แต่อย่างน้อยก็ขอให้เรียนในสาขาวิชาที่สามารถนำมาประกอบอาชีพได้อย่างมั่นคง อย่างไรก็ตามความฝันของเธอก็ยังคงมั่นคงอยู่กับการเป็นดีไซเนอร์ออกแบบเสื้อผ้า 

“แม้ว่าฉันจะได้เกรด A แต่ฉันไม่ชอบในสิ่งที่เรียนอยู่เลย ฉันรู้สึกว่าจิตวิญญาณของฉันมันกำลังตายลงอย่างช้าๆ”

โดยในขณะที่ศึกษาอยู่ในระดับมหาวิทยาลัย โฮ ก็ทำอาชีพเสริมเป็นครูสอนพิลาทิสไปด้วย 

“อย่างน้อยมันก็ช่วยแบ่งเบาภาระค่าเช่าห้องไปได้บ้าง” โฮ บอกกับ BuzzFeed และเธอยังเล่าต่ออีกว่าในตอนนั้นเธอไม่มีความคิดเลยสักนิดว่าสักวันเธอจะหาเลี้ยงชีพด้วยสิ่งนี้

หลังจากจบการศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย โฮ ก็ไม่รอช้าที่จะทำตามความฝัน เธอบินลัดฟ้าจากแคลิฟอร์เนียสู่บอสตันเพื่อทำงานในบริษัทเสื้อผ้าแห่งหนึ่งในตำแหน่งฝ่ายจัดซื้อ โดยไม่ฟังเสียงทัดทานของพ่อแม่cassey_square_smaller_2048x

“พ่อแม่โกรธฉันมากที่ทำแบบนี้ พวกเราไม่คุยกัน 2-3 ปีเลยล่ะ พวกเขาคิดว่าฉันกำลังทำลายอนาคตตัวเอง”

“ตอนที่ฉันทำงานประจำอยู่ที่บอสตัน เป็นช่วงปี 2009 ที่ฉันเริ่มสร้างช่อง YouTube จุดประสงค์แรกของฉันคืออัปโหลดคลิปวิดิโอการสอนพิลาทิสให้กับเหล่านักเรียนที่ฉันสอนสมัยมหาวิทยาลัย พวกเขาคิดถึงฉัน และยังอยากเรียนกับฉันอยู่”

“แต่ผลตอบรับกลับดีกว่าที่คาดมากเลย มีคอมเมนต์เข้ามาขอให้ทำวิดิโอเกี่ยวกับการบริหารร่างกายส่วนนู้นส่วนนี้เต็มไปหมด แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจมัน แค่งานประจำก็แทบไม่มีเวลาแล้ว”

ชีวิตของเธอดำเนินเรื่อยมาในลักษณะนี้ จนกระทั่งย่างเข้าสู่เดือนที่ 9 เธอก็ตัดสินใจลาออกจากงานในบริษัทเสื้อผ้าที่เธอทำอยู่ 

“ฉันไม่ชอบงานที่ทำเลย ฉันคิดว่าถ้าฉันได้เป็นดีไซเนอร์ฉันน่าจะชอบนะ แต่สิ่งที่ทำอยู่มันไม่ใช่”

ในวัยยี่สิบต้นๆ แคสซี่ย์ โฮ กลายเป็นเด็กสาวที่เคว้งคว้างกลางเมืองใหญ่ ไม่มีงาน อีกทั้งเงินก็เริ่มร่อยหรอลงทุกวัน เธอจำเป็นต้องหาอะไรทำโดยเร็วที่สุด โดยทักษะที่พอจะหาเงินประทังชีวิตได้ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นนอกจากพิลาทิส เมื่อคิดได้เช่นนั้น โฮ ก็ไม่รอช้าที่จะลงมือทำ

 

YOUTUBER เงินล้าน

ความคิดของโฮในตอนแรกเธอเพียงต้องการเปิดคลาสสอนพิลาทิสเล็กๆ เพื่อหาเงินเลี้ยงชีพเท่านั้น เนื่องจากในช่วงปี 2010 คำว่า YouTuber ยังไม่แพร่หลาย

“ฉันต้องสอนพิลาทิสสัปดาห์ละ 12 คลาสเลยล่ะเพื่อให้มีเงินพอค่าเช่า และค่ากินอยู่” NP_20160606_TLCASSEY-E4N_1284804

ถึงแม้ว่าเธอจะชื่นชอบและเชี่ยวชาญในศาสตร์ด้านนี้แค่ไหน แต่ด้วยปริมาณการสอนที่ค่อนข้างนักหนาเอาเรื่อง เธอจึงเริ่มคิดหาหนทางอื่นๆ ที่จะช่วยให้เธอหาเงินได้โดยไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้

“ตอนนั้ความคิดเรื่องการทำวิดิโอลง YouTube ก็เริ่มเข้ามาในหัว ฉันจำได้ว่าเคยมีคอมเมนต์มากมายชื่นชอบวิดิโอที่ฉันทำ” 

ถึงแม้ว่าเธอจะยังมีคลาสสอนพิลาทิสอยู่ แต่การไม่ได้ทำงานประจำแล้วก็ทำให้เธอมีเวลาว่างมากขึ้น นี่จึงเป็นโอกาสดีที่เธอได้เริ่มทำคลิปวิดิโอต่างๆ ลงไปในช่องตัวเอง โดยคอนเทนต์เริ่มต้นก็เป็นการสอนพิลาทิสที่เธอถนัด ก่อนที่จะเริ่มขยับขยายไปถึงคอนเทนต์การออกกำลังกายประเภทอื่นๆ 

