Uncategorized

Ufabetgo Sex Story : เมื่อเมียผมเป็นนางแบบเปลือย…

Ufabetgo Sex Story : เมื่อเมียผมเป็นนางแบบเปลือย…b3881991711e2625325a771635b12dfb

เรื่องของเรื่องเกิดขึ้นเมื่อหลายปีมาแล้ว ช่วงนั้นผมตกงานครับ โดนพิษIMFตัวเลยกลับไปอยู่บ้านที่ระยอง โดยหิ้วเมียรักไปอยู่ด้วย แต่ไม่มีลูกครับก็สบายไปอย่าง พอดีที่บ้านอยู๋ริมทะเลก็เลยไปจับงานรับซื้อปูปลาเล็กๆน้อยๆไปส่งตลาดในตัวจังหวัด มีรายได้น้อยกว่าสมัยอยู่กรุงเทพ แต่ก็พอประคองตัวไปได้
วันหนึ่งตอนปลายเดือนเมษา มีเด็กนักศึกษากลุ่มหนึ่ง5-6คน มาถามหาเรือเช่า อยากจะไปหาวิววาดรูปตามเกาะ พอดีที่บ้านผมมีเรือเล็กๆ เอาไว้วางเบ็ดราว แต่พอดีน้องชายที่เป็นเจ้าของเรือไม่อยู่ ผมว่างๆพอดีก็เลยรับอาสารับจ้างพาเด็กนักศึกษาพวกนั้นไปเอง เพราะผมก็พอจะชำนาญเรืออยู่ พอดีเมียผมก็ไม่ได้ทำอะไรด้วย ก็เลยชวนเมียไปด้วยอีกคนหนึ่ง กะว่าจะได้ถือโอกาสไปพักผ่อนปล่อยสมองแก้เซ็ง แต่ผมบอกเมียผมว่า อย่าแสดงตัวว่าเป็นผัวเมียกันก็แล้วกันนะ เพราะไม่อยากให้พวกนักศึกษาคิดว่าผมกระเตงเมียไปด้วย ดูไม่ดี ให้บอกว่า เป็นญาติกันแล้วกัน จะได้ไม่น่าเกลียด เมียผมก้ไม่ว่าอะไร
เมียผมเป็นคนสวยพอใช้ล่ะครับ อายุก็แค่ 22 ยังไม่แยะมาก ผิวขาวเพราะเป็นลูกจีน คนเค้าว่าไม่สมกับผมกันทั้งนั้น เพราะผมตัวดำสูงใหญ่ แต่เราก็รักกันดี พวกนักศึกษาเหล่านั้นพอเห็นเมียผมไปด้วยก็ชอบกันใหญ่ เพราะไม่รู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว ผมบอกแค่ว่า เป็นญาติที่ขอติดเรือไปเที่ยวด้วยมาเท่านั้น
พอบ่ายเราก็ออกเรือไปทางเกาะเสม็ด คลื่นลมกำลังสงบดี ผมก็วนเรือไปให้พวกนั้นเลือกทำเลที่พอใจ ไปได้เอาเกาะหนึ่งทางทิศตะวันออกของเกาะเสม็ด เป็นเกาะเล็กๆ ไม่มีคนมาเที่ยวเพราะไม่มีเรือวิ่งประจำ ถ้าคนไปเที่ยวเกาะเสม้ดบ่อยๆจะพอเดาได้ว่าผมหมายถึงเกาะอะไร ที่เกาะแห่งนั้น พวกนักศึกษาก็พออกพอใจเพราะวิวสวย พอไปุถึงพวกเขาก็แยกย้ายกันหามุมนั่งวาดรูป บางคนก็เอากล้องมาถ่ายภาพมุมสวยของเกาะ ส่วนผมกับเมียก็นั่งพักในร่มแบบสบายๆ บางทีพวกนักศึกษาก็มาพุดคุยกระเซ้าเย้าแหย่
แปลกนะครับ เวลาผมเห็นพวกนักศึกษาแอบมองเมียผมเพราะเธอสวยน่ารัก ผมจะเกิดความรู้สึกตื่นตัวแปลกๆ ยิ่งเห็นเธอหัวเราะต่อกระซิกกับพวกนั้นก็ยิ่งมีอารมณ์ ผมอาจจะมีอารมณ์ในทางสวิงก้ได้ เพราะผมก็ชอบอ่านเรื่องแบบนั้น ผมเลยกระซิบบอกเมียผมว่า นึกอยากพูดคุยอะไรกับพวกนั้นก็ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ คิดว่า ไม่ใช่เมียผมแล้วกัน เมียผมก็มองหน้าผมแบบยิ้มๆเหมือนเข้าใจอารมณ์ผมดี
พอซักบ่ายสามโมง คนชื่อเกริกที่เป็นเหมือนหัวโจกของนักศึกษาะพวกนั้นก็ดึงมือผมไปปรึกษา โดยบอกว่า พวกเขาอยากวาดภาพแบบนู้ดเพื่อส่งงานอาจารย์แต่ไม่มีนางแบบ เพราะนัดกันไว้แล้วก็ไม่มา อยากจะจ้างเมียผมให้ช่วยเป็นนางแบบ (เค้าไม่รู้นะครับว่าเป็นเมียผม)โดยเค้ารวบรวมเงินเป็นค่าจ้างให้1,500บาท อยากให้ผมลองเจรจาดู ผมได้ฟังก็นึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที อยากจะลองดูเหมือนกัน ผมก็เลยไปคุยกับเมีย เธอก็อายๆ แต่ก็บอกว่า ตามใจผมก็แล้วกัน แต่ต้องไม่โป๊อะไรนะ ผมดีใจมากก็เลยบอกพวกนั้นว่า ตกลง เกริกกับเพื่อนๆเลยพอใจกันมาก
ตอนนั้นเมียผมใส่ผ้าถุงและเสื้อยืดสีขาว เกริกก็บอกให้เธอถอดเสื้อออก แล้วนุ่งผ้าถุงแบบกระโจมอก พอเธอถอดเสื้อออกก็เห็นผิวเนื้อขาวผ่องเชียวครับ ผมตื่นเต้นมากจัง เช่นเดียวกับพวกนศ.ซึ่งดูจะพอใจกับความน่ารักของเมียผมมาก เมียผมก็ออกอาการอายๆ แต่เธอก็ตามใจพวกนั้น เกริกให้เธอลงไปแช่น้ำเพื่อให้ตัวเปียกๆภาพจะได้สวยๆ แล้วก็ให้เธอมานั่งโพสต์ท่าบนก้อนหินเล็กๆก้อนหนึ่งที่ริมหาด ผมเห็นหัวนมเธอตั้งเลยครับ เพราะผ้าเปียกจะรัดรูปร่างเธอมาก แต่เมียผมก็ดูจะสนุกนะครับ
พวกนั้นล้อมวงวาดรูปเธอกันใหญ่ บางคนก็ถ่ายภาพ ผมเดินดูฝีมือพวกนั้นก็ไม่เลวครับ เป็นภาพลายเส้นที่ดูสวยดี พอเห็นภาพหนึ่งเค้าก็ให้เมียผมเปลี่ยนท่าไปเรื่อยๆ มันเป็นความรู้สึกที่น่าตื่นเต้นมากครับที่ได้เห็นเมียตัวเองมาโชว์รูปร่างให้คนอื่นดู พวกนักศึกษานั่นเก่งครับ จะมีวิธีพูดคุยแบบสนุกไม่ให้เมียผมเขิน เมียผมเลยดูผ่อนคลายไม่เกรงหรือเขินอายมากนัก ทั้งๆที่เธอไม่เคยมาโชว์รูปร่างแบบนี้มาก่อน พอวาดไปซักชั่วโมงกว่า เกริกก็มาพูดแหย่ทีเล่นทีจริงขอให้เมียผมเปลือยอกเพราะเค้าจะได้วาดภาพนู้ด โดยตะล่อมเมียผมว่า เป็นงานศิลปะไม่ได้อนาจารอะไร พวกเค้าเห็นมามากมาย ดังนั้นจึงไม่ต้องอายอะไร เมียผมก็เขินครับ มองหน้าผมหลายครั้ง พอเห็นผมอมยิ้มเฉยๆไม่ว่าอะไรก็เลยรู้ว่าผมไม่ขัดข้อง ก็เลยไม่นานนัก พอถูกกล่อมอยู่อีกพักหนึ่งเธอก็เลยยอมปล่อยผ้าถุงให้ลงมากรอมอยู่ที่เอว โชว์นมคู่สวยให้พวกนั้นวาดภาพกัน เป็นภาพที่สวยมากทำให้ผมตื่นเต้นจนแข็งปั๋งเลยครับ
พวกนักศึกษาตะลึงมองนมขาวๆของเมียผมกันใหญ่ แต่ก็ไม่ต้องมองมากจนน่าเกลียด มีการเย้าแหย่พูดชมให้เมียผมหายเขิน ก้อดีครับ ทำให้เธอผ่อนคลายไม่อายจนเกินไป ทีนี้เลยนั่งแอ่นอกโชว์นมเป็นนางแบบจำเป็นอย่างน่าตื่นเต้นมาก
พอเสร็จภาพแรก ก้อพักกินอาหารว่างกัน พวกนั้นยังไม่ยอมให้เมียผมเอาผ้าถุงขึ้นกระโจกอกแบบเดิม แต่ขอให้นุ่งผ้าพันไว้แค่เอว บอกว่าจะได้ดูนมสวยๆของเมียผม เธออายมากนะครับแต่ก็สนุกไปด้วยละมั้งก็เลยตามใจ มานั่งคุยกับพวกนั้นโดยปล่อยนมสองข้างอะร้าอร่าม ผมเองก็ตื่นเต้นจนแทบระเบิดออกมาที่เห็นเมียรักนั่งเปลือยอกนั่งคุยอยู่ในวงล้อมของหนุ่มๆยิ่งได้ยินพวกนั้นชมเมียผมอย่างนั้นอย่างนี้ผมยิ่งมีอารมณ์ เกริกยังมากระซิบกับผมว่า\”ผมขออนุญาติพี่ด้วยนะ พวกผมทะลึ่งกันหน่อย แต่ไม่มีอะไร พี่คงไม่ว่าอะไรนะ\” ผมก็เลยบอกว่า ตามสบายเลย เพราะเธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ถ้าเธอยินยอม\” เกริกเลยหัวเราะชอบใจ
พอพักผ่อนกันพักใหญ่พวกนั้นก้อชวนกันวาดรุปกันต่อ ตอนนี้ดูเมียผมสนิทสนมกับพวกนี้มากเพราะพวกนักศึกษานี่คุยเก่งมาก มีการเย้าแหย่สองแง่สองงาม ทำเอาเมียผมหัวเราะระริกตลอด พอถึงภาพชุดหลัง พวกนั้นก็เริ่มรุกเลยครับ ด้วยการกล่อมเมียผมให้ถอดผ้าถุงออก เรียกว่าให้เปลือยหมดตัว โดยบอกว่า เพื่อจะได้เป็นภาพศิลปะที่สวยงาม อย่าคิดอะไรแบบอกุศล ผมก็ตื่นเต้นแทบบ้า เลยยืนกอดอกดูซิว่าจะจบยังไง จริงๆก็อยากเห็นเมียผมแก้ผ้าโชว์เหมอืนกัน ความหึงหวงไม่รู้หายไปไหนหมด เมียผมก็อายใหญ่เลย เพราะอยู่ๆดีจะให้เธอมาแก้ผ้าแก้ผ่อนต่อหน้าคนแยะๆ แต่ไม่ทราบพวกนั้นคุยแบบไหน ไม่นานผมก็เห็นเกริกดึงผ้าถุงผืนนั้นออกไปจากร่างเมียผมจนได้ โดยเธอบอดตัวแบบเอียงอายอยู่หน่อยหนึ่งก็ยอมให้เกริกดึงผ้าออกไปจากตัวเหลือแต่ร่างขาวผ่อง อวดนมอวดก้นเต็มตา ผมเห็นแก้มเธอแดงด้วยความขวยเขิน แต่เธอก็ตื่รนเต้นครับ ผมดุก็รู้ ส่วนผมไม่ต้องพูดกัน แข็งจนต้องนั่งลงเพื่อปกปิดหลักฐาน
พอถึงตอนนี้ก็เลยกลายเป็นอะไรไม่รู้ เมียผมกลายเป็นนางแบบโป๊มายืนโพสต์ท่าตามสั่งให้พวกนั้นวาดรูป มองเห็นทุกส่วนสัดชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นเนินสวรรค์ที่อวบอูมมีเส้นขนดำสนิทปกคลุมไม่มากนัก นมคู่สวย หรือก้นอวบๆ พวกนั้นก็เอ่ยปากชมรปร่างเมียผมไม่ขาดปาก สายตาก็จ้องสำรวจไป มือก็สเก้ตภาพกันสนุก ผมเองก็ยอมรับครับว่าไม่เคยเห็นเมียตัวเองสวยขนาดนี้มาก่อนเลย คงเพราะอารมณ์ที่กำลังร้อนนั่นเอง พวกนั้นให้เมียผมแก้ผ้าเป็นแบบอยู่นานก็วาดภาพเสร็จ พอเสร็จแล้วก็ชวนเมียผมลงไปเล่นน้ำแก้ร้อนกัน พร้อมกับหันมาพยักหน้าชวนผมด้วย ผมก็เอาซีครับ ก็เลยวิ่งวลงไปทะเลไป ดดยพวกนั้นดึงมือเมียผมให้วิ่งตามลงไปโดยไม่ยอมให้เธอนุ่งผ้า เธอก็เลยปล่อยตัวเลยตามเลยวิ่งลงไปเว่นน้ำทั้งที่ยังล่อนจ้อนอยู่แบบนั้น
ทีนี่ก็สนุก เมียผมก็ดูจะไม่อายอะไรแล้ว เธอว่ายน้ำหัวเราะระริกแบบสนุกสนาน จัวชาวโพลนอยู่ในวงล้อมของหนุ่มหลายๆคน บางจังหวะพวกนั้นก็ถือโอกาสแตะอั๋งเธอด้วยการดึงไปกอด หรือจับโน้นจับนี่เมียผมก็ร้องวิ๊ดว๊าย แต่ก็ไม่โกรธอะไร กลับหัวเราะสนุก ผมก็เลยถือโอกาสผสมโรง ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ว่าเมียตัวเอง ลงไปเย้าแหย่เธอเล่นมั่ง ก็แปลกดีนะครับ มาแตะอั๋งเมียตัวเองแท้ๆต่อหน้าคนอื่น โดยไม่มีใครรู้ว่าเป็นเมียเรา ยิ่งตอนผมดึงเธอมากอดแบบเต็มวงแขน พวกนั้นก็ส่งเสียงเชียร์ทำให้ผมยิ่งเกิดอารมณ์ พอเห็นผมกอดได้เกริกกับเพื่อนก็เอาอย่าง เลยดึงเมียผมไปกอดเล่นมั่ง ตอนนั้นเมียผมดูจะสนุกแล้วก็เลยปล่อยตัว แต่ก็วิ๊ดว๊ายปัดป้องแบบเขินๆ ไปๆมาๆเลยโดยพวกนั้นดึงไปกอดเล่นจนครบทุกคน พอเห็นเมียผมค่อนข้างปล่อยตัวพวกนั้นก็เลยสนุกกันใหญ่ จากกอดก็กลายมาเป็นแกล้งจับโน่นจับนี่ โดยเฉพาะนมสวยๆ เมียผมก็เลยแกล้งไล่ตีพวกนั้นจนน้ำกระจาย สนุกมากครับ พักใหญ่เมียผมก็บอกหนาวแล้วขอขึ้นจากน้ำก่อน ก็เลยยกขบวนขึ้นจากทะเลกัน เกริกทำสนุกด้วยการจับเมียผมขี่หลังแบบม้าเดินนำหน้าขึ้นจากทะเล เมียผมก็ไม่ขัดขืนคงสนุกมากด้วย ก็เลยขี่หลังเกริก อวดก้นขาวผ่องให้พวกที่เดินตามหลังมองตามสบาย บางคนที่ทะลึ่งมากหน่อยก็ยื่นมือมาลูบแก้มก้นขาวๆของเมียผมเสียเลย

Uncategorized

ฆัวกิน ซานเชซ รักแรกและรักเดียว กับ สโมสร เรอัล เบติส

 ฆัวกิน ซานเชซ รักแรกและรักเดียว กับ สโมสร เรอัล เบติส

ในวัย 38 ปี ถือเป็นช่วงโค้งสุดท้ายในฐานะนักเตะอาชีพ บางคนอาจจะเป็นเพียงตัวสำรองในลีกสูงสุด บางคนย้ายไปโกยเงินในลีกอย่าง จีน, อาหรับ, หรืออเมริกา หรือบางคนอาจจะลงเล่นให้กับทีมเล็กๆ ในลีกรองของประเทศ 

 

แต่ไม่ใช่สำหรับ ฆัวกิน ซานเชซ ปีกระดับตำนานของ เรอัล เบติส ที่กำลังเฉิดฉายในลีกสูงสุดของสเปน จากผลงาน 6 ประตูกับอีก 2 แอสซิสต์จาก 18 นัดในครึ่งแรกของฤดูกาล แถมเพิ่งทำแฮตทริคได้ในเกมพบ แอธเลติก บิลเบา เมื่อต้นเดือนธันวาคมปีที่แล้ว 

ฆัวกิน อาจจะมีผลงานที่ดีบ้างแย่บ้าง ในสีเสื้อของ บาเลนเซีย, มาลากา, และฟิออเรนตินา แต่กลับต่างออกไปเมื่อมีตราของเบติสอยู่ที่หน้าอกซ้าย ไม่ว่าจะเป็นสมัยดาวรุ่ง หรือในวัยใกล้ 40 ปี process