“ผลตอบรับมันดีกว่าที่ฉันคาดไว้มากเลย พวกเขาบอกว่าที่ชอบดูวิดิโอของฉันก็เพราะฉันเป็นคนขี้เล่นแล้วก็ตลก นอกจากนั้นฉันก็พยายามสร้างกิมมิคสนุกๆ ไม่ว่าจะเป็นการนำพิลาทิสมาผสมผสานกับเพลงป๊อป ซึ่งมันได้รับความนิยมสุดๆ ไปเลย หรือช่วง YOLO Meal ที่จะนำเสนอเมนูทำลายสุขภาพขั้นสุด กินให้เต็มที่ให้หายอยาก ก่อนที่มื้ออื่นๆ ในสัปดาห์จะต้องกินอาหารเพื่อสุขภาพ”

โฮ ใช้ความพยายามและเวลาค่อยๆ ปลุกปั้นช่อง YouTube “blogilates” ของเธอขึ้นมาทีละนิด ควบคู่ไปกับการเปิดคลาสสอนพิลาทิสไปด้วย จนกระทั่งในปี 2012 สามปีหลังจากเธออัปโหลดวิดิโอคลิปแรกลงไปบนช่อง เธอก็มีผู้ติดตาม 166,000 คน และการทำ YouTube เริ่มสร้างรายได้ให้กับเธอได้อย่างจริงจัง เนื่องจากเธอได้เซ็นสัญญาร่วมเป็นพาร์ทเนอร์กับ YouTube เธอจึงตัดสินใจเลิกสอนคลาสพิลาทิสในชีวิตจริง และหันมาทุ่มเทให้กับช่อง blogilates อย่างเต็มตัวblogilates-portrait-7-1120x630

“ออกกำลังเหมือนสัตว์ร้าย เพื่อที่จะได้กลายเป็นสาวสวย” คติประจำใจที่ โฮ มักจะพูดในคลิปวิดิโอของเธอเสมอ

หลังจากปี 2012 ช่อง blogilates ของเธอก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ในปี 2014 มีผู้ติดตาม 1.9 ล้านคน ปี 2016 3.5 ล้านคน จนกระทั่งใกล้แตะหลัก 5 ล้านคนในปัจจุบัน เรียกได้ว่าเธอคือหนึ่งใน YouTuber สายสุขภาพและการออกกำลังกายที่ประสบความสำเร็จที่สุด จนนิตยสาร Shape ต้องประทับชื่อของเธอเข้าไปอยู่ในลิสต์ “25 บุคคลทรงอิทธิพลด้านสุขภาพในโซเชียลมีเดีย”

ปัจจุบัน โฮ กำลังมีความสุขกับชีวิตที่เป็น blogilates เติบโตจนไม่ได้เป็นเพียงแค่ช่อง YouTube อีกต่อไป มันกลายเป็นบริษัทการออกกำลังกายอย่างเต็มรูปแบบ มีทั้งคอร์สเรียนออนไลน์ รวมถึงการตระเวนทัวร์ทั่วโลกเพื่อเปิดคลาสป๊อปพิลาทีส พบปะกับคนที่รักเธอ มีเธอเป็นแรงบันดาลใจ และเธอยังได้เป็นดีไซเนอร์ตามความฝัน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการออกแบบเสื้อผ้าสำหรับการออกกำลังกายของแบรนด์เธอเองในชื่อ PopFlex Active ก็ตาม แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือ โฮ กลับมามีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อแม่อีกครั้ง

“พอพวกท่านเห็นว่าฉันมีชีวิตที่ดีได้ในแบบของฉันเอง พวกท่านก็กลับมาสนับสนุนฉันเต็มที่เลยล่ะ เรียกว่าเห่อมากๆ เลยดีกว่า” โฮ กล่าวอย่างอารมณ์ดีกับ Daily Mail

 

กระบอกเสียงเพื่อทุกคน

“ในตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นแค่ครูสอนพิลาทีสอีกแล้ว แต่ฉันคือแบบอย่างที่ผู้คนจำนวนมากยึดถือเป็นแรงบันดาลใจ และฉันจะทำมันให้ดีที่สุด”IMG_5471

ถึงแม้ว่าจะประสบความสำเร็จในชีวิตแล้ว แต่ โฮ ก็มีสิ่งที่มุ่งมั่นที่อยากจะทำอยู่ นั่นคือการเป็นกระบอกเสียงให้กับทุกคนในเรื่องของสุขภาพและการออกกำลังกาย เนื่องจากเธอรู้ดีว่าเสียงของเธอจะมีคนรับฟัง สามารถสร้างแรงบันดาลใจได้

ในปี 2015 โฮ ได้โพสต์วิดิโอหนึ่งลงในช่อง blogilates ของเธอเอง โดยเธอจงใจถ่ายตัวเองออกมาให้ดูอ้วน มีความเจ้าเนื้อ แต่กลับตั้งชื่อวิดิโอว่า The “Perfect” Body แน่นอนว่ามีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นเชิงด่าทอ เย้ยหยันมากมาย 

“ในตอนแรกผู้คนไม่เข้าใจว่าฉันต้องการจะสื่ออะไร”

“ที่ฉันโพสต์วิดิโอนั้นลงไปและตั้งชื่อมันว่า Perfect Body ก็เพราะต้องการจะสื่อถึงประเด็นการเหยียดรูปร่างในสังคม ฉันต้องการจะบอกว่าไม่ต้องสนใจว่าใครจะมองรูปร่างคุณอย่างไร ขอให้เชื่อไว้ว่าทุกคนมี Perfect Body เป็นของตัวเองอยู่แล้ว”

จากประสบการณ์ในวัยเด็ก โฮ รับรู้เป็นอย่างดีว่าการถูกบูลลี่เรื่องรูปร่างหน้าตานั้นรู้สึกอย่างไร ดังนั้นเมื่อเธอมีแสงสปอตไลท์และกระบอกเสียงอยู่ในมือแล้ว เธอจึงหมายมั่นที่จะใช้มันเพื่อช่วยเหลือคนอื่นไม่ให้ต้องพบเจอสิ่งเดียวกับเธอ57800caadd089569028b47a2

“นี่แหละคือเป้าหมายของฉันในตอนนี้”

“ฉันไม่ปฏิเสธหรอกว่าจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันอยากออกกำลังกายก็เพราะอยากมีรูปร่างที่ดี แต่สุดท้ายแล้วฉันก็คิดได้ว่าการออกกำลังกายอย่างมีความสุขคือเรื่องสำคัญที่สุด เรื่องของรูปร่างคือเรื่องรองลงมา” โฮ กล่างทิ้งท้าย

Uncategorized

ชีวิตที่เลือกได้แค่ ‘ดำ’ กับ ‘ขาว’ เบื้องหลังภาพจำนักบอลอันธพาลของ ‘โจอี้ บาร์ตัน’

ชีวิตที่เลือกได้แค่ ‘ดำ’ กับ ‘ขาว’ เบื้องหลังภาพจำนักบอลอันธพาลของ ‘โจอี้ บาร์ตัน’

โจอี้ บาร์ตัน หากเอ่ยถึงชื่อนักฟุตบอลคนนี้ แทบไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องดีๆ ของเขาเลย ทั้ง เอาบุหรี่จี้ตารุ่นน้อง, ต่อยเพื่อนร่วมทีม, เหยียดเพศคู่แข่ง และแทงพนันทีมตัวเอง … แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่แยแสเหมือนกันที่ใครจะเข้าใจว่าเขาเป็นคนแบบนั้น

 

จะเป็นไปได้หรือที่คนๆ หนึ่งไม่เหลือเรื่องดีๆ ให้น่าจดจำบ้าง และต่อให้เขาจะร้ายสุดขั้วชั่วสุดขีดในสายตาของใคร มันก็ต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ทำให้เขาเติบโตมาเป็นคนอย่างนั้น

อะไรหล่อหลอมให้เกิดนักนักเตะอย่าง บาร์ตัน มาถึงจุดที่คนอื่นบอกว่าเขาเป็นความชั่วร้ายของฟุตบอล และด้านดีที่แอบอยู่ลึกๆ ในตัวเขาเป็นเช่นไร?

ติดตามได้ที่นี่

แข็งแกร่ง…และแข็งกร้าว (มากเกินไป) 

ไม่มีเลยสักครั้งที่ภาพจำของ โจอี้ บาร์ตัน จะออกมาในรูปแบบที่สร้างความประทับใจให้กับคนภายนอก อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่เขาทำเรื่องแย่ๆ และทำผิด เขายอมรับผิดเสมอ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะไม่เอ่ยคำว่าขอโทษกับสิ่งที่เคยทำลงไป

บาร์ตัน ไม่ใช่นักเตะที่เก่งตั้งแต่เด็ก ดังนั้นชื่อเสียงในด้านความเป็นวันเดอร์คิดจึงไม่เคยปรากฎ เขาเล่นให้กับทีมอคาเดมีของ เอฟเวอร์ตัน ซึ่งเป็นทีมรักของเขาได้ 6 ปี ก่อนที่ตอนอายุ 14 ปี จะถูกยกเลิกสัญญาด้วยเหตุผลที่ว่า ฝีเท้าไม่ดีพอที่จะผ่านขึ้นไปสู่ระดับยู 14 ของทีมได้  

“โคตรแย่เลยนะตอนนั้น ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเอฟเวอร์ตัน ตั้งแต่เด็กผมยืนต่อแถวขอลายเซ็นนักเตะเป็นประจำ จนกระทั่งได้เข้าไปในอคาเดมีตอนอายุ 7 ขวบ แต่พอถึงอายุ 14 ปี กลับมีคนบอกว่าคุณต้องออกจากทีม … ไม่ใช่เพราะว่าผมไม่เก่งนะ ตอนนั้นผมโดนให้ออกจากทีมเพราะว่าผมตัวเล็กเกินไป”

“มันยากก็จริง แต่ผมคิดในใจตั้งแต่วันนั้นว่า คอยดูเถอะ เดี๋ยวข้าจะทำให้รู้ว่าพวกแกคิดผิด” บาร์ตัน กล่าวถึงวัยหวาน ก่อนที่เขาจะได้ย้ายมาอยู่กับ แมนฯ ซิตี้ และถูก เควิน คีแกน ดันขึ้นทีมชุดใหญ่ในปี 2002 … หลังจากนั้นทุกอย่างจึงกลายเป็นเรื่องตำนานนักเตะที่ว่ากันว่าสร้างปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน joey-barton-grad1