และนี่คือการได้รักและการเป็นคนที่ถูกรักของ ฆัวกิน กับสโมสรจากแคว้นอันดาลูเซีย ติดตามเรื่องราวนี้ไปพร้อมกับเรา

รักแรกพบ 

ความรักของ ฆัวกิน เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนเขาอายุ 16 ปี เมื่อเขาต้องใช้เวลากว่า 1 ชั่วโมงเดินทางจาก เอล ปูเอตา เด ซานตา มาเรีย บ้านเกิดในจังหวัดกาดิซ ไปเมืองเซบียา เพื่อซ้อมกับทีมเยาวชนของ เรอัล เบติส เป็นประจำทุกวัน  

“ผมใช้เวลาไม่นานที่ได้เริ่มรักสีนี้ มันคือความฝันของผมตั้งแต่เด็กที่จะฝึกและเล่นให้กับสโมสร เมื่อคุณโชคดีพอที่ได้ทำมัน คุณก็จะรักมันตลอดไป” ฆัวกิน กล่าวกับ BBC Sports 

ฆัวกิน ประเดิมสนามให้กับ เบติส ตั้งแต่อายุ 19 ปี และแค่เพียงฤดูกาลแรกเขาก็ลงเล่นให้ทีมไปถึง 38 นัด ยิงไป 3 ประตู พร้อมช่วยให้ทีมเลื่อนชั้นกลับขึ้นมาอยู่ในลาลีกา ลีกสูงสุดของสเปน  หลังตกชั้นไปแค่ปีเดียว 

การได้ขึ้นมาเล่นในลีกสูงสุด ทำให้เขาได้มีโอกาสโชว์ของมากขึ้น ลีลาการลากเลื้อยที่ยอดเยี่ยมในพื้นที่ริมเส้น กลายเป็นอาวุธสำคัญของเบติส ในการเล่นงานคู่แข่งจนช่วยให้ทีมจบในอันดับ 6 ของตาราง พร้อมได้สิทธิ์ลุยสโมสรยุโรปอย่างยูฟ่า คัพอย่างเซอร์ไพร์ส 

ด้วยผลงานที่โดดเด่น ทำให้ ฆัวกิน มีชื่อเป็นหนึ่งใน 23 ขุนพลทีมชาติสเปน ชุดลุยฟุตบอลโลก 2002 ที่ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ และได้ออกสตาร์ทเป็นตัวจริงในเกมพบทีมชาติแอฟริกาใต้ในรอบแรก ก่อนจะมีชื่ออีกครั้งในรอบก่อนรองชนะเลิศที่พบกับเกาหลีใต้ c7632371a463df8527a969ac5c47c626_crop_exact

แต่น่าเสียดายที่เกมนั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวอื้อฉาวมากมาย ที่เกิดจากการเป่าเอนเอียงของผู้ตัดสิน รวมไปถึงจังหวะที่ ฆัวกิน ลากบอลไปถึงริมเส้น ก่อนเปิดให้ เฟร์นันโด มอริเอนเตส โหม่งเข้าไป ซึ่งผู้ช่วยผู้ตัดสินยกธงว่าบอลออกไปแล้ว ทั้งที่วิดีโอย้อนหลังยืนยันชัดเจนว่าบอลยังไม่ข้ามเส้น แถมฆัวกิน ยังเป็นคนเดียวที่ยิงจุดโทษพลาด และทำให้สเปนต้องจอดป้ายเพียงแค่รอบนี้   

อย่างไรก็ดี มันไม่ได้ทำให้ ฆัวกิน ยอมแพ้ ในทางกลับกัน ยิ่งทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นในสโมสร ปีกจอมลากเลื้อย ยังคงทำคงทำผลงานได้อย่างคงเส้นคงวา และเป็นนักเตะที่ขาดไม่ได้ของ เบติส 

เขาช่วยให้ เบติส จบในครึ่งบนของตาราง ก่อนที่ในฤดูกาล 2004-2005 เขาจะระเบิดฟอร์มด้วยการพาทีมคว้าแชมป์โกปา เดล เรย์ และผ่านเข้าไปเล่น ยูฟ่า แชมเปียนส์ลีก เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของสโมสร

ผลงานที่ยอดเยี่ยม ทำให้ ฆัวกิน กลายเป็นหนึ่งในแข้งเนื้อหอมคนหนึ่งของยุโรป ในปี 2003 เขาเกือบจะย้ายไปสวมเสื้อ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด เช่นเดียวกับ เรอัล มาดริด ในยุค กาลาติกอส แต่เพราะความรักทำให้มันไม่เคยเกิดขึ้น

“บางครั้งพ่อของผมก็ยังพูดว่า ความรักที่ผมมีต่อเบติส ทำให้ผมพลาดโอกาสครั้งสำคัญหลายครั้ง” ฆัวกินกล่าวกับ BBC Sports 

“ผมรู้ว่าผมพลาดโอกาสไปเล่นให้กับทีมใหญ่ มันอาจจะดี แต่พอม้องย้อนกลับไป ผมเห็นว่าโชคชะตามันไม่ได้กำหนดไว้อย่างนั้น” 

“บางครั้งผมยังคงถามตัวเองว่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมย้ายไปมาดริด มันเป็นเรื่องจริงที่เกือบจะเกิดขึ้นจริงๆ เกือบมาก แต่ผมก็แค่รู้สึกว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นสำหรับผม” 

ทว่า การย้ายทีมก็เกิดขึ้นจนได้ในปี 2006 

ไม่ถูกรัก 

หลังจากเฉียดไปเฉียดมาอยู่หลายครั้ง ในที่สุด ฆัวกิน ก็ต้องมีเหตุต้องอำลาถิ่น เอสตาดิโอ เบนิโต บียามาริน ในช่วงหน้าร้อนปี 2006 หลัง บาเลนเซีย ทุ่มเงินกว่า 25 ล้านยูโร กระชากตัวเขาไปร่วมทีม พร้อมทำให้เขากลายเป็นนักเตะที่แพงที่สุดในประวัติศาสตร์ของ “ค้างคาว” ในตอนนั้น 6_201106265RJ9QP-e1344293885131

อย่างไรก็ดี เขากลับไม่สามารถงัดฟอร์มเก่งสมัยเล่นให้กับ เบติส ได้เลย ฆัวกิน มีผลงานที่ดีบ้าง แย่บ้างสลับกันไปตลอด 5 ฤดูกาลกับบาเลนเซีย ในยุคที่สโมสรเต็มไปด้วยปัญหาและความวุ่นวาย จากเรื่องหนี้สิน และการเปลี่ยนตัวผู้จัดการทีมบ่อยครั้ง 

“ความทรงจำของผมคือเขาเป็นผู้เล่นที่มีระดับ เป็นนักเตะที่สง่างามมาก ด้วยศักยภาพที่ล้นเหลือ แต่ที่บาเลนเซีย เขาถูกขอร้องให้ทำงานหนักขึ้น” คายตาโน รอส กล่าว นักข่าวและผู้ประกาศข่าวฟุตบอลสเปน ย้อนความหลังกับ Bleacher Report

“ผมจำได้ว่า กิเก ซานเชซ ฟลอเรส คือผู้จัดการทีมที่เซ็นเขามา เขาเคยบอกเขาว่าเขาต้องการให้ฝึกความสามารถโดยรวม เขาอยากให้เขา (ฆัวกิน) ทำงานหนักขึ้น” 

“นั่นคือสิ่งที่เป็นปัญหา ฆัวกิน มาสโมสรในช่วงเวลาที่ยุ่งเหยิง มีปัญหามากมายในระดับผู้บริหาร พวกเขามีหนี้สะสมมากมาย โค้ชก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ และเกิดเหตุการณ์ความไม่สงบภายในทีม เขามีค่าตัวมหาศาล 25 ล้านยูโร สโมสรจึงคาดหวังฟอร์มการเล่นของเขาเหมือนกับซูเปอร์สตาร์ แต่เขาไม่เคยไปถึงจุดนั้น เขาเป็นผู้เล่นที่ดี แต่ไม่ได้เป็นซูเปอร์สตาร์” 

ยิ่งไปกว่านั้น การมาถึงของ โรนัลด์ คูมัน ที่เข้ามาแทน กิเก ฟลอเรส เมื่อปี 2007 ยังทำให้สถานการณ์ของ ฆัวกิน ย่ำแย่ลงไป แม้จะยังเป็นแกนหลักของทีม แต่ความคิดของเขา แทบจะไม่เคยเห็นตรงกับกับกุนซือชาวเนเธอร์แลนด์ 

“เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคูมัน คูมันไม่ต้องการเขา และฆัวกิน ก็พูดจารุนแรงกับคูมัน เขากล่าวหาคูมันว่าเป็นคนเมา และไม่เป็นมืออาชีพ ปัญหาสำหรับฆัวกิน คือ เขาไม่มีโค้ชคนไหนที่บาเลนเซียที่เข้าใจเขา” 

ในปี 2011 ฆัวกิน ตัดสินใจอำลา บาเลนเซีย ด้วยการย้ายไปร่วมทีม มาลากา พร้อมค่าตัว ราว 4 ล้านยูโร ในยุคที่ได้เศรษฐีจากกาตาร์มาเทคโอเวอร์ ร่วมกับนักเตะชื่อดังอย่าง รุด ฟาน นิสเตลรอย, เจเรมี ตูอาลอง และ ซานติ กาซอร์ลา

แม้ ฆัวกิน จะทำผลงานได้ไม่เลว จนช่วยให้ทีมจบในอันดับ 4 ของตาราง พร้อมผ่านเข้าไปเล่นใน แชมเปียนส์ลีก แต่ยังห่างไกลจากฟอร์มสมัยที่เขาเล่นให้กับเบติส เขาอยู่กับมาลากา 2 ฤดูกาล ก่อนจะย้ายไปหาความท้าทายในอิตาลีกับ ฟิออเรนตินา ในฤดูกาล 2013

หลังจากผจญภัยในลีกแดนมะกะโรนี 2 ปี เขาก็ตัดสินใจหวนคืนสู่ถิ่นเก่าอีกครั้งกับ เบติส ด้วยวัย 34 ปี ตอนแรกหลายฝ่ายคาดว่าเขาน่าจะแก่เกินแกงสำหรับสโมสร และอาจเป็นแค่ผู้เล่นที่ส่งลงมาประคองรุ่นน้องในช่วงท้ายเกม ทว่า พวกเขาเหล่านั้นต้องคิดผิด…

รักเราไม่เก่าเลย 

หลังจากอำลาทีมไป 10 ปี ฆัวกิน ก็มีโอกาสกลับมาเล่นในถิ่น เอสตาดิโอ เบนิโต บียามาริน อีกครั้งในปี 2015 โดยเซ็นสัญญายาว 3 ปี และเขาก็ตอบแทนความไว้ใจของสโมสร ด้วยการก้าวขึ้นมาเป็นกำลังสำคัญของทีมsssss

ตลอด 4 ฤดูกาลครึ่งกับ เบติส ในการกลับมาคำรบสอง เขาทำไปถึง 21 ประตูกับ 23 แอสซิสต์ จาก 156 นัด แถมยังช่วยให้ เบติส ผ่านเข้าไปเล่นในฟุตบอลยุโรป ยูฟ่า ยูโรปาลีก เมื่อฤดูกาล 2018-2019 และเข้าไปถึงรอบ 32 ทีมสุดท้าย 

สิ่งหล่านี้คือเครื่องยืนยันว่า เขาไม่ได้ถูกเซ็นสัญญาเพื่อมาเป็นอะไหล่ แต่กลับมาเป็นตำนานสโมสรอีกครั้ง ปัจจุบัน เขารั้งอยู่ในอันดับ 5 ของนักเตะที่ลงสนามมากที่สุดตลอดกาลของลาลีกา ด้วยผลงาน 535 นัด โดยมากกว่าผู้รักษาประตูอย่าง อิเกร์ กาซิยาส เสียอีก 

กุญแจสำคัญที่ทำให้ ฆัวกิน ยังคงเฉิดฉายในลีกระดับท็อปของยุโรป คือการเห็นคุณค่าในตัวเขาจาก กิเก เซเตียน อดีตกุนซือของเบติส ที่ดึงตัวเขากลับมาจากฟิออเรนตินา และทำให้เขาไม่ได้เป็นแค่นักเตะผู้ร่วงโรยที่รอวันแขวนสตั๊ด

“เซเตียนเป็นโค้ชที่ชอบในฟุตบอลที่สวยงาม เขาแตกต่างจาก ซานเชซ ฟลอเรส ตัวอย่างเช่น เขาเป็นคนที่ชอบนักฟุตบอลที่เน้นพละกำลัง เป็นนักสู้ คนที่ทำงานหนัก แต่ฆัวกินไม่ได้เป็นนักเตะแบบนั้น” รอสกล่าว

การได้เจอคนที่เข้าใจ ทำให้ ฆัวกิน สามารถเค้นศักยภาพของตัวเองออกมาได้เต็มที่ แม้ เซเตียน จะอำลาทีมไปหลังจบฤดูกาล 2019 แต่ภายใต้การคุมทีมของ รูบี เขาก็ยังได้รับอิสระอยู่เหมือนเดิม 

นอกจากนี้การดูแลตัวเองอย่างเข้มงวด และการปรับเปลี่ยนสไตล์การเล่น ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้อดีตดาวรุ่งของวงการฟุตบอลสเปน สามารถระเบิดฟอร์มออกมาอย่างต่อเนื่อง แม้จะอยู่ในวัยใกล้เลข 4 ก็ตาม

ผลงานล่าสุดของ ฆัวกิน คือการทำแฮตทริค ช่วยให้ เบติส เอาเอาชนะ แอธเลติก บิลเบา ไปได้ 3-2 เมื่อช่วงต้นเดือนธันวาคมที่ผ่านมา ซึ่งทำให้เขากลายเป็นนักเตะอายุมากที่สุดที่ทำแฮตทริคได้ในลาลีกา ในวัย 38 ปีกับ 140 วัน ทำลายสถิติเดิมของ อันเฟรด ดิ สเตฟานโน ตำนานของเรอัล มาดริด ด้วยวัย 37 ปี 255 วันที่ทำไว้ตั้งแต่ปี 1964 

“ถ้าคุณไม่ได้เป็นผู้เล่นที่มีระดับ คุณจะไม่สามารถเล่นได้อย่างต่อเนื่องในเกมระดับสูงกับอายุเช่นนี้” มานู ซาอินซ์ นักข่าวจาก Diario AS กล่าวกับ Bleacher Report 

“มันแสดงให้เห็นว่าเขาดูแลตัวเอง ซึ่งทำให้เขายังเปี่ยมไปด้วยคุณภาพ มันน่าสนใจที่เขาสามารถสร้างรูปแบบใหม่ของตัวเอง ตอนนี้เขาเล่นเกมรุกอยู่ตรงกลาง ก่อนหน้านี้เขาอยู่ในพื้นที่จำกัดคือริมเส้น มันคือการเปลี่ยนแปลงที่ไม่น่าเชื่อสำหรับผู้เล่นในวัย 36-37 ปี ที่จะสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ในฐานะนักฟุตบอลในสไตล์ที่ต่างออกไป” 

“ตอนผู้เล่นอายุเท่านี้ สิ่งธรรมดาที่เกิดขึ้นกำลังวังชาของพวกเขาเริ่มจะหายไปและตาย ตัวทำประตูจะทำประตูไม่ได้ กองหลังจะช้าลง แต่ฆัวกินค้นพบทักษะใหม่ เขาเปลี่ยนแปลงตัวเอง และยังคงเป็นกำลังสำคัญต่อไป เขายังคงเล่นในระดับสูงสุด ในดิวิชั่น 1 ของสเปน และในยูฟ่า ยูโรปาลีก เขาไม่ได้เล่นอยู่ในซาอุดิอาระเบีย” 

“ผมไม่คิดว่าเขาจะฉลาดขนาดนี้ ที่จะสร้างตัวเองขึ้นมาใหม่ในฐานะนักฟุตบอลที่แตกต่างไปจากเดิม มันชัดเจนมากว่าเขาเข้าใจฟุตบอลจริงๆ” 

ล่าสุด ฆัวกิน เพิ่งจะได้รับการตอบแทนผลงานที่ยอดเยี่ยมในฤดูกาลนี้ ด้วยการต่อสัญญาใหม่ไปจนถึงปี 2021 ที่จะทำให้เขามีอายุ 40 ปี ตอนครบสัญญา  

“ผมยังจำวันแรกที่ฆัวหิน เล่นให้เบติส มันคือตอน 14-15 ปีก่อน พ่อของเขาบอกกับเราว่าชายคนนี้จะเล่นจนอายุ 40 เราไม่เชื่อเขา แต่ความคิดของเขาไม่ได้เพ้อเจ้อแล้วในวันนี้” ราฟาเอล ปิเนดา นักข่าวจาก EL Paris กล่าว Bleacher Report 

อย่างไรก็ดี นี่ไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ทำให้เขายืนหยัดมาได้ถึงทุกวันนี้ 

 

คนที่เรารักและคนที่รักเรา 

ในวันที่เขาเปิดตัวกับเบติส เมื่อปี 2015 มีแฟนบอลกว่า 20,000 คนในสนาม เอสตาดิโอ เบนิโต บียามาริน มาคอยให้การต้อนรับเขา ซึ่งแสดงให้เห็นว่า แม้ว่า ฆัวกิน จะอำลาทีมไปถึง 10 ปี แต่ความรักของแฟนบอลที่มีต่อตัวเขามันไม่เคยลดลงเลย

“เขาเป็นศิลปิน เป็นผู้ให้ความบันเทิงและเป็นคนที่พิเศษ” ราฟาเอล ปิเนดา ที่เคยสัมภาษณ์เขาเมื่อปี 2000 อธิบายกับ Bleacher Report 

ด้วยบุคลิกที่เป็นคนชอบล้อเล่น ชอบอำ และมักปรากฎตัวด้วยสีหน้าที่เปื้อนยิ้ม ทำให้เขากลายเป็นที่รักโดยง่ายในหมู่แฟนบอลของเบติส ในขณะเดียวกัน แฟนบอลก็รู้จักเขาในฐานะคนตลกโปกฮา 

หลายปีก่อน เขาไปออกรายการ  El Hormiguero รายการโทรทัศน์ยอดฮิตของสเปน ในระหว่างการสัมภาษณ์ เขาได้โชว์การสะกดจิตแม่ไก่ จนเรียกเสียงฮาจากคนในห้องส่งมาแล้ว 

“เขาเป็นที่รักในเซบียา เขามาจากครอบครัวเล็กๆ และทำให้ทุกคนในครอบครัวร่ำรวย แต่เขาไม่เคยแอ๊คว่าตัวเองเป็นดารา เขาเป็นคนธรรมดา ติดดินมาก ที่มักจะอยู่ในงานการกุศล หรืองานที่ถูกชวนให้ทำ เขาเป็นคนแบบนั้น เมื่อไม่มีฟุตบอล เรามักจะเห็นเขาอยู่ในสื่อหรือทางโทรทัศน์”  ปิเนดากล่าวต่อ 

อย่างไรก็ดีมันไม่ใช่แค่ความรักที่แฟนบอลมีต่อตัวฆัวกินฝ่ายเดียว ในทางกลับกัน เขาเองก็พยายามตอบสนองต่อความรักเหล่านี้ ด้วยการพยายามทุ่มเทอย่างเต็มที่ให้กับ เรอัล เบติส สโมสรอันที่เป็นที่รักสำหรับเขาเช่นกัน 

ตอนที่เซ็นสัญญากับ เบติส เมื่อปี 2015  ฆัวกิน ไม่ได้กลับมาในฐานะนักเตะและกัปตันทีม เท่านั้น แต่เขามาในฐานะหนึ่งในผู้ถือหุ้นของสโมสร หลังควักเงินกว่า 1 ล้านยูโร เพื่อซื้อหุ้น 2 เปอร์เซ็นต์ของทีม 

มันเป็นโครงการของ แองเคล ฮาโร และ โฆเซ มิเกล โลเปซ คาตาลัน สองนักธุรกิจที่เข้าเทคโอเวอร์ทีมเมื่อ 3 ปีก่อน และตัดสินใจเปิดขายหุ้นกว่า 14,000 หุ้นให้แฟนบอล โค้ช และอดีตนักเตะได้จับจอง เพื่อเป็นเงินทุนให้สโมสรได้เติบโตต่อไป  

“มันคือการตอบแทนอะไรบางอย่างหลังเบติสมอบทุกอย่างให้แก่ผม ผมรู้สึกและเป็นส่วนหนึ่งกับสโมสรแห่งนี้ ตอนที่มีการขายหุ้น ผมอยากมีส่วนร่วมกับมัน” ฆัวกินกล่าวกับ BBC Sports 

“ตอนนี้ผมล้อเล่นกับเพื่อนร่วมทีมว่าผมเป็นเหมือนกับบอส แต่จริงๆผมอยากให้เพื่อนร่วมทีมเป็นส่วนหนึ่งกับผม ผมพยายามที่จะทำให้พวกเขารู้สึกแบบนี้ อย่างที่ผมรู้สึก เพื่อเข้าใจว่ามันมีความหมายต่อผู้คนมากมาย และเพื่อมอบอะไรพิเศษบางอย่างในสนาม” 

มันคือสิ่งสำคัญที่ทำให้ ฆัวกิน ยังคงรักษามาตรฐานของตัวเอง เพราะ เบติส ไม่ได้เป็นแค่สโมสรที่จ่ายเงินเดือนให้เขาอีกต่อไป แต่เป็นเหมือนส่วนหนึ่งของชีวิต เป็นครอบครัว และแน่นอนเป็นสโมสรที่เขารัก 

มันเป็นสิ่งที่ทำให้เขาพยายามทำงานหนัก เพื่อรักษาสภาพร่างกายของตัวเองให้เล่นกับ เบติส ให้นานที่สุด และลงเล่นอย่างเต็มที่ทุกครั้งที่ได้รับโอกาสลงสนาม

“กุญแจสำคัญคือผมยังรู้สึกตื่นเต้นเหมือนกับวันแรกที่ได้เล่น ผมพยายามทำงานหนัก ผมรู้ถึงความสำคัญ และการได้ลงสนามก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สภาพจิตใจดี ซึ่งส่วนนี้ก็ไปช่วยในเรื่องของร่างกาย” ฆัวกิน กล่าวกับ BBC Sports 

“ผมไม่เคยรู้สึกเสียใจกับอะไรเลยกับสิ่งที่เคยทำลงไปในโลกของฟุตบอล ผมอาจจะเคยเล่นให้กับทีมอื่น หรือย้ายไปอยู่กับทีมที่ใหญ่กว่า แต่การตัดสินใจทั้งหมดขึ้นอยู่กับความสุขของผมและครอบครัว ผมไม่ได้คิดเรื่องเงินเลย” 

สิ่งเหล่านี้เป็นเหมือนความรักที่ทั้งสองฝ่ายต่างมีให้กัน ทั้งคนที่ฆัวกินรัก และคนที่รักฆัวกิน จนกลายเป็นพลังขับเคลื่อน ที่ทำให้ ฆัวกิน สามารถทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมในปัจจุบัน แม้จะมีอายุ 38 ปีก็ตาม  

“ฆัวกินคือสัญลักษณ์ของสโมสร เมื่อเขาเล่น เขาทำให้ทีมรู้สึกปลอดภัย ด้วยพลัง ด้วยความรัก” อันโตนิโอ เบรีย แฟนบอลของเบติส กล่าวกับ BBC Sports 

“ผมหวังว่าเขาจะเล่นจนอายุ 40 เขามีสภาพร่างกายที่ดีมากๆ เหมือนที่ ไรอัน กิกส์ เคยทำ”

 

Uncategorized

เดิร์ก เคาท์ มิสเตอร์ดูราเซลล์ผู้ไม่เด่นไม่ดัง แต่ทุกคนหลงรัก

เดิร์ก เคาท์ มิสเตอร์ดูราเซลล์ผู้ไม่เด่นไม่ดัง แต่ทุกคนหลงรัก

ด้วยผลงาน 7 โทรฟี ในตลอดชีวิต 20 ปีของการค้าแข้ง อาจจะเรียกไม่ได้ว่า เดิร์ก เคาท์ ประสบความสำเร็จเทียบชั้นระดับตำนานนักเตะชาวดัตช์คนอื่นๆ Kuyt

เขาอาจจะไม่ได้เป็นนักเตะที่มีทักษะเหลือร้ายแบบ รุด กุลลิท หรือยิงประตูได้อย่างคมกริบเหมือน มาร์โก ฟาน บาสเทน แต่กลับได้รับการยกย่องจาก โยฮันน์ ครัฟฟ์ ปรมาจารย์แห่งฟุตบอลเนเธอร์แลนด์ผู้ล่วงลับ และเป็นขวัญใจของแฟนบอลเกือบทุกสโมสรที่ย้ายไปเล่น 

เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น ร่วมหาคำตอบไปพร้อมกับเราได้ที่นี้

ยอดดาวยิงแห่งแดนกังหัน 

“ผมรู้ว่าผมเป็นนักเตะที่พอใช้ได้ แต่ผมก็ไม่ได้คาดคิดว่านี่จะเป็นเส้นทางของผม” เคาท์ กล่าวกับ FourFourTwo

ไกลออกไปจากกรุงอัมสเตอร์ดัมทางตะวันตกเฉียงใต้ราว 60 กิโลเมตร มีเมืองที่ชื่อว่า แค็ตไวจ์ค อัน ซี ตั้งอยู่ มันเป็นเมืองชายฝั่งทะเลของเนเธอร์แลนด์ ที่มีประชากรอยู่ราว 13,700 คน และที่สำคัญมันเป็นบ้านเกิดของชายที่ชื่อว่า เดิร์ก เคาท์ 

เคาท์ เติบโตขึ้นมาในครอบครัวของชาวประมงในเมืองแห่งนี้ เขาคือลูกคนที่ 3 ของครอบครัว และมีความชื่นชอบในการเล่นฟุตบอลมาก เขาเริ่มเล่นฟุตบอลตั้งแต่อายุ 5 ขวบ และเข้าร่วมทีม ควิก บอย สโมสรในท้องถิ่น

อย่างไรก็ดี ด้วยความที่เป็นลูกหลานชาวประมง ซึ่งเป็นอาชีพที่สืบทอดตามสายเลือด ทำให้ เคาท์ ได้เรียนรู้งานชาวประมงของพ่อไปพร้อมกับการเล่นฟุตบอล และบางครั้งก็มักจะตามพ่อออกทะเลอยู่บ่อยๆ 

ในตอนเด็กเขายังสามารถทำมันควบคู่ไปได้ แต่พอเขาอายุ 11 มันก็ถึงทางที่ต้องเลือก ระหว่างทะเลกับฟุตบอล เขาชอบมันทั้งสองอย่าง แต่การออกทะเลกับพ่อ จะทำให้เขาต้องพลาดซ้อมกับทีมในช่วงกลางสัปดาห์ 

“สมัยเด็กๆ ผมชอบเอซี มิลานมาก พวกเขาคว้าแชมป์ทุกอย่างด้วยนักเตะชาวดัตช์เก่งๆ กุลลิท, ฟาน บาสเทน, ไรจ์การ์ด แต่ผมก็รู้เสมอว่า ผมคงไม่ได้ยอดเยี่ยมขนาดนั้น” เคาท์กล่าวกับ Daily Mail 

“ดูอย่าง (โรบิน) ฟาน เพอร์ซี เขาอาจจะไม่เก่งเท่าครัฟฟ์ แต่เขาเป็นนักเตะแบบที่นักเตะดัตช์ควรมี เขามีทักษะและพรสวรรค์ แต่สำหรับผมมันไม่ใช่”  

“ผมบอกพ่อว่าผมอยากจะเป็นเหมือนเขา เป็นชาวประมง แต่ตอนผมอายุ 11 พ่อบอกผมผมว่าผมควรอยู่บนแผ่นดิน และพยายามเป็นนักฟุตบอลให้ได้ เขาบอกว่าผมต้องตัดสินใจเรื่องนี้”

แต่สุดท้ายเคาท์ก็เลือกฟุตบอลที่เขารัก เขาลงเล่นให้ควิกบอย ก่อนจะขึ้นมาเป็นผู้เล่นตัวหลักของทีม จนกระทั่งอายุ 17 ฝีเท้าเขาก็ไปเตะตา อูเทรคท์ ทีมในลีกสูงสุดของเนเธอร์แลนด์ และได้ดึงตัวไปร่วมทีม นั่นคือจุดเริ่มต้นการเป็นยอดดาวยิงของเขา 

หลังได้ลงเล่นให้อูเทรคท์ ในเกมกระชับมิตรเพียงแค่ 2 เกม เขาก็ยึดตำแหน่งตัวจริงของทีมมาครองได้อย่างไม่ยากเย็น ในฤดูกาลดังกล่าวเขายิงให้ทีมไป 6 ประตูจากตำแหน่งปีก แม้จะไม่มากมาย แต่ได้รับคำชมจากความทุ่มเท 

ในฤดูกาลต่อมา เขาถูกดันขึ้นไปเล่นกองหน้าอย่างเต็มตัว และค่อยๆ เพิ่มสถิติตัวเองขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่ในปี 2003 เขาจะยิงได้ถึง 23 ประตูในทุกรายการ จนได้รับความสนใจจาก “บิ๊กทรี” ของเนเธอร์แลนด์ที่ประกอบไปด้วย อาหยักซ์ อัมสเตอร์ดัม, พีเอสวี ไอนด์โฮเฟ่น และ เฟเยนูร์ด ร็อตเตอร์ดัม ก่อนที่จะลงเอยกับ เฟเยนูร์ด ในท้ายที่สุด 

แม้จะเปลี่ยนสีเสื้อ แต่ฟอร์มไม่เคยเปลี่ยน เขาทำงานหนัก และพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ จนก้าวมาเป็นดาวยิงแถวหน้าของลีก เคาท์ยิงไป 24 ประตูในฤดูกาลแรก ก่อนจะคว้าดาวซัลโวเอเรดิวิซีในฤดูกาลต่อมา ด้วยผลงาน 29 ประตู และยิงอีก 22 ประตูในฤดูกาล 2005-06 

ผลงานอันลือลั่นของเขาทำให้เคาท์ได้รับความสนใจจากหลายทีมในยุโรป และหลายทีมในพรีเมียร์ลีก รวมไปถึง ลิเวอร์พูล และทันทีที่ทีมหงส์แดงกวักมือเรียก เขาก็ตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด 

“มีโค้ชและแมวมองมาดูผมอยู่หลายครั้ง” เคาท์กล่าวก่อนเซ็นสัญญา

“แต่มีแค่ทีมเดียวที่อยู่ในฝันที่ผมอยากไปเล่น (ลิเวอร์พูล) และถ้าสโมสรแห่งนั้นต้องการผม ผมก็จะไป” 

กองหน้าตัวรับ 

ด้วยค่าตัว 9 ล้านปอนด์ที่ถือว่าไม่ได้ถูกในสมัยนั้น บวกกับผลงานอันยอดเยี่ยมในเอเรดิวิซี ทำให้เคาท์ ถูกคาดหวังว่าจะเข้ามาเป็นยอดดาวยิงของทีม และในซีซั่นแรกก็ทำได้ไม่เลว หลังซัดไป 14 ประตูในทุกรายการ พร้อมทั้งคว้าตำแหน่งรองแชมป์ยูฟ่า แชมเปียนส์ลีกกับทีม

อย่างไรก็ดี ภาพดาวเตะจอมถล่มตาข่ายที่ติดตัวมาจากลีกดัตช์ ก็ค่อยๆ เลือนหายไปจากตัวเขา เมื่อเคาท์ ถูกขยับไปเล่นในตำแหน่งปีกขวาบ่อยครั้ง และยิงไปเพียง 11 ประตูในซีซั่นต่อมา 

ในขณะเดียวกันบทบาทในสนามเขายังเปลี่ยนไป เขากลายเป็นกองหน้าที่คอยไล่กดดันคู่แข่งจากแดนหน้า มากกว่าการหาจังหวะยิงประตู และฉายา “กองหน้าตัวรับ” ก็ค่อยๆ กลายเป็นตัวตนของเขา 

หลังจากนั้น เคาท์ก็ไม่เคยเข้าใกล้ความเป็นยอดดาวยิงอีกเลย ตลอดการค้าแข้งกับหงส์แดง ไม่มีฤดูกาลไหนที่เขายิงได้เกิน 15 ประตู แถมบางฤดูกาล ยังยิงในลีกได้ไม่ถึง 5 ลูก สรุป 6 ปีในสีเสื้อของลิเวอร์พูล เขายิงไปเพียง 71 ลูก น้อยกว่า 3 ปีในสีเสื้อของเฟเยนูร์ดที่ทำไป 83 ลูกเสียอีก 

ในฐานะกองหน้า ต้องเรียกกว่าเกือบสอบตก แต่เคาท์ ก็ยังได้รับความไว้วางใจจาก ราฟา เบนิเตซ กุนซือของลิเวอร์พูลในสมัยนั้นอยู่เสมอ และก็ยังถูกส่งลงสนามบ่อยครั้งในระดับไม่เคยต่ำกว่า 30 นัด เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น? 