แม้จะเป็นนักเตะที่อายุไม่มาก แต่เมื่อไดรับโอกาสขึ้นชุดใหญ่ บาร์ตัน ถือว่าปรับตัวเข้ากับฟุตบอลระดับสูงในเวทีที่ไม่มีพี่เลี้ยงได้เป็นอย่างดี ในตำแหน่งกองกลาง เขาทำหน้าที่ได้ดีเท่าที่นักเตะดาวรุ่งคนหนึ่งจะทำได้ จนกลายเป็นนักเตะที่มีอิทธิพลในห้องแต่งตัว ฝีปากของ บาร์ตัน เจ็บร้ายและซึมลึก เขาไม่ค่อยแคร์ที่จะพูดกับใครตรงๆ ซึ่งนั่นอาจจะเป็นข้อดี เพราะเมื่อเขาเห็นใครที่เล่นไม่ได้ตามมาตรฐานและทำให้องค์รวมของทีมตกต่ำลงไป เขาจะเป็นคนแรกที่กล้าเตือนสติแบบแรงๆ อารมณ์ประมาณว่า “มึงนี่มันห่วยแตกจริงๆ”

ซึ่งบางครั้งมันก็มากไปเกินพอดี … บาร์ตัน อาจจะฝังตัวเป็นซีเนียร์ของ แมนฯ ซิตี้ ในช่วงต้นยุค 2000 ได้ ด้วยทัศนคตินักสู้หัวรุนแรงแบบนั้น เพราะส่วนใหญ่แข้งเรือใบสีฟ้าเป็นนักเตะในสหราชอาณาจักรที่ไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังและมีฝีเท้าเป็นที่ยอมรับเท่าไหร่ แต่เมื่อมาถึงยุคแห่งการเปลี่ยนแปลง เมื่อทีมถูกเทคโอเวอร์ด้วยเจ้าของใหม่ชาวไทยอย่าง ทักษิณ ชินวัตร หลายสิ่งหลายอย่างในห้องแต่งตัวก็เปลี่ยนไป

ระบบการทำงานของ แมนฯ ซิตี้ ถูกรื้อใหม่ทั้งหมดในปี 2007 การจ้างโค้ชใหม่อย่าง สเวน โกรัน อีริคส์สัน การใช้ระบบสเกาท์ที่เน้นดึงนักเตะต่างประเทศเข้ามาเพื่อยกระดับคุณภาพเกมและภาพลักษณ์ของสโมสร ทำให้แข้งซีเนียร์หลายคนจากยุคเก่าถูกโละออกไป ซึ่ง 1 ในคนที่ถูกโละเป็นอันดับแรกๆ ก็คือ บาร์ตัน นั่นเอง

ปัญหาที่เกิดขึ้นด้านพฤติกรรม ความรุนแรง และคำพูดในแบบที่ไม่ควรทำของ บาร์ตัน นั้นยาวเป็นหางว่าว มากพอที่จะทำให้ทีมที่กำลังจะสร้างแบรนด์เปลี่ยนภาพลักษณ์ของสโมสรใหม่มองเขาเป็นเนื้อร้ายและหั่นทิ้งไปได้อย่างไม่ต้องคิดมาก

ตัวอย่างของความรุนแรงทั้งการกระทำและคำพูดของ บาร์ตัน ที่ทุกคนจำฝังใจ ได้แก่การต่อยกับ อุสมาน ดาโบ กองกลางชาวฝรั่งเศสในสนามฝึกซ้อมของทีมช่วงปลายฤดูกาล 2006-07 เนื่องจากปะทะอารมณ์กัน ซึ่งถามว่าบาร์ตันรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำไปหรือไม่? เขาก็ได้แต่บอกว่าเสียใจที่ทำ แต่ ณ เวลานั้นการชกกันคือคำตอบที่ถูกต้องที่สุดในใจของเขาJoey-Barton-Dabo-008

“แน่นอนผมเสียใจอยู่แล้วที่ไปต่อยเขาแบบนั้น ถ้าคุณให้ผมย้อนเวลากลับไปวันนั้นได้ ผมยืนยันว่าผมจะไม่ทำมันซ้ำสองหรอก แต่ทำไงได้ล่ะ? โลกนี่ไม่มีไทม์แมชชีนเสียหน่อย” 

“ผมเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ แต่ผมยืนยันว่าผมไม่ได้ชกกับเขาเพราะเรื่องไร้เหตุผล และถ้าคุณถามผมว่าจะหาทางออกอื่นๆ นอกจากชกกันได้ไหม? ผมก็ตอบอีกนั่นแหละว่าทำไมจะไม่ได้? แต่ด้วยตัวตนและนิสัยของผมในตอนนั้น ผมมองว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้หรอก (หมายถึงการจบเรื่องแบบไม่ต้องชกกัน)”

อีกเรื่องหนึ่งที่ดังไม่แพ้กันคือการฉลองปาร์ตี้คริสต์มาสเมื่อปี 2004 ที่นักเตะของ ซิตี้ มารวมตัวกันเป็นงานเลี้ยงของสโมสร มีนักเตะดาวรุ่งที่ชื่อว่า เจมี่ แทนดี้ พยายามจะเผาเสื้อของเขา ทว่า บาร์ตัน จับได้ … จากนั้นเขาก็เอาซิการ์จี้ที่ตาของ เจมี่ นั่นคือเรื่องที่น่าจะเลวร้ายที่สุดที่เขาเคยทำมาในชีวิตนักฟุตบอล

“เรื่องกับ เจมี่ แทนดี้ มันเกิดขึ้นในงานเลี้ยงคริสต์มาส แล้วในวันนั้นไม่มีใครที่ไม่เมา ทุกคนเมาเละเทะ แล้วคุณคิดดูว่าเมื่อคุณเอาชายหนุ่มวัยกระทงมารวมตัวกันแบบนี้ บางครั้งฮอร์โมนเพศชายก็พุ่งพล่านทำให้ทำสิ่งที่ไม่เหมาะสมลงไปได้”

“ใครบ้างที่ไม่อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ตอนเมา และมานั่งเสียใจในตอนเช้ากับสิ่งที่เคยทำลงไปเมื่อคืน เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นในทุกคืนวันศุกร์ทุกๆ ที่นั่นแหละ น่าเสียดายจริงๆ ที่สิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นในคืนนั้น” เป็นอีกครั้งที่ บาร์ตัน ยอมรับแต่ว่าทำ แต่เขาไม่เคยกล่าวคำว่า Sorry หรือ Apologise ที่แปลเป็นไทยว่า “ขอโทษ” เหมือนเช่นเคย 2538546-3x2-940x627

ยังมีเรื่องใหญ่ๆ อีกมากมายที่เกิดขึ้นสมัยเขาอยู่กับซิตี้ เช่นการทะเลาะวิวาทข้างถนนและถูกบันทึกภาพไว้ได้จนเขาต้องติดคุก 74 วัน … ซึ่งแน่นอนเขาบอกว่า “ผมเมาจริงๆ นะวันนั้น”  ซึ่งถ้าเรามองเรื่องนี้ในภายหลังมันเป็นเรื่องที่ตลกชวนหัวเราะ แต่ถ้าย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่เกิดขึ้น จะเห็นได้ว่า บาร์ตัน ได้กระทำสิ่งที่เรียกว่า “ไร้ความรับผิดชอบ” ตลอดเวลา … และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเขาจึงไม่ได้รับโอกาสจาก แมนฯ ซิตี้ ในยุคเปลี่ยนถ่ายทีมเข้าสู่ยุคใหม่

“มีหลายอย่างเกิดขึ้นในช่วงเวลากับ ซิตี้  แน่นอนว่าผมเสียใจ มันเหมือนกับผมเกิดมาเพื่อเป็นไอ้นักบอลเดนนรก ตอนนั้นผมไม่เสียใจที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของทีมซิตี้ ผมว่าผมเจ๋งในระดับหนึ่งแหละ เจ๋งพอจนคิดว่า ‘ไม่เป็นไร ออกจากที่นี่แล้วไปหาประสบการณ์ใหม่ก็ได้วะ'” นั่นคืออาชีพของเขาทั้งหมดที่ แมนฯ ซิตี้ เรื่องฝีเท้าคนจะจำเขาได้ซัก 20% แต่อีก 80% คือเรื่องพฤติกรรมที่ติดลบล้วนๆ เลยทีเดียว… 

 

ไม่รักก็เกลียดเลย… 

แม้ บาร์ตัน จะยอมรับบทบาทนักเตะสารเลว และบอกว่าตัวของเขาสมัยค้าแข้งก็เป็นแบบนี้แหละ ชีวิตของเขาไม่มีเทา กล่าวคือมีสองทางเลือกเท่านั้นที่คุณจะจดจำเข้าไว้ในฐานะบุคคลประเภทไหน นั่นคือไม่เลวร้ายจนเป็นสีดำ ก็ยอดเยี่ยมโดนใจเป็นสีขาว ไม่มีครึ่งๆ กลางๆ ให้เลือก แม้ว่าผู้คนต่างพร้อมลงความเห็นว่า “สีดำ” คือตัวตนที่แท้จริงของเขา แต่ บาร์ตัน ก็ยินดีกับคำติฉินที่กล่าวมา Joey-Barton-LE-bad-boy-du-Football

อย่างไรก็ตามแม้จะสร้างภาพลักษณ์ให้ดูดาร์ก, ไร้ข้อดี และไม่มีความน่าคบหา แต่ที่สุดแล้วชีวิตคนเราต่อให้แย่แค่ไหนสุดท้ายก็ไม่มีใครดำได้ทั้งหมด 100% มนุษย์ทุกคนล้วนมีบางสิ่งในตัวที่ถูกจริตคนรอบข้างบ้างโดยเฉพาะพวกเดียวกัน และบาร์ตันก็เช่นกัน แม้ว่าเขาจะไม่เคยมองมุมนี้ของตัวเองก็ตาม 

นักเตะประเภทนี้ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นนักเตะที่แฟนๆ ฝั่งตัวเองรักมาก บาร์ตัน ก็เช่นกัน การชอบเล่นแรงใส่คู่แข่ง การมีอารมณ์ร่วมกับเกมสูง และฝีปากที่พร้อมจะปั่นประสาทคู่แข่งทุกทีม นี่คือสิ่งที่เขามี รวมถึงเคยสร้างความประทับใจให้กับแฟนๆ และโค้ชบางคนที่ต้องการนักเตะเช่นนี้ในทีม