หนึ่งในนั้นคือการเป็นผู้เล่นที่ชอบยิงประตูสำคัญอยู่เสมอ เขามักจะอยู่ในช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย ของลิเวอร์พูล ไม่ว่าจะเป็นไม่ว่าจะเป็นการยิงจุดโทษ ช่วยให้หงส์แดง เอาชนะการดวลเป้ากับเชลซี ในยูฟา แชมเปียนส์ลีก เมื่อปี 2007 หรือโหม่งประตูตีตื้นในนัดชิง UCL ที่พ่าย เอซี มิลาน ในปีเดียวกัน

แต่ที่แฟนบอลจดจำที่สุดคือการซัดแฮตทริคใส่คู่รักคู่แค้นอย่าง แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ในศึกแดงเดือดในเดือนมีนาคม ปี 2011 และเป็นผู้เล่นคนแรกในรอบ 21 ปีของ ลิเวอร์พูล ที่ยิงได้ถึง 3 ประตูในการพบกับปีศาจแดง 

หรือการลงมาเป็นตัวสำรองและสามารถยิงประตูขึ้นนำในนัดชิงชนะเลิศลีกคัพ 2012 กับ คาร์ดิฟฟ์ ก่อนที่สุดท้ายทีมจะคว้าแชมป์ได้สำเร็จ ซึ่งถือเป็นโทรฟีเดียวของเคาท์ในสีเสื้อลิเวอร์พูลอีกด้วย 

ตลอดชีวิตในพรีเมียร์ลีก เคาท์ ยิงได้ถึง 5 ประตูในเมอร์ซีย์ไซด์ ดาร์บี้แมตช์กับ เอฟเวอร์ตัน, ยิง 4 ประตูใส่ แมนฯ ยูไนเต็ด, อาร์เซนอล และ ท็อตแนม ฮอตสเปอร์ และยิง 3 ประตูในเกมพบ แมนเชสเตอร์ ซิตี้ และ เชลซี รวมแล้ว 28 เปอร์เซนต์ของประตูที่เขาทำให้ลิเวอร์พูล ล้วนเกิดขึ้นกับเหล่า “บิ๊ก 6” และเอฟเวอร์ตัน  

แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลเดียว ที่ทำให้ผู้จัดการทีมรักเขา 

มิสเตอร์ดูราเซลล์ 

เคาท์ อาจจะไม่ใช่นักเตะที่มีความเร็ว มีเทคนิคแพรวพราว หรือยิงประตูได้อย่างเฉียบคม แต่เขามีสิ่งหนึ่งที่ผู้จัดการทุกคนชอบ นั่นคือความขยัน ในแผนกองหน้าสามตัวของ ราฟา เบนิเตซ เขาคือคนที่คอยวิ่งกดดันคู่แข่งตลอดทั้งเกม จนได้รับฉายาว่า “มิสเตอร์ดูราเซลล์” Rafael+Benitez+Dirk+Kuyt+Liverpool+v+Manchester+2KXvbgFdOVPl

เขายังมีความฟิตเป็นระดับต้นๆ ของทีม สมัยเล่นที่เนเธอร์แลนด์ ดาวเตะผมบลอนด์พลาดโอกาสลงสนามไปเพียง 5 เกมจาก 232 เกม ตลอด 7 ปีกับอูเทรคท์และเฟเยนูร์ด และเป็นเจ้าของสถิติลงเล่นติดต่อกัน 179 นัดในช่วงเดือนมีนาคม 2001 ถึงเดือนเมษายน 2008 

“คุณสามารถเรียกเขาว่ามิสเตอร์ดูราเซลล์ เพราะวิธีที่เขาเล่น เขาวิ่งอยู่ตลอดเวลาและวิ่งต่อไปเรื่อยๆ เรารู้ตอนที่เราเซ็นสัญญาว่าเขาเป็นนักเตะแบบนั้น เพราะสิ่งที่เขาทำมานานหลายปี” เบนิเตซกล่าวกับ Telegraph เมื่อปี 2009 

“คุณสามารถใช้เขาได้ในหลายทาง ดังนั้นจึงค่อนข้างการันตีว่าเขาจะได้ลงเล่นเป็นตัวจริงอย่างแน่นอน” 

นอกจากนี้เขายังเป็นนักเตะที่มีความเป็นมืออาชีพ เคาท์ไม่เคยปริปากบ่นไม่ว่าผู้จัดการทีมจะให้เล่นตำแหน่งไหน แค่เพียงสั่งมาเขาพร้อมที่จะลงเล่นเพื่อทีมเสมอ

“เคาท์มีสภาพจิตใจที่ยอดเยี่ยม เราคุยเรื่องเขาที่เป็นกองหน้า และต้องเล่นฝั่งขวาเพราะเราต้องการแบบนั้น เขายังเล่นในตำแหน่งกองหน้าตัวต่ำได้อีกด้วย” เบนิเตซกล่าวกับ Goal 

“ตอนที่เราเล่นบอลถ้วย และ ฟิลิปป์ เดเกน มีอาการเป็นตะคริว เขาบอกผมว่าถ้าคุณต้องการ ผมเล่นแบ็คขวาให้ได้นะ” 

หรือในเกมทีมชาตินัดที่ 100 ที่พบเม็กซิโก ในฟุตบอลโลก 2014 รอบ 16 ทีมสุดท้าย เขาออกสตาร์ทเป็นตัวจริงในตำแหน่งวิงแบ็คซ้าย และถูกโยกไปเล่นแบ็คขวา และเมื่อทีมต้องการประตูเขาก็ย้ายมาเล่นกองหน้า และจบเกมด้วยตำแหน่งวิงแบ็คขวา 

หากเป็นนักเตะคนอื่นอาจจะหัวเสียที่ถูกสลับตำแหน่งจนไม่รู้ว่าตำแหน่งจริงๆ ของตัวเองคือตำแหน่งไหน แต่ไม่ใช่สำหรับเคาท์ เขาพร้อมที่จะเล่นทุกตำแหน่งโดยไม่อิดออด หากผู้จัดการเห็นว่าเหมาะสม

“ผมได้พูดอะไรกับเขานิดนึง ผมบอกเขาว่าผมภูมิใจในตัวเขา และเขาก็เป็นตัวอย่างให้กับทั้งพวกดาวรุ่งและพวกวัยเก๋า” โรบิน ฟาน เฟอร์ซี กองหน้าเพื่อนร่วมชาติกล่าวหลังเกมกับเม็กซิโก 

“มันมหัศจรรย์มาก (ที่เล่นให้ฮอลแลนด์ครบ 100 นัด) หากใครควรได้รับสิ่งนี้ ก็ต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน” 

เขาคือนักตะที่รับประกันความทุ่มเท ไม่ว่าโอกาสไหน คู่แข่งคือใคร หรือลงเล่นที่ไหน เขาพร้อมที่จะลงเล่นเพื่อทีม แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่ง

 

ที่หนึ่งไม่ไหว เต็มใจเป็นที่สอง 

แม้ว่าจะแจ้งเกิดจากตำแหน่งกองหน้าในลีกแดนกังหันลม แต่ปฎิเสธไม่ได้ว่าภาพจำที่สร้างชื่อให้กับเคาท์ คือความทุ่มเท และความพร้อมที่จะเป็นตัวสนับสนุนทีม

เขายอมที่จะไม่เป็นเบอร์หนึ่ง และยอมลดบทบาท หากมันทำให้ทีมชนะ ในตอนที่ เฟร์นันโด ตอร์เรส เข้ามาในปี 2007 หากเป็นผู้เล่นคนอื่น อาจจะต้องกลัวว่าตัวเองหลุดตำแหน่ง แต่ไม่ใช่สำหรับเคาท์ เขาปรับตัวให้เขากับเพื่อนร่วมทีมใหม่ ถอยตัวเองลงมาเป็นตัวสนับสนุน และช่วยให้กองหน้าชาวสเปนยิงประตูได้อย่างถล่มทลาย โดยที่เขาทำไป 4 แอสซิสต์ 

“กองหน้าบางคนอาจจะไม่ชอบที่เห็นใครสักคนอย่างตอร์เรสเข้ามา และยิงประตูได้มากมาย” เคาท์กล่าว 

“แต่สำหรับผม ผมภูมิใจที่ได้เล่นเคียงข้างเขา และภูมิใจที่ได้เล่นกับ สตีวี (เจอร์ราร์ด) เช่นกัน ถ้าเป็นเรื่องคุณสมบัติของผม หนึ่งในนั้นคือการเล่นได้หลายตำแหน่ง และผมก็มีความสุขกับความทุ่มเทที่ผมสร้างขึ้น โค้ชเคยบอกผมว่าไม่ต้องวิ่งเยอะหรอก ถ้าผมสามารถออมแรง ผมจะมีพลังในการทำประตู” 

“แต่ผมอยากชนะ และเพื่อชัยชนะคุณก็ต้องทำงาน ผมชอบวิ่งและชอบเล่นให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ ยิ่งผมได้เล่นมากขึ้น ผมก็จะรู้สึกแข็งแกร่งขึ้น” 

เขาเป็นเหมือนผู้ช่วยของซูเปอร์สตาร์ หลังจากตอร์เรส ย้ายไปร่วมทีมเชลซี หลุยส์ ซัวเรซ ก็เข้ามา ตอนนั้น ดาวเตะชาวอุรุกวัยแทบจะพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ และเป็น เคาท์ ที่ช่วยเป็นล่ามให้ จากการที่ซัวเรซ พูดภาษาดัตช์ได้ตั้งแต่สมัยเล่นในเนเธอร์แลนด์ West-Bromwich-Albion-v-Liverpool-Barclays-Premier-League-17509

ในขณะเดียวกันในสนามเขาก็เล่นอย่างง่ายๆ ไม่ซับซ้อน แต่มีประสิทธิภาพ เพื่อสนับสนุนความสามารถของซัวเรซ ที่มีทั้งทักษะ ความเร็ว และความสามารถเฉพาะตัว รวมไปถึงการจบสกอร์ที่แม่นยำ 

“ผมเข้าใจเดิร์กในสนามได้ทันที เพราะว่าเราทั้งคู่มาจากโรงเรียนฟุตบอลของดัตช์ เวลาที่ต้องจ่ายแล้วไป ชิ่งแล้วไปอะไรประมาณนั้น เราต่างทันกัน” ซัวเรซกล่าวใน Crossing the Line หนังสืออัตชีวประวัติของตัวเองเมื่อปี 2014

การเล่นอย่างทุ่มเท ความไม่เห็นแก่ตัว และพยายามปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์อยู่เสมอ ทำให้ เคาท์ สามารถเล่นร่วมกับนักเตะได้ทุกระดับ พรสวรรค์ได้อย่างไม่ติดขัด และได้รับความเชื่อใจจากผู้จัดการทีม ในฟุตบอลโลก 2010 ที่เนเธอร์แลนด์คว้ารองแชมป์ เขาได้ลงเล่นเป็นตัวจริงครบทั้ง 7 นัด 

“มันไม่ใช่แค่ความสามารถรอบด้านของเขา แต่ความเป็นจริงคือความฟิตเขาดีมากๆ มันคือความสามารถทางจิตใจ เขาพร้อมเสมอที่จะช่วยทีม เขาเป็นผู้เล่นที่ผู้จัดการทีมทุกคนอยากมีอยู่ในทีม คุณจะให้เขาลงเล่นหรือไม่ก็ตาม แต่เขาเล่นได้เสมอ เขาพร้อมเสมอ และช่วยทีมได้ตลอด” เบนิเตซกล่าว 

“เวลาพูดถึงชุดนักเตะหรือทีมที่จะเอาชนะ เราจำเป็นต้องมีผู้เล่นที่มีสภาพจิตใจเช่นนี้ ถ้าต้องเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างเพื่อเกม หรือเอาผู้เล่นไปอยู่ในตำแหน่งอื่น เขาเล่นได้เสมอ นั่นเป็นสิ่งที่ดีมากๆ สำหรับผู้จัดการทีม”

สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่ง ทัศนคติ และความปรารถนาที่จะลงรับใช้ทีมอย่างสุดความสามารถ ที่ทำให้เขากลายเป็นที่รักแก่ผู้จัดการทีม และแฟนบอล 

“เดิร์ก เคาท์ เกินกว่าความเป็นเลิศ เขาคือนักเตะที่ทำเพื่อทีม” เบิร์ต ฟาน มาร์ไวจ์ค อดีตกุนซือเนเธอร์แลนด์กล่าว 

“เขาคือตัวอย่างของนักเตะอัจฉริยะเพื่อทีมที่แท้จริง เขาจดจ่อ เขาทำงานหนักเพื่อทีม และส่งสัญญาณบวกไปให้ผู้เล่นคนอื่น ผมรู้สึกยินดีที่มีเขาในทีม”

 

ปิดฉากเยี่ยงราชา 

ฟุตบอลไม่ใช่กีฬาที่มีสูตรสำเร็จ ไม่ใช่กีฬาที่ซูเปอร์สตาร์ 11 คน ลงไปเล่นแล้วทำให้ทีมชนะ มันต้องมีผู้เล่นที่คอยทำหน้าที่ที่ไม่มีใครอยากทำ และเป็นเคาท์ ที่เป็นคนซึ่งรับมันไปทำโดยตลอด feyenoord-eredivisie-champions-kampioenen_y8s8gp52h78n1a239ja2gdpv1

“มันจะมีนักเตะแบบที่เปลี่ยนเกมเพียงแค่การสัมผัสบอลแค่ครั้งเดียว และอีกแบบคือคนที่คอยสนับสนุนช่วยทีม ผมไม่มีปัญหาและยอมรับว่าผมเป็นอย่างหลัง ผมพยายามทำในสิ่งที่ผมทำได้เพื่อชัยชนะในแต่ละเกม ผมคือตัวชน” เคาท์กล่าวกับ Goal 

“ทุกเกมสำคัญเท่ากันสำหรับผม และหากคุณเอาชนะได้ทุกครั้ง สุดท้ายแชมป์ก็จะมาหาเอง” 

เขายอมเป็นนักเตะที่ไม่โดดเด่น แต่มีประโยชน์สำหรับทีม ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาทำมาตลอด 20 ปีในชีวิตการค้าแข้ง และในที่สุดความทุ่มเทของเขา ก็ได้รับการตอบแทนในปีสุดท้ายของการเป็นนักฟุตบอล 

หลังย้ายกลับมาร่วมทัพเฟเยนูร์ดในปี 2015 เขาใช้เวลาเพียงสองปี ก็สามารถช่วยให้ทีมคว้าแชมป์มาครองได้อย่างยิ่งใหญ่ ด้วยการทำแฮตทริคในนัดสุดท้าย พาทีมเอาชนะ เฮราเคิล อัลเมโล 3-1 พร้อมผงาดคว้าแชมป์ลีกเป็นครั้งแรกในรอบ 18 ปี ก่อนที่ 3 วันถัดมาเขาจะประกาศเลิกเล่นอย่างเป็นทางการ

“ตลอดชีวิตนักฟุตบอลของผม ผมมักจะทำตามหัวใจอยู่เสมอ ทั้งตอนที่ตัดสินใจและอะไรที่เป็นแบบนี้” แถลงการณ์ของเคาท์ผ่านสโมสร 

“สำหรับผม ผมรู้สึกว่าเป็นเวลาที่พอดีที่ผมจะเลิกเล่น ผมมีสองปีสุดมหัศจรรย์นับตั้งแต่กลับมาเฟเยนูร์ด และด้วยการคว้าแชมป์ในฤดูกาลนี้ ซึ่งถือว่าเป็นจุดสูงสุดอย่างสมบูรณ์ ผมเคยฝันที่จะคว้าถ้วยและเป็นแชมป์กับเฟเยนูร์ด ตอนนี้ฝันทุกอย่างของผมเป็นจริงแล้ว” 

มันคือรางวัลที่เขาสมควรได้รับ เป็นของขวัญทั้งตัวเขาและแฟนบอลรอคอย และเป็นข้อพิสูจน์ให้เห็นว่าความพยายามของเขามันไม่เคยสูญเปล่า ที่ทำให้เขากลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของทีม อย่างที่ โยฮัน ครัฟฟ์ ปรมาจารย์แห่งฟุตบอลดัตช์ผู้ล่วงลับกล่าวเอาไว้

“อาร์เยน ร็อบเบน อาจจะเป็นสตาร์ เวสลีย์ ชไนเดอร์ อาจจะเป็นฮีโรผู้ถูกลืมที่เสียสละตัวเอง แต่สัญลักษณ์ของทีมคือ เดิร์ก เคาท์” ครัฟฟ์กล่าว 

“เหมือนฟ้ามาโปรดถ้าทีมมีคนอย่างเขาวิ่งไปรอบๆ การมีเคาท์ ทำให้คุณสามารถวางแทคติกได้ทุกรูปแบบจริงๆ”

Uncategorized

“ชัตเติล แต๋น” ภาพสะท้อน MOTO GP ฉบับบุรีรัมย์ที่ทุกชนชั้นมีส่วนร่วม

“ชัตเติล แต๋น” ภาพสะท้อน MOTO GP ฉบับบุรีรัมย์ที่ทุกชนชั้นมีส่วนร่วม

ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่ง “รถอีแต๋น” ยานพาหนะคู่ใจเกษตรกรไทย จะกลายมาเป็นสิ่งที่แฟนมอเตอร์สปอร์ตทั่วโลก สามารถจดจำได้มากสุดสิ่งหนึ่ง เมื่อนึกถึงการจัด MOTO GP ครั้งแรกบนแผ่นดินไทย43040105_1600392233396350_1817372624838197248_n

หากว่ากันตามตรง… สิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองบุรีรัมย์ ตลอดช่วง 3 วันในการแข่งขันรถจักรยานยนต์ที่ยิ่งใหญ่สุดในโลก“Moto GP” คือภาพที่คนไทยทั่วไปแทบไม่เคยจินตนาการมาก่อน

ทั้งการได้รับเลือกให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน เนื่องจากก่อนหน้านี้ ประเทศไทย ยังไม่เคยมีสนามแข่งขันที่ผ่านสแตนดาร์ด “FIM Grade A” จากสมาพันธ์จักรยานยนต์นานาชาติ (FIM) เพื่อใช้รองรับทัวร์นาเมนต์ดังกล่าว

ประกอบกับปัจจัยด้านการลงทุนที่ต้องการกำลังเงินมหาศาลในการซื้อลิขสิทธิ์ และจัดการแข่งขันที่ต้องระดมสรรพกำลังอย่างเต็มพิกัด  นั่นจึงทำให้ Moto GP กับประเทศไทย อยู่ห่างไกลกันพอสมควร ที่แม้แต่ภาครัฐบาล ก็ยังไม่เคยมี ผู้นำคนใด กล้าลงทุนสร้างสนามแข่งรถมาตรฐานระดับโลกเช่นนี้ ในแผ่นดินไทยยิ่งถ้าบอกว่า จะมีการจัดแข่งขัน Moto GP ในจังหวัดที่เคยถูกมองว่า เป็นพื้นที่ยากจนสุดในประเทศ โดยมีรถอีแต๋นวิ่งไปมาเต็มพื้นที่รอบสนามแข่งขัน ยิ่งเป็นเรื่องที่ไม่มีใครกล้าแม้แต่คิด และมองว่ามันจะเป็นไปได้อย่างไร

สุดท้ายสิ่งที่ไม่เชื่อว่าจะเกิดขึ้น ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว ในการแข่งขัน “PTT Thailand Gran Prix” สนามที่ 15 ประจำฤดูกาล 2018 ที่สนามช้าง อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต ที่เราได้เห็น จังหวัดบุรีรัมย์ ในอีกมิติหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน และมากกว่าแค่ที่เห็นจากฟุตบอล