ครั้งหนึ่งที่ บาร์ตัน ย้ายมาเล่นให้ คิวพีอาร์ ตอนนั้นกุนซือ นีล วอร์น็อค ประกาศว่าสโมสรจะเปลี่ยนตัวกัปตันทีม โดยปลด อเดล ทารับต์ ออกและให้ บาร์ตัน รับหน้าที่แทน เพราะชื่อว่าลีดเดอร์สกิลของ บาร์ตัน หาคนเทียบชั้นยากมาก 

“มันเป็นการตัดสินใจจากตรรกะของนักเตะจริงๆ (การเปลี่ยนกัปตันทีม) ผมบอก อเดล เรื่องนี้และเขายอมรับทันที เรามาถึงจุดที่ต้องการใครสักคนที่เป็นผู้นำในสนามให้กับทีมจริงๆ และ บาร์ตัน เป็นคนที่มีคาแร็คเตอร์ที่ชัดเจนที่สุด” วอร์น็อค ว่าไว้เช่นนั้น 

นอกจากนี้ความสดความห้าวของ บาร์ตัน ยังเคยสร้างความประทับใจไว้ที่ฝรั่งเศส สมัยเขาย้ายไปอยู่กับ โอลิมปิก มาร์กเซย ในฤดูกาล 2012-13 มีนักเตะอังกฤษไม่กี่คนที่ทำเช่นนั้น แต่เมื่อ บาร์ตัน ไปถึง เขาไม่รู้สึกว่านี่เป็นที่ต่างบ้านต่างเมือง เขายังคงเป็น บาร์ตัน คนเดิมที่พร้อมจัดหนักใส่คู่แข่งทุกคนที่คิดจะเอาชนะต้นสังกัดของเขา แม้วันที่ย้ายไป บาร์ตัน จะมีโทษแบนติดตัวถึง 12 เกม จากเกมส่งท้ายฤดูกาล 2011-12 ที่แม้แต่ใบแดงก็หยุดลูกเกเรของเขาไม่ได้ กลายเป็น “นักเตะสารเลว” ที่โดนคนอังกฤษตราหน้า แต่เมื่อถึงฝรั่งเศส เมื่อเขาได้ลงสนามและกลายเป็นส่วนหนึ่งของทีม แฟนๆ ของ มาร์กเซย ก็ต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น

“ยินดีต้อนรับเจ้านักเลงหัวไม้” ป้ายแบนเนอร์ที่เขียนด้วยลายมือจากแฟนๆ ฝั่งอุลตร้าของ มาร์กเซย ปรากฎในสนาม และนั่นทำให้ บาร์ตัน รู้สึกดีแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนJoey Barton banner

“ผมไปที่นั่นหลังการโดนแบน 12 เกม ที่อังกฤษผมกลายเป็นคนไร้ค่า แต่ที่นั่นผู้คนทั้งเมืองโอบกอดผมด้วยความรัก ผมมีปีที่ยอดเยี่ยมที่โอแอ็ม และผมจะไม่มีวันลืมประสบการณ์นั้นเลย”   

บางครั้งการผิดหรือถูกก็ถูกตัดสินกันด้วยอคติที่ฝรั่งเศส บาร์ตัน ทำเรื่องเอาไว้ก็ไม่ใช่น้อยๆ เขาล้อ ซลาตัน อิบราฮิโมวิช ที่เล่นให้กับ เปแอสเช ในเวลานั้นว่า “ไอ้จมูกโตอย่าบ่นได้ปะ?” นอกจากนี้เมื่อ เปแอสเช เข้าใกล้แชมป์และกัปตันทีมของ เปแอสเช อย่าง ติอาโก้ ซิลวา เริ่มให้สัมภาษณ์พูดถึง บาร์ตัน เป็นพวกพูดไปเรื่อย วิจารณ์คนอื่นๆ ไปต่างๆ นานาเพราะอยากจะดัง ก่อนจะปิดท้ายว่าแบบแสบๆ ว่า “ฝากถึงนักเตะมาร์กเซยคนหนึ่งที่ผมจำชื่อเขาไม่ได้ รู้แค่ว่าเป็นนักเตะอังกฤษ” 

“เขาคงลืมไปแล้วว่า บราซิลมีนักเตะเก่งๆ มากกว่าทีมไหนๆ ในโลก เราคว้าแชมป์โลกมาแล้ว 5 สมัย และสมควรที่จะได้รับความเคารพบ้าง และเขาล่ะรู้อะไรบ้าง ผมจำไม่ได้เลยนะว่า เคยได้เจอกับเขาในเกมทีมชาติ” ซิลวา กล่าวแบบแสบๆ 

แทนที่ บาร์ตัน จะสลดกลับกลายเป็นว่าเหมือนเขายิ่งถูกใจที่มีโจทย์เพิ่มว่า “ขี้หงุดหงิดจริงๆ นะไอ้กะเทยอ้วน แล้วแกล่ะ? ด่าเก่งแบบนี้แปลงเพศแล้วหรือยังล่ะเนี่ย?” 