โดยเฉพาะ “รถอีแต๋น” ที่ถูกแปลงสภาพจากรถขนส่งของ ชาวไร่ ชาวนา กลายมาเป็น “ชัดเติล แต๋น” (Shuttle Tan) ยานพาหนะที่ ทำหน้าที่รับส่งนักท่องเที่ยว แฟนๆ Moto GP ทั้งไทยและเทศ ไปรอบบริเวณงาน

แต่สิ่งที่น่าสนใจสำหรับ “ชัตเติล แต๋น” นั้น กลับมีมากกว่าแค่ ยานพาหนะที่สร้างความตื่นตาตื่นใจ แก่แขกต่างบ้านเมืองที่ได้เห็นเจ้ารถคันนี้… เพราะนี่คือภาพบางอย่าง ที่ชาวจังหวัดบุรีรัมย์ทั้งจังหวัด ต้องการสะท้อนความคิด จิตวิญญาณ ออกไปสู่สายตาชาวโลก ผ่านรถ 4-6 ล้อที่เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าที่คนไทยเรียกกันว่า “รถอีแต๋น”

เมืองตำน้ำกินกับอีเวนท์ระดับโลก

“พระเจ้าไม่ให้ภูเขา พระเจ้าไม่ให้ทะเลแก่เมืองบุรีรัมย์ พระเจ้าให้แต่พื้นที่แห้งแล้งแก่เรา” เนวิน ชิดชอบ ประธานสโมสรบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด เคยอธิบายถึงลักษณะของจังหวัดบุรีรัมย์ ในอดีตให้ฟัง

นี่ไม่ใช่คำพูดที่เกินจริง หากผู้อ่านเคยมีโอกาสได้นั่งรถไปยังจังหวัดบุรีรัมย์ ภาพที่เห็นสองฝั่งข้างทาง จะเป็นพื้นที่ในทำเกษตรและป่าเสียเป็นส่วนใหญ่ มีแค่พื้นที่ในตัวเมืองเท่านั้นที่ดูทันสมัย มี สนามฟุตบอล สนามแข่งรถ และห้างร้านธุรกิจ โรงแรมที่พัก อยู่บ้าง

วิถีชีวิตของผู้คนในจังหวัดนี้ จึงมีความผูกพันกับอาชีพเกษตรกรรมมาหลายชั่วอายุคน แม้จะมีสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังอย่าง ปราสาทหินพนมรุ้ง แต่บุรีรัมย์ก็ไม่ได้ถูกจัดให้เป็น จังหวัดท่องเที่ยว หรือ พื้นที่เศรษฐกิจ อย่างหัวเมืองใหญ่อื่นๆ

ตรงกันข้ามพวกเขาถูกมองว่าเป็น จังหวัดที่ยากจนมากสุดแห่งหนึ่ง ถึงขนาดมีคำพังเพยออกมาว่า “บุรีรัมย์ตำน้ำกิน” อันหมายถึง ในยุคสมัยหนึ่ง เมืองๆนี้ประสบภาวะขาดแคลนน้ำ จนชาวบ้านจะแก้ปัญหาด้วยการขุดหลุมดิน แล้วนำเอาน้ำจากโคลน ในบ่อ ในสระ มาเทใส่หลุมที่ขุดไว้ ก่อนย่ำด้วยเท้าและเอาไม้ไผ่ตำ ปล่อยทิ้งไว้ให้ดินตกตะกอนอยู่ข้างล่าง ส่วนด้านบนจะได้น้ำใสพอไปบริโภคได้

“บุรีรัมย์ตำน้ำกิน” จึงเป็นคำพังเพยที่สะท้อนให้เห็นภาพในอดีตของเมืองบุรีรัมย์ ว่ามีลักษณะอย่างไร ประชาชนมีแนวคิดแบบไหน? ในการต่อสู้ดำรงชีวิต ท่ามกลางข้อจำกัดมากมาย ด้านทรัพยากรธรรมชาติ ที่ถูกบอกสอนและส่งต่อมายังรุ่นสู่รุ่น

“รถอีแต๋น” ก็เป็นหนึ่งในภูมิปัญญาท้องถิ่น ของชาวเกษตรกรของไทย ในพื้นที่ห่างไกลๆ ที่มีการประกอบรถขึ้นมาใช้งานในการทำเกษตรกรรม

โดยใช้อะไหล่และเครื่องจากรถยนต์ ทั้งมือ 1 มือ 2 มารวมร่าง จนได้รถที่พอจะสามารถขับขี่ ขนส่ง และใช้ในงานเกษตรกรรมได้ โดยไม่จำเป็นต้องเสียเงินราคาแพงเพื่อซื้อรถบรรทุกที่มีขนาดใหญ่กว่า เครื่องแรงกว่า และราคาแพงกว่า

แต่ถึงกระนั้น รถอีแต๋น ก็ยังถูกมองว่าเป็น พาหนะของคนชนชั้นเกษตรกรเท่านั้น และจังหวัดบุรีรัมย์ ก็ยังเป็นเพียงแค่จังหวัดหนึ่งที่ไม่ใช่หัวเมืองใหญ่ของประเทศไทย เมื่อหลายสิบปีก่อน

กระทั่งทุกอย่างในจังหวัดเปลี่ยนไป โดย “กีฬา” จากหมุดหมายแรกในปี 2010 ที่ เนวิน ชิดชอบ มาลงทุนสร้างและพัฒนาด้านกีฬา ในฐานะเอกชนรายหนึ่ง43266167_1604045659697674_3797985111077552128_n

จนวันหนึ่งจังหวัดที่ไม่น่าเชื่อว่า จะได้รับเลือกให้จัด Moto GP ก็ได้รับสิทธิ์ดังกล่าว ภายใต้สัญญา 3 ปีสำหรับคนไทยในจังหวัดอื่นๆ ก็อาจจะรู้สึกยินดีไปด้วย ที่ประเทศไทยได้สร้างประวัติศาสตร์จัดการแข่งขันรายการใหญ่ระดับโลกเช่นนี้เป็นครั้งแรก

แต่สำหรับคนบุรีรัมย์ นี่อาจจะเป็นวันที่หลายๆ คน รอคอยมาชั่วชีวิต ที่จะได้แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่น ตั้งใจ ของคนในภายจังหวัด ในการรับมือการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้ แม้พวกเขาเคยจะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน และในประวัติศาสตร์ของจังหวัดนี้ ไม่เคยผ่านงานสเกลใหญ่ขนาดนี้

ไม่มีใครรู้เลยว่า เมื่อการแข่งขันดำเนินไปถึงวันสุดท้าย ทุกอย่างที่ถูกจัดขึ้นจะ “สำเร็จ” หรือ “ล้มเหลว” เพราะเส้นแบ่งของสองอย่างนี้อยู่ใกล้กันแค่เอื้อม

พลังของท้องถิ่น

อย่างที่ทราบกันดีว่า Moto GP จัดเป็นรายการที่ยิ่งใหญ่เปรียบได้ดั่งฟุตบอลโลกของ วงการสองล้อ ด้วยกระแสความนิยมที่แพร่กระจายไปถึงผู้ชมทั่วโลก ความตื่นเต้น สนุกเร้าใจของการได้ชมลีลา ชั้นเชิง ของนักบิดระดับโลกมากมาย ในการช่วงชิงจังหวะเพื่อขึ้นโพเดียมในแต่ละสนาม ที่มีความยากแตกต่างกันออกไป

โดยในฤดูกาล 2018 มีเพียงแค่ 16 ประเทศเท่านั้น ที่ได้รับเลือกให้จัดการแข่งขันดังกล่าว ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นประเทศมหาอำนาจด้านกีฬา และเศรษฐกิจทั้งนั้น อาทิ สเปน ที่มีจัดแข่งขันใน 4 เมือง, สหรัฐอเมริกา, ฝรั่งเศส, อิตาลี ฯ

ทำให้การจะเข้าไปมีส่วนร่วมกับการแข่งขันมอเตอร์ไซค์ชิงแชมป์โลกระดับนี้ได้นั้น ย่อมต้องอาศัยทุนทรัพย์ที่มากพอสมควร อย่างในอดีต คนไทยที่ชื่นชอบ และอยากไปดูการแข่งขันติดขอบสนาม ก็ต้องบินไปดูที่สนามใกล้สุด คือ เซปัง ประเทศมาเลเซีย

ดังนั้นนี่จึงเป็นการแข่งขันที่ใกล้ชิดกับคนชนชั้นบน และชนชั้นกลางของไทย มากกว่าชนชั้นล่าง จึงเป็นเรื่องที่ยากยิ่งที่ กลุ่มคนอาชีพเกษตรกรจากไทย จะได้มาเป็นส่วนหนึ่งของงานที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้

ท่ามกลางระยะความห่างของสองอย่างนี้ “บุรีรัมย์” เจ้าของสนาม และผู้บริหารจัดการสิทธิประโยชน์และจัดการแข่งขันครั้งนี้ กลับมองเห็นความสำคัญของอีกหนึ่ง กลุ่มชนชั้นอื่นๆด้วย เริ่มจากการจำหน่ายราคาบัตรเข้าชม Moto GP ที่ถูกสุดในโลก ภายใต้แนวคิด “Moto GP ที่คนดูมีความสุขที่สุด”

แม้จะต้องเจอปัญหา และข้อจำกัดมากมายในช่วงก่อนเริ่มงาน ทั้ง ด้านบริการขนส่งสาธารณะ, ที่พักอาศัย, การบริการ ต้อนรับนักท่องเที่ยว ที่จำเป็นต้องอาศัยงบประมาณ และจำนวนแรงงานหลายพันชีวิต ในการขับเคลื่อนให้งานดังกล่าวผ่านไปได้ด้วยดี

แทนที่ บุรีรัมย์ จะจ้างคนจำนวนมากเพื่อทำงานเหล่านี้ด้วยเงิน แต่สิ่งที่ ซีอีโอของบุรีรัมย์ คิดกลับกัน เป็นการทำให้ชุมชน คนในพื้นที่ ทุกชนชั้นของจังหวัด เกิดความรู้สึกร่วมเป็นเจ้าของ และได้เป็นส่วนหนึ่งของการแข่งขันครั้งนี้ และอยากจะมาทำงานนี้ด้วยใจ

จริงอยู่ที่ถ้าจ้างด้วยเงิน ก็ได้งาน แต่ความรู้สึกและภาคภูมิใจจะแตกต่างกันออกไป ชาวบ้านเหล่านั้น อาจไม่ได้รู้สึกว่า Moto GP ครั้งนี้ เขาได้มีส่วนร่วมกับงาน

กลับกันเมื่อไม่ได้มีการจ้างด้วยเงิน แล้วสามารถโน้มน้าวใจให้ คนในจังหวัด อยากออกมาช่วยงาน เมื่อนั้น ชาวบ้านจะมีความรู้สึกว่าตัวเองได้เป็นส่วนหนึ่งของงานจริงๆ

ในช่วงก่อนวันแข่งขัน ได้มีการเปิดรับสมัคร อาสาสมัครที่จะทำหน้าที่ต่างๆ เช่น ASK ME (คนบอกทาง, ให้ข้อมูลนักท่องเที่ยวผู้มาร่วมงาน) GU เก็บ (อาสาสมัครทำหน้าที่เดินเก็บขยะทั่วงาน) คนทำความสะอาดต่างๆ, คนดูแลการจราจรโบกรถ รวมถึง คนทำหน้าที่ดูแล-ขับรถรับส่ง ผู้เข้าร่วมงานภายในพื้นที่สนามช้าง อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต ที่กลายเป็นหนึ่งในไฮไลท์ของงานในครั้งนี้43339445_1603087756460131_6968217638962987008_n

หากเป็นการแข่งขันรายการอื่นๆ รถที่จะถูกนำมาใช้ขนส่งบริเวณโดยรอบ ก็คงเป็นรถประเภท Shuttle Bus ที่ถูกออกแบบมาเพื่องานลักษณะนี้ แต่สิ่งที่ บุรีรัมย์ นำเสนอออกมา ยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่า พวกเขาต้องการให้ Moto GP เป็นการแข่งขันระดับโลกที่เกิดขึ้นมาจากพลังของคนในจังหวัด ในทุกๆชนชั้น

“รถอีแต๋น” คือรถที่ทางฝ่ายจัดฯ เลือกที่จะใช้มาเป็น รถขนส่งผู้โดยสาร โดยได้รวบรวมรถอีแต๋นจากชาวนา ชาวไร่ ในจังหวัด จำนวน 1,200 คัน มาไว้ 3 จุดหลักของงาน เพื่อรองรับจำนวนผู้เข้าร่วมงานที่คาดว่าจะมีไม่ต่ำกว่า 200,000 ชีวิต ตลอด 3 วัน

นี่คือความตั้งใจและไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ บุรีรัมย์ ต้องการให้กลุ่มคนชนชั้นเกษตรกรในจังหวัด รู้สึกได้เป็นส่วนหนึ่งของงานแข่งรถระดับโลกในครั้งนี้

ด้วยการเปิดให้ พวกเขาเหล่านี้ได้นำรถอีแต๋น ที่ใช้งานอยู่ในภาคเกษตร  มาอวดโฉมและทำหน้าที่รับส่งให้ ชาวโลกได้รับรู้ และเกิดภาพจำที่ดีต่อเกษตรกรไทย รวมถึงทึ่งในภูมิปัญญาของคนไทยที่คิดและดัดแปลง สร้างสรรค์ ในการประกอบรถให้กลายมาเป็น ยานพาหนะ สำหรับการทำเกษตร และการขนส่งได้

“ผมต้องขอบคุณพี่น้องชาวจังหวัดบุรีรัมย์ทุกคนจริงๆครับ เราทุ่มเททุกอย่าง เพื่อการเป็นเจ้าบ้านที่ดี ขอบคุณพี่น้องเกษตรกรที่เป็นเจ้าของรถอีแต๋น ที่ในชีวิตของพวกเขา คงไม่เคยขับรถเกินวันละ 2 ชั่วโมงหรอกครับ สำหรับการขับรถอีแต๋นจากบ้านไปสวน ไปนา”

“แต่เขาก็เสียสละมาขับรถอีแต๋น ตั้งแต่ 8 โมงเช้าจนถึง 4 ทุ่มกว่าๆ ตลอด 3 วันที่ผ่านมา ต้องขอบคุณพวกเขาจริงๆ นี่คือกลุ่มคนตัวเล็กๆที่หัวใจใหญ่”43281682_1603088376460069_3074221811043401728_n

“เราไม่ได้เสียค่าเช่ารถ พวกเขาขอแต่เพียงค่าน้ำมันรถ ขอเพียงข้าว และที่นอน ที่ต้องการให้เราจัดให้ ด้วยหัวใจที่ อยากจะทำให้นักท่องเที่ยวต่างชาติที่มาได้จดจำ Moto GP ไทยแลนด์ ในอีกมิติหนึ่ง อันนี้ต้องขอบคุณเขาจริงๆ”

“คนทั้งโลกรู้จักรถอีแต๋น เพราะพวกเขา เห็นไหมครับว่า มีใครไหมที่ขึ้นรถแล้วไม่เอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป ขอให้สู้กันอย่างสุดใจ จำไว้นะครับ ไม่ว่าจะทำอะไร บุรีรัมย์เราจะเป็นที่ 1” เนวิน ชิดชอบ กล่าว

MOTO GP ของคนบุรีรัมย์ (โดยแท้จริง)

พลันที่ มาร์ก มาร์เกซ นักบิดชาวสเปนแชมป์ Moto GP 4 สมัย จากทีม Repsol Honda ขึ้นโพเดียมในฐานะแชมป์ Moto GP คนแรกของสนามช้างอินเตอร์เนชั่นแนลเซอร์กิต

นี่ถือเป็นวินาทีที่คนทั้งจังหวัดบุรีรัมย์ น่าจะอิ่มเอมหัวใจที่สุด ในช่วงชีวิตหนึ่งของพวกเขา ก็ได้เห็นการแข่งขันระดับโลกเช่นนี้สำเร็จไปได้ ด้วยพลังและการร่วมมือร่วมใจของทุกส่วนในจังหวัด

นอกจากตัวเลขผู้เข้าชม ที่มียอดรวม 3 วัน เป็นสนามที่มียอดสูงสุดในฤดูกาลนี้ (เหลืออีก 4 สนาม) ถึง 222,535 คน แล้ว

อีกหนึ่งในความสำเร็จที่เกิดขึ้นก็คือ การบริหารจัดการแข่งขันของจังหวัดบุรีรัมย์ ผ่านไปได้ด้วยดี ไม่มีปัญหาด้านอาชญกรรม หรือปัญหาอื่นๆที่สะท้อนภาพด้านลบของเมืองแห่งนี้เกิดขึ้นเลย

สิ่งนี้แสดงออกให้เห็นว่า คนในจังหวัด มีความรู้สึกร่วม หวงแหน และต้องการทำให้คนทั้งโลกเห็นว่า บุรีรัมย์ มีศักยภาพมากพอที่จะสามารถจัดการแข่งขันรายการใหญ่ระดับโลกได้

แม้พระเจ้าจะไม่เนรมิตภูเขา ทะเล หรือแหล่งน้ำให้ แต่พวกเขาก็จะผ่านทุกอย่างไปได้ ไม่ว่าจะเป็นวันที่ต้องตำน้ำกิน หรือ วันที่สามารถขับรถอีแต๋นไปอวดชาวโลกได้อย่างไม่อายใคร