นี่คือคำด่าที่สามารถใช้คำว่า “โคตรแรง” ได้อย่างเต็มปาก เพราะมีทั้งการเหยียดเพศที่ 3 และด่ากันแบบเลยเถิดเกินไปจนถึงขั้น เปแอสเช ต้องสั่งเตรียมดำเนินการฟ้องร้อง บาร์ตัน เลยทีเดียว … และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากขอโทษใครสักคน ซึ่งจะเห็นได้ว่าหากคุกตารางไม่มาถึงตัว เขาไม่มีวันทำแบบนั้นแน่hi-res-162866523_crop_north

อย่างไรก็ตามฟุตบอลเป็นยิ่งกว่าศาสนา เมื่อได้แบ่งฝั่งกันแล้วทุกคนล้วนเปลี่ยนขาวเป็นดำ เปลี่ยนดำเป็นขาว เปลี่ยนผิดให้เป็นถูกได้ ตราบใดที่ใครคนนั้นคือข้างเดียวกับเรา … แฟนๆ มาร์กเซย จำนวนไม่น้อยที่ชอบใจสิ่งที่ บาร์ตัน ทำในเวลานั้น เพราะพวกเขาไม่มีทางสู้ เปแอสเช ได้เลย และการที่มีใครสักคนทำให้นักเตะทีมแชมป์ที่เหนือกว่าทุกทีมในลีกแบบไม่เห็นฝุ่น ออกอาการหงุดหงิดได้แบบนั้น แม้จะเป็นการเล่นแรงข้าม แต่ต้องยอมรับว่านั่นคือสิ่งที่แฟนๆ ระดับเข้าเส้น “บางคน” อยากจะเห็น แต่ไม่กล้าที่จะปลดปล่อยด้านมืดของตัวเองแบบนั้น 

ช่วงท้ายอาชีพของ บาร์ตัน เป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้นมาก นอกจากฝีปากที่ยังแสบไม่เปลี่ยน แต่อย่างน้อยเรื่องพฤติกรรมในและนอกสนามของเขาถูกปรับลดไปตามอายุ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาเข้าชมรมเลิกเหล้า ที่ตัวของ บาร์ตัน เผยว่าติดเหล้าตั้งแต่ยังเป็นดาวรุ่ง ซึ่งการเลิกได้นำมาซึ่งสมาธิในการเล่นที่มากขึ้น และสร้างผลงานได้ดีในตอนท้ายๆ เห็นได้จากช่วงใกล้แขวนสตั๊ด เขากลายเป็นที่รักของแฟนบอลท้องถิ่นทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นการพา เบิร์นลี่ย์ เลื่อนชั้นสู่ลีกสูงสุดในปี 2015 รวมถึงการเล่นให้กับ มาร์กเซย อย่างที่กล่าวไป

แม้กว่าจะได้พบวิถีที่ถูกต้องของนักบอลอาชีพก็ปาเข้าไปช่วงอายุมากแล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเขาไม่รู้ตัวเลย … หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยน บาร์ตัน ได้ด้วยการเริ่มแก้ที่ทัศนคติของตัวเอง แม้ทุกวันนี้คนจะจำภาพเขาว่าถ่อย เถื่อน ดิบ อยู่ แต่ใครจะรู้ว่าทุกอย่างมันมีที่มาซึ่งทำให้เขาเป็นเช่นนั้น และที่สุดแล้ว เขาก็แก้มันก่อนที่จะไม่เหลือด้านดีๆ ให้คนพูดถึงเลย

 

ดูเป็นเยี่ยง อย่าเอาเป็นอย่าง

ชีวิตค้าแข้งของ บาร์ตัน ไม่ใช่เรื่องที่ควรเอาอย่าง และไม่สามารถพูดว่ามันคือต้นแบบที่ควรทำตามได้ แม้จะกลับตัวได้ในตอนปลาย แต่จะว่าตรงๆ มันก็ช้าไปมาก มากเกินกว่าที่เขาจะเปลี่ยนภาพจำของตัวเองได้ แม้ว่าภายหลังจะพยายามแก้ไขมันและเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนที่มีชีวิตที่สงบขึ้นแค่ไหนก็ตาม … ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาเราสามารถนำมาเตือนใจตัวเองได้หลายอย่าง เช่นอย่าเชื่อมั่นในชื่อเสียงที่เข้ามามากเกินไป

ตอนอายุ 17 ปี บาร์ตัน ได้เงินสัปดาห์ละ 300 ปอนด์ มากเท่ากับที่พ่อของเขาหาเงินได้ในแต่ละเดือน นั่นทำให้ทัศนคติของเขาเปลี่ยนไป เขายอมรับมันทีหลังเมื่อแขวนสตั๊ดและเป็นโค้ชของทีม ฟลีตวูด ทาวน์ ว่าการรับมือกับชีวิตที่มาเร็วเกินไปคือปัญหาใหญ่ของเขาเลย

“ผมพาเพื่อนไปเที่ยวคลับด้วยเงินที่ผมหาได้สัปดาห์ละ 300 ปอนด์ และมันทำให้ผมได้รับการยอมรับกับทุกคน ผมเดินไปไหนใครก็รู้จักผม นั่นทำให้ชีวิตของผมมันยากเกินกว่าจะปรับสมดุลได้” นี่คือเขาตอนอายุ 17 ปี ในฐานะดาวรุ่งของ แมนฯ ซิตี้ 

ทุกอย่างมาเร็วมาก เขาก้าวขึ้นมาเป็นชุดใหญ่ และไปไกลถึงขั้นไปติดทีมชาติอังกฤษชุดใหญ่แล้วด้วยซ้ำ แต่ภายนอกที่ดูเป็นคนแข็งกร้าว ก็ซ่อนความอ่อนแอไว้มากมาย บางครั้งเขาไม่ได้เก่งเหมือนปากว่า และเขาจำเป็นต้องใช้บางอย่างช่วยให้ตัวเอง เลิกสั่น เลิกกลัว และแสดงสิ่งนั้นออกมาให้คนอื่นเห็น