Moto GP ฉบับบุรีรัมย์ จึงเป็นโมเดลที่ดีสำหรับจังหวัดอื่นๆ ในไทย หลายจังหวัดอยากมีทัวร์นาเมนต์ การแข่งขัน ระดับโลก หรือแม้แต่มีสโมสรกีฬาที่ได้รับความนิยมอย่างสูง กระจายตัวไปแข่งขันในท้องถิ่นตัวเองแต่หากมองไปที่รากของความสำเร็จของ Moto GP ครั้งแรกของประเทศไทย กลับไม่ได้มาจากการที่  บุรีรัมย์ มีทัวร์นาเมนต์ระดับโลกมาลง มีสนามแข่งขันระดับโลกตั้งอยู่เพียงอย่างเดียว แต่รากความสำเร็จในครั้งนี้ มาจากการที่“บุรีรัมย์” สามารถสร้างความรู้สึกร่วม ให้แก่ทุกคน ทุกชนชั้น ในจังหวัดได้เป็นเจ้าของจริงๆเพราะต่อให้คุณจะมีรายการระดับโลก สนามมาตรฐานสูง ตั้งอยู่ในจังหวัด แต่หากปราศจากพลังจาก ภายในท้องถิ่น และการสร้างความภาคภูมิใจแก่พวกเขา ก็คงไม่มีทางที่การแข่งขันรายการนั้น จะประสบความสำเร็จและลุล่วงไปได้ด้วยดีเช่นนี้

Uncategorized

การปล่อยตัว ‘มินามิโนะ’ ลุยยุโรปที่เดิมพันอนาคตฟุตบอลญี่ปุ่น

การปล่อยตัว ‘มินามิโนะ’ ลุยยุโรปที่เดิมพันอนาคตฟุตบอลญี่ปุ่น

เซเรโซ โอซาก้า คือสโมสรที่มีธรรมเนียมพิเศษไม่เหมือนใครอยู่ 1 อย่าง นั่นคือหากมีนักเตะคนใดที่พวกเขาพร้อมจะปั้นและส่งออกไปยังยุโรป พวกเขาจะให้นักเตะคนนั้นใส่เสื้อหมายเลข 8 ของทีม และเมื่อใดที่มีทีมติดต่อมาพวกเขาก็พร้อมจะขายออกไปในราคาที่ถูกแบบไม่น่าเชื่อ … เพื่ออนาคตของนักเตะ และวงการฟุตบอลญี่ปุ่น 

 

ชินจิ คากาวะ, ทาคาชิ อินุอิ, ฮิโรชิ คิโยทาเกะ และ โยอิชิโระ คาคิตานิ ที่ไปเล่นในต่างแดนก่อนหน้านี้ต่างก็เคยสวมเบอร์ 8 ของ เซเรโซ มาแล้วทั้งนั้น 

แต่มีนักเตะอยู่คนหนึ่งที่ขึ้นชุดใหญ่ได้เพียงไม่กี่ปีและถูกวางให้เป็นเบอร์ 8 คนต่อไป ทว่าทุกอย่างผิดแผนเพราะเขาดันเก่งจนเข้าตาแมวมองในยุโรปตั้งแต่อายุ 18 ปีเท่านั้น … 

เขาใส่เสื้อเบอร์ 13 และมีชื่อว่า ทาคุมิ มินามิโนะ นักเตะที่กำลังมีข่าวว่าจะได้กลายเป็นสมาชิกใหม่ของ ลิเวอร์พูล ในปี 2020 นี้

ติดตามเรื่องราวของนักเตะที่แหกขนบของ เซเรโซ เพราะความสามารถที่มาเร็วกว่าเหล่ารุ่นพี่ได้ที่นี่ 

เบอร์ 8 แห่ง เซเรโซ 

เซเรโซ โอซาก้า คือ 1 ในสโมสรฟุตบอลที่มีชื่อเสียงของญี่ปุ่น แต่ประเด็นคือพวกเขาไม่เคยคว้าแชมป์ เจลีก ได้เลย แม้ว่าจะก่อตั้งสโมสรมากว่า 63 ปี นับตั้งแต่สมัยใช้ชื่อว่า ยันมาร์ ดีเซล … อย่างไรก็ตามมีปณิธานข้อหนึ่งที่ล้ำหน้ายิ่งกว่าสโมสรอื่นๆ นั่นคือการสร้างทีมเพื่อความแข็งแกร่งของภาพรวมวงการญี่ปุ่น ส่วนแชมป์นั้น “แค่เรื่องเล็ก” img_index_06

แม้ฟังดูแล้วจะเป็นนโยบายที่ดูโลกสวยสวนทางกับโลกฟุตบอลยุคปัจจุบัน แต่ความจริงคือ เซเรโซ คือทีมที่ตั้งใจจะสร้างนักฟุตบอลท้องถิ่นให้ก้าวขึ้นมาเป็นนักเตะแถวหน้าของประเทศ และเมื่อไปถึงจุดนั้นได้แล้ว ก็จะเป็นสเต็ปต่อไปที่พูดได้ว่าเป็นการเสียสละเต็มรูปแบบของสโมสร นั่นคือพวกเขาจะปล่อยเด็กๆ ที่ขุนขึ้นมากับมือให้ไปเล่นกับสโมสรในยุโรปด้วยค่าตัวที่ถูกเสียยิ่งกว่าถูก … จะด้วยอำนาจในการต่อรองหรืออะไรก็ตาม ค่าตัวของนักเตะบางคนถูกกว่าการซื้อขายนักเตะในไทยลีกยุคปัจจุบันเลยด้วยซ้ำไป

อย่างไรก็ตามการปั้นนักเตะนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แม้จะอยากปั้นดาวรุ่งขึ้นมาเป็นจำนวนมาก แต่ความจริงคือ การจะก้าวจากระดับลีกญี่ปุ่นสู่ลีกยุโรปนั้น มีโควค้าเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น และโควต้าดังกล่าวจะต้องเป็นของนักเตะที่เก่งจริง ในระดับ “เดอะ แบก” ที่ทีมขาดไม่ได้ 

หากไล่เรียงนักเตะที่ เซเรโซ ปลุกปั้นและส่งไปยุโรป ไล่เรียงมาตั้งแต่ ชินจิ คากาวะ (250,000 ยูโร ไป โบรุสเซีย ดอร์ทมุนด์), ทาคาชิ อินุอิ (500,000 ยูโร ไป โบคุ่ม), ฮิโรชิ คิโยทาเกะ (1 ล้านยูโร ไป เนิร์นแบร์ก), โยอิชิโระ คาคิตานิ (1.5 ล้านยูโร ไป บาเซิล) โฮตารุ ยามากุชิ (1 ล้านยูโร ไป ฮันโนเวอร์) และสุดท้าย ทาคุมิ มินามิโนะ (800,000 ยูโร ไป เร้ดบูล ซัลซ์บวร์ก) 

จากราคาการปล่อยนักเตะระดับคีย์แมนเหล่านี้จะเห็นได้ว่าเป็นตัวเลขที่น้อยมาก หากเทียบกับตลาดซื้อขายในยุคที่นักเตะเกรดธรรมดาๆ โดนซื้อกันในราคาหลัก 10 ล้านยูโร ในตลาดโลก ซึ่งการที่ เซเรโซ่ ยอมปล่อยสมบัติของสโมสรออกไปในราคาที่ถูกขนาดนี้ ก็พอจะที่จะยืนยันถึงปณิธานของสโมสรที่ต้องการสร้างความแข็งแกร่งในภาพรวมของวงการฟุตบอลญี่ปุ่นได้เป็นอย่าง

มีตัวเปรียบเทียบให้เห็นชัดๆ อยู่กรณีหนึ่ง ซึ่งเป็นรายของเพลย์เมคเกอร์ชาวเกาหลีใต้ที่ชื่อว่า คิม โบ คยอง ที่ เซเรโซ ดึงตัวมาตั้งแต่อายุ 20 ปี ก่อนจะขายให้กับ คาร์ดิฟฟ์ ซิตี้ ด้วยราคาถึง 3 ล้านปอนด์ มากกว่าค่าตัวของทั้ง คากาวะ, มินามิโนะ และ คิโยทาเกะ รวมกันอีกด้วยซ้ำ 

กลับมาที่นักเตะที่ เซเรโซ่ ปั้นขายเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นนักเตะเกมรุกสไตล์เพลย์เมคเกอร์ และที่ เซเรโซ่ มีสิ่งที่สามารถพยากรณ์ได้ล่วงหน้าว่าใครจะเป็นคนต่อไปที่ได้ไปยุโรปนั่นก็คือ “เบอร์เสื้อหมายเลข 8” ซึ่งหากใครได้สวมใส่เสื้อตัวนี้เปรียบได้กับสัญญาณเตือนว่า เตรียมตัวให้พร้อม คุณจะได้ไปเล่นในยุโรปในอนาคตแน่นอน ซึ่งเบอร์ 8 นี้ก็ถูกสวมใส่ทั้ง คากาวะ, อินุอิ, คิโยทาเกะ และ คาคิตานิ ก็เคยใส่เสื้อเบอร์นี้ทั้งนั้น 

อย่างไรก็ตามสำหรับ มินามิโนะ นั้นเป็นอะไรที่แตกต่างออกไปจากรุ่นพี่ของเขา เพราะ มินามิโนะ นั้นใส่เสื้อหมายเลข 13 ซึ่ง ณ ช่วงปี 2014 เขาอายุแค่ 18 ปี และกำลังจะโดนดันไปใส่หมายเลข 8 นักเตะเก่งๆ ก่อนหน้านี้ เพียงแต่ว่าเขาเก่งเกินไปจนได้ย้ายไปออกจากญี่ปุ่นตั้งแต่อายุย่าง 19 ปีเท่านั้น

 

ก้าวกระโดด 

มินามิโนะ นั้นขึ้นสู่ทีมชุดใหญ่ของ เซเรโซ่ ตั้งแต่อายุ 17 ปี และก้าวขึ้นมาเป็นตัวหลักในปี 2013 ซึ่งเป็นช่วงเวลาคาบเกี่ยวกับที่ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด คว้าตัว ชินจิ คากาวะ มาจาก ดอร์ทมุนด์ ด้วยค่าตัว 18 ล้านปอนด์ และหลังจากทีมปีศาจแดงคว้าแชมป์ลีกสูงสุดสมัย 20 พวกเขาก็ตัดสินใจเดินทางมาปรีซีซั่นที่ประเทศญี่ปุ่น โดยมี เซเรโซ่ โอซาก้า เป็นทีมที่อยู่ในโปรแกรมนั้น … จุดเชื่อมโยงของเรื่องนี้ดูจะมีเหตุผลด้านธุรกิจอยู่ด้วย เพราะในขณะนั้น ยันมาร์ เจ้าของทีมเซเรโซ เป็นสปอนเซอร์ให้กับทีมปีศาจแดงอยู่พอดี609353-liverpool-close-on-red-bull-salzburg-star-takumi-minamino-and-can-sign-him-for

ในขณะที่แฟนเซเรโซส่วนใหญ่ตั้งตารอการกลับมาเยือนถิ่นเก่าของ คากาวะ แต่เมื่อเกมเริ่มขึ้นกลับกลายเป็นว่าดาวรุ่งอย่าง มินามิโนะ โชว์ฟอร์มได้อย่างน่าประทับใจ และกลายเป็นผู้ยิงประตูในเกมดังกล่าวที่เสมอกัน 2-2 ได้อีกด้วย ซึ่งในฤดูกาลนั้น มินามิโนะ ในตำแหน่งปีกซ้ายลงเล่นถึง 42 เกม ยิงได้ 8 ประตูเป็นรองเพียง ดิเอโก้ ฟอร์ลัน ดาวยิงชาวอุรุกวัยคนเดียวเท่านั้น ซึ่งหลังจากจบฤดูกาล 2014 เร้ดบูล ซัลซ์บวร์ก ก็คว้าตัวไปร่วมทีม แม้ในปีนั้น เซเรโซ จะตกชั้นจาก J1 ลีกสูงสุดก็ตาม

แน่นอนว่าในรายของ มินามิโนะ นั้นเป็นแข้งส่งออกที่อายุน้อยที่สุดที่ เซเรโซ่ เคยปล่อยไปเล่นในยุโรป แม้ว่าด้วยวัยแค่ 19 ปี บางครั้งมันอาจจะดูเหมือนว่าเร็วเกินไป แต่ เซเรโซ มีเหตุผลที่ปล่อยไปยัง ซัลซ์บวร์ก เพราะทีมดังจากลีก ออสเตรีย เป็นทีมที่มีระบบการบริหารคล้ายๆ กันในส่วนของปลายทาง นั่นคือการสร้างนักเตะเพื่อขายให้กับสโมสรที่ใหญ่กว่า เพียงแต่ต่างกันในส่วนของอุดมการณ์เท่านั้น เซเรโซ่ ขายนักเตะเพื่อพัฒนาการต่อยอด แต่ ซัลซ์บวร์ก ขายเพื่อทำกำไร 

อย่างไรก็ตามสิ่งที่การันตีแน่นอนเมื่อ ซัลซ์บวร์ก สนใจนักเตะนอกประเทศ คือนักเตะคนนั้นมีแววจะไปต่อได้ เพราะก่อนหน้านี้อดีตนักเตะชื่อดังทั้ง ซาดิโอ มาเน่ และ นาบี เกอิตา ที่ปัจจุบันอยู่กับ ลิเวอร์พูล ก็มีช่วงเวลาเริ่มต้นอาชีพในลีกยุโรปกับ ซัลซ์บวร์ก ทั้งนั้น หากเด็กคนไหน เล่นดี มีของ รับรองว่าโอกาสลงสนามนั้นย่อมเปิดกว้างเป็นเงาตามตัว

ในส่วนของ มินามิโนะ ก็เช่นกันตัวเลขและสถิติการลงสนามให้ ซัลซ์บวร์ก ของเขามีพัฒนาการขึ้นแทบทุกปี แม้จะมีอาการบาดเจ็บรบกวนอยู่บ้าง แต่ทุกฤดูกาลเขาจะได้ลงเล่นเฉลี่ยฤดูกาลละ 30 นัดขึ้นไป และมีประตูเฉลี่ยปีละ 10 ลูก ตัวเลขเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าแม้จะไม่ทันได้สวมเบอร์ 8 ของ เซเรโซ่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขามาทางลัดข้ามขั้นต่อแต่อย่างใด

“ผมมาถึงออสเตรียและเริ่มเรียนภาษาเยอรมันหนักมาก (คนออสเตรียส่วนใหญ่พูดเยอรมัน) และมันดีขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ (ณ ปี 2016) มันยังห่างไกลจากคำว่าพูดพูดคล่องปร๋อคุยกับคนอื่นได้คล่องแคล่ว แต่รวมๆ แล้วผมสามารถสื่้อสารกับเพื่อนร่วมทีมในสนามได้แล้ว และสามารถสั่งอาหารที่ตัวเองอยากกินได้ด้วย”  มินามิโนะ เล่าย้อนกลับไปในวันแรกที่เขามาที่ ออสเตรีย และเริ่มทำในสิ่งใหม่ๆ หลายอย่าง รวมถึงผลงานที่ดีในสนาม

สิ่งหนึ่งที่เขาแสดงออกมาตอนเล่นกับ ซัลซ์บวร์ก คือความมุ่งมั่น ที่เป็นลายเซ็นของนักเตะญี่ปุ่นแทบทุกคน ตัวของ มินามิโนะ นั้นมาถึง ออสเตรีย และเริ่มฝึกภาษาเยอรมันทันที ช่วงเวลาแค่ไม่กี่เดือนเขาสามารถเรียนรู้ภาษาเยอรมันเบื้องต้นได้บ้างแล้ว แม้ว่าสโมสรจะมีล่ามส่วนตัวให้ก็ตาม นอกจากนี้เขายังเริ่มปรับตัวกับวัฒนธรรมท้องถิ่นทั้งเรื่องอาหารการกินต่างๆ เพื่อให้เข้ากับทีมได้ไวขึ้น มีเรื่องขำๆ ที่เขาเป็นคนเล่าว่าตอนแรกเขากินเส้นพาสต้าแบบเพื่อนๆ ไม่ได้เลย จนต้องเอาหม้อหุงข้าวมาหุงข้าวกินเอง แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเลิกใช้มันและปรับตัวใช้ชีวิต กิน-อยู่ ให้เหมือนกับคนท้องถิ่นมากที่สุด 

ช้าหรือเร็วไม่สำคัญ อยู่ที่ว่าเมื่ออกมาจากคอมฟอร์ทโซนแล้ว มินามิโนะ สามารถรู้หน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี มันมีเรื่องราวเดิมๆ ที่เราได้ยินมาจนเบื่อว่ายอดนักเตะมักจะมาสนามซ้อมก่อน และกลับทีหลัง ซึ่งตัวของ มินามิโนะ เองก็ไม่ต่างกัน เขาเข้าใจดีว่าการมาอยู่ ณ จุดนี้ สิ่งจำเป็นคือการต้องไปข้างหน้าห้ามหยุด เพราะที่ ซัลซ์บวร์ก มีนักเตะดาวรุ่งฝีเท้าดีจากทั่วโลกเข้ามาสู่ทีมแทบทุกปี 

“ผมดีใจนะที่ได้มาที่นี่ และได้พัฒนาการเล่นของตัวเองขึ้นมาอีก ซึ่งบอกตรงๆ ผมยังมีอีกหลายเรื่องให้ต้องปรับปรุง มีอีกเยอะที่ผมต้องเรียนรู้ ทุกการฝึกซ้อมผมใส่หมดแม็กซ์เลยเพราะมันหมายถึงโอกาสลงสนามที่มากขึ้น โดยส่วนตัวแล้วผมประเมินตัวเองว่าผมทำได้ดีนะ ผมทำให้โค้ชพอใจกับฟอร์มการเล่นในระดับหนึ่ง” เขาว่าต่อ 

 

ประกาศจบการศึกษากับ “ซัลซ์บวร์ก”

มินามิโนะ อยู่กับ ซัลซ์บวร์ก ตั้งแต่ปี 2014 ถึงตอนนี้ก็ 5 ปี เข้าไปแล้ว ถือว่าเป็นการปั้นนักเตะคนหนึ่งที่ใช้ระยะเวลานานพอดู เพราะปกตินักเตะดาวรุ่งที่มาฟักตัวกับ ซัลซ์บวร์ก มักจะโดนขายทำกำไรทันทีในระยะการปลุกปั้นอยู่ที่ไม่เกิน 3 ปี (มาเน่ 2 ปีครึ่ง, เกอิต้า ใช้เวลา 2 ปี)61.783

นอกจากนี้ระยะเวลา 5 ปี สามารถบอกเราได้ว่าแม้ความสามารถของ มินามิโนะ จะโดดเด่นแค่ไหน แต่ขีดจำกัดของเขาคือเรื่องที่ยังต้องพิสูจน์กันต่อไป และแฟนๆ ที่หวังในตัวของเขาต้องใจเย็นๆ ดูไปทีละสเต็ป เพราะโดยปกติแล้วนักเตะระดับคีย์เพลย์เยอร์ของ ซัลซ์บวร์ก ที่มีค่าฉีกสัญญาแค่ราวๆ 7 ล้านปอนด์ น่าจะโดนทีมใหญ่ๆ ปาดหน้าเค้กไปก่อนเสมอ ไม่น่าจะอยู่กับทีมได้นานถึงขนาดนี้ เพราะนักเตะที่ขายไปก่อนหน้านี้ทำเงินให้ทีมก้อนโตทั้งนั้น ราคา 7 ล้านปอนด์ นั้นถือเป็นราคาขายที่อยู่ในลำดับที่ 20 ของสโมสรเลยทีเดียว นักเตะ 5 อันดับแรกที่แพงที่สุดที่ ซัลซ์บวร์ก ขายได้ มีค่าตัวเกิน 20 ล้านยูโรทั้งสิ้น

อย่างไรก็ตามนั่นเป็นเพียงการเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้เท่านั้น เพราะความจริงคือสิ่งที่ยังต้องพิสูจน์กันต่อไป และนักเตะบางคนก็ต้องการที่ทางที่ถูกต้องของตัวเอง ไม่ใช่ทุกคนที่จะย้ายออกไปในราคาแพงและจะประสบความสำเร็จ และมีไม่น้อยที่นักเตะราคาถูกๆ สามารถพัฒนาตัวเองไปได้ไกลกว่าที่ใครคาดคิดไว้

ณ ตอนนี้อย่างที่ทุกคนทราบกัน ทั้งสื่อจากอังกฤษและคนวงในของซัลซ์บวร์กต่างก็ยืนยันว่า มินามิโนะ กำลังจะกลายเป็นนักเตะญี่ปุ่นคนแรกที่ได้อยู่กับ ลิเวอร์พูล ทีมแชมป์ยุโรป ณ ปัจจุบัน หลังจากโชว์ผลงานให้เห็นแบบจะๆ ในฟุตบอล ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ลีก รอบแบ่งกลุ่มที่สามารถใช้คำว่า “เล่นดีทุกนัด” โดยเฉพาะเกมกับ ลิเวอร์พูล ที่ แอนฟิลด์ ที่เขาสามารถทำประตูได้ด้วย 

ในส่วนของแท็คติกและแผนการเล่นนั้น มีหลายเว็บไซต์ของต่างประเทศเริ่มเขียนบทความวิเคราะห์สไตล์ของ มินามิโนะ ออกมาบ้างแล้ว ซึ่งส่วนใหญ่ชี้ชัดไปในทิศทางคล้ายๆ กันว่า เขาเป็นนักเตะตัวรุกสมัยใหม่ที่สามารถเล่นได้ทุกตำแหน่งในแผงเกมรุกหลังกองหน้า และจุดเด่นทางด้านทักษะคือการเล่นบอลจังหวะแรกที่ได้เปรียบ และเป็นนักเตะที่มีความเข้าใจเกมสูง มักมองหาเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ในตำแหน่งที่ดีกว่าเขาเพื่อผ่านบอลให้ยิงประตูเสมอ 

แต่ส่วนที่น่าสนใจที่พอจะบอกได้ว่าทำไม ลิเวอร์พูล สนใจจะคว้าตัวเขาคือ การเป็นนักเตะที่เล่นเกมรับตั้งแต่แดนหน้าได้ดี โดยมีข้อมูลฮีทแมพแสดงพื้นที่การวิ่งจากเว็บไซต์ totalfootballanalysis.com ที่บอกว่า มินามิโนะ เป็นคนที่วิ่งถอยมาเป็นปีกตัวรับ และช่วยให้นักเตะในแนวรับของทีมมีงานที่เบาลง ส่วนใหญ่เขาจะเข้ามาเพื่อช่วยรุมแย่งแบบ 2 ต่อ 1 หรือ 3 ต่อ 1 เพื่อนำเอาบอลกลับมาเล่นให้เร็วที่สุด  ซึ่งข้อมูลเหล่านี้ทางเว็บไซต์ดังกล่าวได้ตามเก็บข้อมูลและลงบทวิเคราะห์ไว้ตั้งแต่เดือนธันวาคมปี 2018 แน่นอนว่าก่อนที่เขาจะกลายเป็นกระแสอย่างทุกวันนี้ 

การมีทักษะที่ค่อนข้างรอบด้าน และตอบโจทย์กับบอลของ ลิเวอร์พูล ที่เน้นความเข้าใจเกม การเคลื่อนที่ และการเล่นเกมรับ-รุก พร้อมกันทั้งทีม นี่อาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไม หงส์แดง จึงยอมจ่ายเงินฉีกสัญญาเพื่อให้ได้เขามาร่วมทีม  

แม้จะมีการวิเคราะห์ไปต่างๆ นานา แต่ความจริงคือลีกออสเตรีย นั้นไม่ได้มีคู่แข่งที่สามารถท้าทายเขาได้มากมายนัก และ 5 ปีที่นั่นพร้อมทั้งคว้าทุกแชมป์ที่ลงแข่งขันในประเทศ ก็เพียงพอแล้วที่ มินามิโนะ จะต้องพิสูจน์ตัวเองในก้าวต่อไปที่ใหญ่และท้าทายกว่า

ตลอดระยะเวลาที่พรีเมียร์ลีกเริ่มแข่งขันในปี 1992 ไม่เคยมีนักเตะญี่ปุ่นคนใดเลยที่สามารถใช้คำว่า “สร้างปรากฎการณ์” แบบจริงๆ จังๆได้ มีเพียง ชินจิ คากาวะ กับ ชินจิ โอกาซากิ ที่ไปถึงตำแหน่งแชมป์ลีกกับ แมนฯ ยูไนเต็ด และ เลสเตอร์ ซิตี้ เท่านั้น ทว่าในแง่ของผลงานส่วนตัวก็ยังถือว่าไม่ใช่ตัวหลักที่ทีมยังขาดไม่ได้ ส่วนนักเตะญี่ปุ่นคนอื่นๆ อย่าง จุนอิจิ อินาโมโตะ หรือ เรียว มิยาอิจิ ก็หนักไปทางจะล้มเหลวและถูกมองว่าเป็นดีลการตลาดด้วยซ้ำ

6 ปีก่อน ชินจิ คากาวะ ผู้เริ่มตำนานหมายเลข 8 ที่ออกจาก เซเรโซ่ โอซาก้า มาสิ้นท่าที่พรีเมียร์ลีกไปแล้ว 1 คน และหนนี้หากไม่มีอะไรผิดพลาดก็ถึงคราวที่นักเตะที่เก่งจนต้องย้ายออกก่อนจะได้สวมหมายเลข 8 อย่าง มินามิโนะ นักเตะผู้มีอนาคตที่ตื่นเต้นที่สุดของวงการฟุตบอลญี่ปุ่นยุคนี้ จะต้องมาลองของด้วยตัวเองบ้าง … 

Uncategorized

อันโคน่า ทีมฟุตบอลหนุนหลังโดยวาติกัน และใช้คำสอนศาสนาลงแข่ง

อันโคน่า ทีมฟุตบอลหนุนหลังโดยวาติกัน และใช้คำสอนศาสนาลงแข่ง

สโมสรที่เป็นตัวแทนของเมืองประสบปัญหามากมายทั้งฟอร์มในสนามและพฤติกรรมของนักเตะ ไปจนถึงประธานสโมสรที่ต้องเข้าๆ ออกๆ คุกจากการทำผิดกฎหมายไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเมืองนั้นแน่ 

เมื่อปล่อยไว้เห็นทีจะไม่ได้เรื่องและมีแต่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง เหล่าผู้ศรัทธาจึงต้องรวมพลังกันเพื่อต่อต้านความชั่วร้ายในโลกฟุตบอล พวกเขาลงขันซื้อทีม อันโคน่า และเปลี่ยนแปลงทีมด้วยการใช้คำสอนของศาสนา

แม้หลายคนจะบอกว่าทางธรรมนั้นเป็นเส้นขนานจากทางโลก ทว่านี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วที่ อันโคน่า ติดตามเรื่องราวทั้งหมดได้ที่นี่Clericus-cup

อันโคน่า เมืองเหม็นโฉ่

อันโคน่า คือสโมสรฟุตบอลในประเทศอิตาลีที่มีอายุยาวนานเพราะก่อตั้งกันมาตั้งแต่ปี 1905 โดยช่วงเวลาส่วนใหญ่ของ อันโคน่า นั้นไม่ได้เป็นที่จดจำของแฟนฟุตบอลทั่วโลกเท่าไรนัก เพราะไม่เคยได้แชมป์ระดับเมเจอร์เลยแม้แต่รายการเดียวแถมยังใช้เวลาส่วนใหญ่ในลีกระดับล่างของประเทศอีกด้วย

ช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกับความสำเร็จมากที่สุดคือในช่วงเข้าสู่ยุค ‘90 เป็นต้นมา จากการเข้ามาเทคโอเวอร์ของ เอร์มานโน่ ปิเอโรนี่ ชายผู้เคยทำงานกับ เปรูจา และสร้างชื่อกับทีมชุดนั้นด้วยการดึงผู้เล่น อย่าง ฮิเดโตชิ นากาตะ ซูเปอร์สตาร์ชาวญี่ปุ่นเข้าสู่ทีม โดยเขาใช้เวลาไม่นานก็พาอันโคน่าขึ้นไปสู่ลีกสูงสุดได้ในปี 2003 ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในรอบ 10 ปีที่พวกเขาได้เล่นในเซเรีย อา 

ช่วงเวลาดังกล่าวดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดเท่าที่แฟนๆ ของ อันโคน่า จะฝันถึง อย่างไรก็ตามฤดูกาล 2003/04 ซึ่งถือเป็นฤดูกาลที่ 2 ในลีกสูงสุดของพวกเขาเป็นไปอย่างยากลำบากเพราะฟอร์มการเล่นของทีมตกต่ำมาก ทำสถิติไม่ชนะใคร 28 เกมติดต่อกัน และในช่วงที่ยากลำบากนั้นพวกเขาก็ต้องเสียศูนย์อีกเพราะการซื้อขายที่ผิดพลาดเน้นซื้อผู้เล่นที่มีอายุมากและค่าเหนื่อยแพงแต่ผลงานไม่ตอบโจทย์ สุดท้ายสโมสรก็ตกชั้น, ติดหนี้ และโดนโทษปรับให้ตกชั้นในระดับ เซเรีย ซี 2 (เซเรีย ดี ในปัจจุบัน) หรือระดับดิวิชั่น 4 ของประเทศเลยทีเดียว

การตกชั้นครั้งนั้นนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ทีม อันโคน่า ไร้หางเสือเล่นกันแบบไม่มีจุดมุ่งหมาย เนื่องจากผลประกอบการที่ขาดทุนไปถึง 37 ล้านยูโร นอกจากสถานะของทีมยังมีปัญหาแล้ว ในปี 2004 ตัวของ ปิเอโรนี่ เองก็โซซัดโซเซไม่แพ้กัน เขาถูกศาลสั่งฟ้องฐานฉ้อโกงและเลี่ยงภาษี โดย ปิเอโรนี่ นั้นโกงบัญชีจากกองทุนสังคมซึ่งเงินที่โกงไปมีมูลค่า 12 ล้านยูโร จากความผิดครั้งดังกล่าวถูกตัดสินจำคุกเป็นเวลาถึง 4 ปี … เรียกได้ว่า อันโคน่า ในตอนนี้มีแค่รอวันล่มสลายเท่านั้นเอง 

“90% ของสโมสรนี้อยู่ในเส้นสีแดงไปแล้ว มันมีมากมายหลายเรื่องเหลือเกิน อย่างน้อยๆ ประธานสโมสรของเราก็เข้าๆ ออกๆ คุกอยู่เรื่อย” เคลาดิโอ อามิกุชชี่ แฟนบอลของ อันโคน่า ให้สัมภาษณ์ถึงทีมรักของเขาแบบเห็นภาพ  

เห็นได้ชัดว่าทีมต้องการใครสักคนเข้ามาซื้อสโมสรและสร้างมันขึ้นมาใหม่ ปลุกศรัทธาจากแฟนบอลอีกครั้ง ซึ่งโดยปกติแล้วมักจะเป็นนักธุรกิจใหญ่จากที่ต่างๆ แต่ไม่ใช่กับ อันโคน่า เพราะมีบางองค์กรที่จ้องมองความมืดมนของทีมมาอย่างยาวนาน พวกเขาต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงมัน ไม่ใช่แค่เรื่องผลงานในสนามหรือเรื่องเงินเท่านั้น แต่มันจะต้องดีขึ้นในทุกๆ ด้าน นั่นรวมถึงด้านจริยธรรมด้วยancona-calcio03_04

ล้างไพ่ด้วยศาสนา 

และเมื่อทีมฟุตบอลที่เหมือนเป็นตัวแทนของเมืองส่งกลิ่นเหม็นโฉ่ มันทำให้มีองค์กรหนึ่งยอมไม่ได้ พวกเขาจะไม่ปล่อยมันไว้แบบนี้และสร้างผลลัพธ์ที่เลวร้ายลงทุกวันๆ แน่นอน เมื่อถึงเวลาอันสมควร เอโดอาร์โด้ เมนิเชลี่ หัวหน้าอาร์คบิชอปแห่ง อันโคน่า ก็ออกโรงทันที 

ไม่ใช่แค่เรื่องของทีม อันโคน่า ทีมเดียวที่น่าเป็นห่วงเพราะทางคริสตจักรมองว่าฟุตบอลอิตาลีกำลังป่วย มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นพร้อมกันหลายๆ อย่างทั้งคดีกัลโช่โปลี ที่มีหลายสโมสรโดนเล่นงานในช่วงปี 2006 แม้แต่ทีมใหญ่อย่าง ยูเวนตุส และ เอซี มิลาน ก็ยังมีเอี่ยว นอกจากนี้ยังมีความรุนแรงนอกสนามจากเหล่าฮูลิแกน เพราะในปีเดียวกันนั้นเองมีเจ้าหน้าที่ตำรวจเสียชีวิตกับการปะทะกับแฟนบอลที่สนามกีฬา ซิซิเลีย อีกด้วย เรื่องทั้งหมดทำให้ คริสตจักร จึงคิดริเริ่มเปลี่ยนแปลงของวงการฟุตบอลโดยเริ่มจากทีมใกล้ตัวอย่าง อันโคน่า 

แต่เดิมนั้นคริสตจักรคาทอลิกมีความสัมพันธ์กับเรื่องของฟุตบอลในชุมชนมาอย่างยาวนาน โดยเฉพาะคริสตจักรที่ อันโคน่า ซึ่งขึ้นตรงกับนครวาติกันด้วยแล้ว พวกเขาจึงให้ความสำคัญมากกับเรื่องเยาวชนและสังคม โดยจะมีสโมสรฟุตบอลเพื่อให้เยาวชนได้มีโอกาสลงสนาม นอกจากนี้ยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายมายในระดับสโมสรเล็กๆ สโมสรหนึ่งเลยทีเดียว

“เราอยากจะนำจรรยาบรรณที่ดีกลับสู่เกมฟุตบอลอีกครั้ง ตอนนี้ฟุตบอลมันรุนแรงร้ายกาจเกินกว่าคำว่ากีฬาไปแล้ว” เมนิเชลี่ หัวหน้า อาร์คบิชอปแห่งเมือง อันโคน่า เปิดเผยถึงโปรเจ็คท์นี้กับสื่อดังอังกฤษอย่าง The Telegraph

เรื่องดังกล่าวได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างมากจากคนภายในของสโมสรอันโคน่า พวกเขารู้ว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้อาจจะไม่ได้การันตีความสำเร็จในอนาคต แต่ที่แน่ๆ มันจะต้องดีกว่าที่เป็นอยู่แน่นอน 

“จากเรื่องราวอันเลวร้ายที่เกิดขึ้นในวงการลูกหนังอิตาลีอย่างต่อเนื่อง มันทำให้เราเห็นว่า อันที่จริงแฟนๆ น่ะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นนะ แต่พวกเขาทำเป็นไม่ใส่ใจ ซึ่งถ้าไม่มีใครกล้าท้าทายกับเรื่องพวกนี้ แน่นอนว่าท้ายที่สุดฟุตบอลอิตาลีจะต้องเล่นกันในสนามเปล่าๆ โดยไร้คนดูแน่นอน” มัสซิโม่ อชินี่ หนึ่งในบอร์ดบริหารของ อันโคน่า กล่าว Ancona-1905