“ตอนผมอายุ 22 ปี ผมเป็นคนที่วิ่งลงสนามท่ามกลางเสียงเชียร์ของแฟนบอล 40,000 คน วันไหนผมเล่นไม่ดี ผมจะถูกกดดันเยอะมาก และการดื่มคือทางเดียวที่ผมพอจะคิดออกในเวลานั้น ซึ่งจริงๆ แล้วมันไม่ใช่ทางแก้ แต่มันคือการหนีความจริงของผมเองนั่นแหละ” 

“ทุกคนเริ่มมองมาที่ผมและตัดสินผมจากมุมมองของพวกเขา ผมเดินเข้าไปต้องเจอกับสายตาแปลกๆ จากคนที่ผมไม่รู้จัก ผมคิดว่าผมอยากจะหนีออกจากจุดนั้น ผมจึงต้องดื่มเหล้าทุกวันแม้ว่าผมจะเกลียดรสชาติของเหล้ามากๆ ก็ตาม” เขาเริ่มเล่าปมในใจกับ เดอะ การ์เดี้ยน

สิ่งเหล่านั้นไม่เคยหายไปจากจิตใจ ยิ่งเขาดื่มเขาก็ยิ่งทำเรื่องที่ผิดพลาด และเมื่อเขาทำผิดพลาดสื่อก็จะเอาเรื่องดังกล่าวมาขยี้เป็นประจำจน บาร์ตัน กลายเป็นนักเตะที่มีภาพลักษณ์ไม่ดี แม้ปากเขาจะบอกว่า “ไม่แคร์” แต่ความจริงแล้วเขาได้พยายามอย่างมากที่จะเปลี่ยนสิ่งเหล่านี้ ซึ่งทุกคนก็รู้ว่าเรื่องดีๆ บนหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์มัน “ไม่ขาย” เท่าเรื่องฉาวๆ ที่ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า image

หลังจากปี 2016 บาร์ตัน ไม่มีข่าวด้านลบปรากฎเหมือนในอดีตมากนัก มันอาจจะแปลความหมายได้หลายอย่าง หนึ่งคือเขาเลิกเล่นไปแล้วและนักข่าวไม่สนใจจะขายข่าวเขาอีก หรือสอง เขาเปลี่ยนตัวเองได้แล้วจริงๆ (ในแง่พฤติกรรม) 

ทุกวันนี้ บาร์ตัน เป็นกุนซือของทีม ฟลีตวูด ทาวน์ และลูกน้องของเขาหลายคนก็รักเขาดี บอกเล่าถึงความเป็นผู้นำของ “โค้ชโจอี้” 

ทุกคนเริ่มคิดว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเองได้จริงๆ จนกระทั่งสุดท้ายก็มีเรื่องจนได้ … หลังเกมที่ ฟลีตวูด บุกแพ้ บาร์นสลี่ย์ 2-4 ในปี 2019 นักเตะของ บาร์นสลี่ย์ ทวีตข้อความว่า บาร์ตัน ไปต่อยกุนซือของเขาจนเลือดออก ก่อนที่ทวีตดังกล่าวจะโดนลบออกไป ขณะที่ บาร์ตัน ก็ยังไม่ได้ถูกตัดสินลงโทษอะไรจากเหตุการณ์นั้น ซึ่งก็ยังต้องรอฟันธงอีกว่า ตกลงแล้วเขาได้ไปซัดปากใครสักคนจริงๆ หรือเปล่า? 

และแน่นอนเมื่อทุกคนเห็นข่าวนี้ไม่มีใครคิดว่ามันจะไม่จริง เพราะสิ่งต่างๆ ในอดีตที่ บาร์ตัน เคยทำ ทำให้เขาถูกจำในแง่นั้นไปโดยปริยาย NINTCHDBPICT000566069468-e1582708581780

การหลีกหนีความกดดัน การปิดบังความอ่อนแอ การแสดงตัวและต้องการการยอมรับ คือสิ่งที่เกิดขึ้นวนไปเวียนมาในชีวิตฟุตบอลของ โจอี้ บาร์ตัน … และชีวิตของเขาสอนให้เรารู้ว่าทุกคนมีปัญหาชีวิตไว้ให้คอยรับมือ สุดท้ายจงอย่ากลัวและหันหลังหนีมันไป เพราะสุดท้ายมันจะกลับมาเล่นงานในภายหลังอยู่ดีๆ

ค่อยๆ แก้ ค่อยๆ ทำ เป็นคนดีในสายตาใครไม่ได้ ก็อย่าเป็นคนร้ายที่ทำให้ชีวิตคนอื่นหรือตัวเองต้องลำบากก็พอแล้ว … ซึ่งมาถึงตอนนี้ บาร์ตัน เองก็ยังยอมรับตรงๆ ว่าเขาไม่รู้ว่าจะทำตามสิ่งที่ตัวเองคิดได้หรือเปล่า

“ทุกวันนี้ผมมีความสุขดี ผมแฮปปี้ที่จะพูดว่าช่างแม่งกับชีวิต ผมอาจจะดูเป็นคนแปลกประหลาดเสมอมา แต่นั่นและคือตัวผม ผมขอรับมันแต่โดยดี” บาร์ตัน กล่าวทิ้งท้าย