การเจรจาเป็นไปอย่างจริงจังถึงขนาดมีข่าวว่าพระคาร์ดินัล (ผู้ที่ดำรงตำแหน่งเป็นใหญ่รองจากประสันตะปาปา) ทาร์ซิซิโอ แบร์โตเน่ ต้องทำหน้าที่เป็นหัวเรือใหญ่ในการเทคโอเวอร์สโมสรครังนี้ ตัวของพระคาร์ดินัลนั้นชื่นชอบฟุตบอลเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และเมื่อมีโครงการนี้ท่านมั่นใจว่าจะสามารถ “นำคุณค่าของมนุษย์และจิตวิญญาณในกีฬาออกมาได้แน่นอน”

แต่พอถึงตรงนี้ หลายๆ คนคงสงสัยว่า “แล้วทางคริสตจักรวาติกันสามารถเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวทางโลกได้หรือ?” เพราะอย่างที่เรารู้กันว่า เรื่องราวทางโลกกับทางธรรม ตามหลักแล้วไม่ควรเข้ามาเกี่ยวข้องกัน และเมื่อเรื่องราวดูจะถูกขยายความไปกันใหญ่ ทางวาติกันจึงต้องเข้ามาชี้แจงให้เข้าใจตรงกันถึงสิ่งที่เกิดขึ้นโดยบาทหลวง เฟเดริโก ลอมบาร์ดี้ ที่ดูแลด้านการสื่อสารกับมวลชนของคริสตจักรเมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2007 ว่า

“เรื่องดังกล่าวถือเป็นการริเริ่มที่มีจุดมุ่งหมายอันน่ายกย่อง แต่ทางคริสตจักรไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แต่อย่างใด”

คำถามแรกได้รับการชี้แจงแถลงไข แต่ก็นำมาซึ่งคำถามสืบเนื่องว่า แล้วกลุ่มผู้น้อมนำคำสอนพระเยซูมาใช้กับวงการฟุตบอลด้วยการซื้อทีมนั้นเป็นใคร? คำตอบที่ดูจะใกล้เคียงที่สุดคือ กลุ่มนักธุรกิจผู้นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกที่ไม่ประสงค์จะออกนาม โดยได้รับการสนับสนุนจาก CSI (Centro Sportivo Italiano) องค์กรกีฬาภาครัฐประจำเมือง ซึ่ง เอดิโอ คอนสแตนตินี่ ประธาน CSI ของเมืองอันโคน่าซึ่งมีส่วนในการสนับสนุนเปิดเผยถึงเรื่องดังกล่าว่า

“มันเป็นวิธีที่จะทำให้ฟุตบอลกลับมามีจริยธรรมอีกครั้ง เราพร้อมจะเผชิญกับค่านิยม การลงทุนของเราครั้งนี้มีความหมายที่แท้จริงซ่อนอยู่ เราหาความหมายที่แท้จริงของกีฬา เราจะต้องการให้ฟุตบอลเป็นหนึ่งในเครื่องมือของการศึกษา โดยไม่ผูกติดกับเรื่องธุรกิจการเงินที่เคร่งครัด” 

เมื่อมีคนถามว่า พวกเขาโลกสวยไปหรือเปล่าที่คิดอะไรแบบนั้นในโลกยุคปัจจุบัน? เขาตอบกลับอย่างชัดเจนและมั่นใจว่า “เราจะแสดงให้เด็กๆ เห็นว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตา และเราจะไม่ทำตัวอย่างที่เลวร้ายให้พวกเขาเห็นแน่นอน เชื่อได้เลย”

แต่ถึงแม้ทางวาติกันจะประกาศอย่างชัดแจ้งว่า พวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ แต่คริสตจักรก็ได้แสดงออกอย่างชัดเจนถึงการสนับสนุนอย่างดี ด้วยการอนุญาตให้สมาชิกของทีมอันโคน่าเข้าเฝ้าสมเด็จพระสันตปาปา เบเนดิกท์ที่ 16 หลังจากที่การซื้อขายทีมลุ่ล่วง ซึ่งประมุขนิกายโรมันคาทอลิกก็ได้ตรัสว่า

“ฟุตบอล ควรเป็นเครื่องมือที่ช่วยสอนให้ผู้คนได้รู้ถึงคุณธรรมและจิตวิญญาณของชีวิต”

 

อันโคน่า ยุคเปลี่ยนแปลง

ก่อนหน้านี้ อันโคน่า มักจะซื้อนักเตะตามใบสั่งเอเย่นต์ นักเตะอายุมากและค่าเหนื่อยแพง และไม่ค่อยสนผลงานทีมเท่าไรนักเพราะพวกเขาอยู่ในช่วงปลายอาชีพค้าแข้ง ตอนนี้นโยบายการสร้างทีมเปลี่ยนไป พวกเขาอยากจะได้นักกีฬาที่เป็นนักกีฬาจริงๆ โดยเห็นเหตุผลของเงินเป็นเรื่องรองที่สวนทางกับโลกปัจจุบันอย่างชัดเจน16114775_1360500520666706_8534723091467975996_n

อันโคน่า ชุดฤดูกาล 2007-08 เปลี่ยนแปลงในทิศทางที่ต่างไปแบบสุดขั้วทุกๆ ด้านหลังจากที่หุ้นของสโมสร 80% เป็นของกลุ่มทุนคาทอลิกหน้าใหม่ และอีก 20% เป็นของประธานสโมสรคนก่อนหน้าอย่าง แซร์จิโอ เชียโวนี่ ที่ไม่มีประวัติด่างพร้อย เริ่มจากนักเตะที่เคยเป็นประเภทแบดบอยก็ต้องเล่นแบบตามกติกาไม่คิดร้ายกับคู่แข่ง ทีมจะหันกลับมาใช้ผู้เล่นดาวรุ่งที่พร้อมจะลงสนามแม้ว่าค่าตอบแทนจะไม่สูงมากมายนักหากเทียบกับทีมอื่นๆ

ขณะที่แฟนบอลที่เคยเชียร์แบบดุเดือดก็จะถูกห้ามปรามไม่ให้เย้ยหยันคู่ต่อสู้ไม่ว่าจะทางคำพูดหรือป้ายแบนเนอร์ข้อความข้างสนามซึ่งช่วงเวลานั้นฟุตบอลอิตาลีนั้นมีการเหยียดผิวบ่อยๆ อีกด้วย นอกจากนี้ อันโคน่า ยังประกาศลดค่าตั๋วเกมเหย้าเพื่อให้ผู้ปกครองสามารถพาเด็กๆ เข้ามาดูฟุตบอลในสนามได้ แม้ว่ากำไรจะน้อยลงแต่ อันโคน่า เอากำไรจากค่าเข้าชมทั้งหมดไปบริจาคเพื่อโครงการพัฒนาประเทศโลกที่ 3 อีกด้วย

แม้จะดูแปลกไม่คุ้นเคย แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าการทำเช่นนี้ทำให้บรรยากาศภายในทีมดีขึ้นมาก ผู้เล่นทุกคนมีความตั้งใจมากขึ้น และรู้สึกแฮปปี้กับแนวทางใหม่ของสโมสร

“ทีมเล่นดีขึ้น และดีขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ ผมหวังว่าเราจะรักษาผลงานแบบนี้ต่อไปได้” อันเดรีย สตาฟโฟนาลี่ กองหน้าวัย 24 ปีของทีมกล่าว

“มีหลายอย่างเปลี่ยนไป ตัวอย่างง่ายๆ เลยถ้าคุณโดนใบแดงคุณต้องออกไปทำงานอาสาสมัครเพื่อสังคม เราพูดคุยกันรู้เรื่องมากทุกครั้งที่อยู่ในห้องแต่งตัวและเราพร้อมมากๆ ที่จะทำตามนโยบายของทีม”15400983_1328264707223621_1300881702987153110_n

อันโคน่า สามารถขยับเลื่อนชั้นสู่ เซเรีย บี ได้ในทันทีแบบไม่น่าเชื่อทั้งๆ ที่ฤดูกาลก่อนหน้านี้พวกเขาได้อันดับที่ 16 ของตารางจากจำนวนทีม 18 ทีม และยังสามารถเอาตัวรอดได้ในฤดูกาล 2008/09 ได้อย่างเหลือเชื่อหลังชนะเกมเพลย์ออฟหนีตกชั้น

ฤดูกาล 2009/10 อันโคน่าต้องเจอกับบททดสอบสำคัญ เมื่อปัญหาจากยุคประธานสโมสรเก่าทำให้พวกเขาถูกตัด 2 คะแนน แต่สุดท้าย อันโคน่า ก็จบในอันดับที่ 17 และรอดตกชั้นได้ในท้ายที่สุด … ทว่าทั้งๆ ที่ทุกอย่างกำลังจะดีอยู่แล้ว แต่สุดท้ายปัญหาจากทีมผู้บริหารชุดเก่าที่ทำทีมติดหนี้มากถึง 32 ล้านยูโร ก็มากเกินกว่าที่คริสตจักรจะชำระให้ได้ 

แม้หลายฝ่ายจะช่วยกันมาทางแก้ไขปัญหาแต่สุดท้ายก็ไม่ทันกาลเพราะปัญหาที่สร้างไว้มันนานเกินกว่าจะแก้ไขในชั่วข้ามคืนได้ สุดท้ายเป็นที่น่าเสียดายเพราะ อันโคน่า โดนสั่งฟ้องล้มละลาย และหลังจากนั้นไม่นานก็ต้องยุบทีมไปในท้ายที่สุด 

สิ่งที่ วาติกัน และคริสตจักรมองเห็นนั้นแตกต่างกับฟุตบอลยุคปัจจุบันมากเกินไป เพราะทุกวันนี้ฟุตบอลไม่ใช่แค่กีฬาแต่มันกลายเป็นธุรกิจไปเรียบร้อยแล้ว และการใช้แต่ความดีอย่างเดียวนั้นยังไม่พอ

อย่างไรก็ตามแม้จะเป็นเพียงไม่กี่ปีที่ คริสตจักรในฐานะตัวแทนของ วาติกัน ได้เข้ามาจัดการฟุตบอลในแบบที่พวกเขาวางแผนไว้ แต่ผลออกมาก็ใช่ว่าทางโลกกับทางธรรมจะไปกันไม่ได้โดยปริยายไปเลยเสียทีเดียว เพราะอย่างน้อยๆ แม้จะไม่มีความสำเร็จแบบเป็นชิ้นเป็นอัน อันโคน่า ก็กลายเป็นทีมฟุตบอลที่ดีขึ้นกว่าเดิมทั้งผลงานในสนาม และความสุขที่ได้จากทุกฝ่าย

Uncategorized

เบอร์นาร์ด โทมิช แบดบอยแห่งวงการเทนนิสยุคใหม่ ผู้ไม่ต้องการใช้พรสวรรค์

เบอร์นาร์ด โทมิช แบดบอยแห่งวงการเทนนิสยุคใหม่ ผู้ไม่ต้องการใช้พรสวรรค์

“คุณจะสนใจอะไรถ้าคุณอายุ 23 และมีรายได้เกินกว่า 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ” แบร์นาร์ด โมมิช ลั่นวาจาเอาไว้ หลังถูกต่อว่าจากความไม่ทุ่มเท 

ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นความหวังแห่งวงการเทนนิสออสเตรเลีย จากผลงานในสมัยดาวรุ่ง แม้ถึงทุกวันนี้เขายังอยู่เส้นทางลูกสักหลาด แต่ก็ผิดจากที่คาดกันไว้พอสมควร เขาไปไกลที่สุดในการแข่งขันระดับแกรนด์สแลมคือรอบ 8 คนสุดท้ายวิมเบิลดัน  และคว้าแชมป์ระดับ ATP มาได้ 4 รายการ ทั้งที่น่าจะรุ่งโรจน์กว่านี้ 

อะไรที่ทำให้เขาไปไม่สุด และนี่คือเรื่องราวของเด็กหนุ่มฝีมือดี แต่ทัศนคติสวนทางBernard-Tomic-825607

เยาวชนเบอร์หนึ่งของโลก

แม้ว่าพ่อจะเป็นชาวโครเอเชีย แม่เป็นชาวบอสเนีย และเกิดที่สตุ๊ตการ์ท เยอรมัน แต่สำหรับเทนนิส โทมิช เลือกเล่นให้กับออสเตรเลีย ประเทศที่พ่อและแม่ของเขาย้ายมาตั้งรกรากตั้งแต่เขาอายุเพียง 3 ขวบ 

โทมิชได้รับการสอนเทนนิสโดย จอห์น โทมิช พ่อของเขา ที่หวังให้เขาและน้องสาวเติบใหญ่เป็นสตาร์ของวงการเทนนิสโลก และเขา ก็ไม่ทำให้ความพยายามของพ่อต้องสูญเปล่า เมื่อสถาปณาตัวเองขึ้นมาเป็นเบอร์หนึ่งของโลกในระดับเยาวชน เดินหน้ากวาดถ้วยรางวัลมาประดับตู้โชว์อย่างมากมาย ด้วยสไตล์การเล่นที่รวดเร็วและเทคนิคที่แพรวพราว 

โทมิช สามารถคว้ามาได้ทั้งแชมป์ออเรนจ์โบล์ว 3 สมัยตั้งแต่ปี 2007-2010 แชมป์ออสเตรเลียนโอเพนจูเนียร์ในปี 2009 ที่กลายเป็นผู้เล่นอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ที่คว้าถ้วยนี้ และในปีต่อมาเขายังเดินหน้าความสำเร็จด้วยแชมป์ยูเอสโอเพน จูเนียร์ 

ยิ่งไปกว่านั้นในปี 2011 เขายังทำสถิติกลายเป็นผู้เล่นอายุน้อยที่สุดที่ทะลุเข้าถึงรอบ 8 คนสุดท้ายในศึกวิมเบิลดัน นับตั้งแต่ บอริส เบ็คเกอร์ เคยทำได้ตั้งแต่ปี 1986 ด้วยวัย 18 ปี

เขายังได้รับการดูแลจาก IMG บริษัทชื่อดังตั้งแต่ปี 2006  และมีสปอนเซอร์เป็นบริษัทกีฬาข้ามชาติอย่างไนกี้ ทั้งที่เพิ่งอายุเพียง 13 ปี ทำให้เขากลายเป็นความหวังใหม่ของประเทศ ในเวลานั้นทุกสายตาเชื่อว่าเจ้าชายคนใหม่ของวงการเทนนิสแดนจิงโจ้ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว 

แต่เขาก็ทำให้ทุกคนคิดผิด

ปีนเกลียวรุ่นพี่-ขู่หนีจากออสเตรเลีย  

หลังจากเข้าสู่วงการมืออาชีพตั้งแต่ปี 2008 เขาก็กลายเป็นที่สนใจจากคนในประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเอาชนะ ยื่อ ซู่ หวัง ชาวไต้หวันในนัดชิงชนะเลิศออสเตรเลียนโอเพน 

ทว่าในปี 2009 ในขณะที่เขารั้งอันดับ 354 ของโลก ตอนที่ลงแข่งในศึก วิมเบิลดัน จูเนียร์ส เขากลับทำเรื่องสุดช็อคด้วยการปฎิเสธลงซ้อมกับ เลย์ตัน ฮิววิตต์ นักหวดรุ่นพี่ชาวออสเตรเลีย ซึ่งเป็นแชมป์เก่าวิมเบิลดัน ที่กำลังเตรียมลงแข่งในรอบ 4 ของรายการนั้น 

ทีมงานของฮิววิตต์ อ้างว่าพวกเขาได้โทรไปชวน โทมิช หนึ่งวันก่อนหน้านั้น แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบ ทว่าตอนที่ฮิววิตต์เดินทางไปถึงคอร์ท กลับพบ โทมิช อยู่ที่สนามซ้อมอยู่แล้ว

อิวาน กูเตียเรซ นักกายภาพของฮิววิตต์ เข้าใจว่า โทมิช วัย 16 ในตอนนั้น รอที่จะลงซ้อมกับรุ่นพี่ แต่ทันทีที่เข้าไปหากลับผิดคาด เมื่อตัวแทนของ โทมิช บอกกูเตียเรซว่า “เขาจะไม่เล่นกับ เลย์ตัน เพราะเลย์ตันฝีมือดีไม่พอ” 

อย่างไรก็ดี ภายหลัง โทมิช ก็มาโต้ว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธไอดอลและรุ่นพี่เพียงเพราะฝีมือไม่ดีพอ แต่เนื่องมาจากตอนนั้นเขาป่วยเป็นไข้หวัดหมูมากกว่า 

“สิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่น (ที่วิมเบิลดัน) ถือเป็นความลับ ผมมีไข้หวัดหมู และอาจจะไม่ได้เล่น ดังนั้นมันจึงไม่ยุติธรรมที่จะบอกเลย์ตันเกี่ยวกับอาการป่วยของผม” โทมิชกล่าว

“หมอบอกผมว่า ผมอาจจะไม่ได้เล่น และคุณสามารถตรวจสอบกับหมอได้หากคุณอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนั้น”   

นี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายของของ โทมิช ที่สร้างปัญหาตั้งแต่อายุยังไม่เต็ม 20 เมื่อในปีต่อมา เขายังสร้างชื่อ (เสีย) อย่างต่อเนื่อง ด้วยขอร้องแกมขู่สมาคมเทนนิสออสเตรเลียให้เปลี่ยนเวลาลงแข่งให้เขาโดยนำเรื่องอายุมาอ้าง

เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นในศึกออสเตรเลียน โอเพน 2010 เมื่อโทมิช โคจรมาพบกับ มาร์ริน ซิลิค มืออันดับ 14 ของโลก เกมคู่คี่สูสีจนต้องเล่นกันถึง 5 เซ็ต และลากยาวมาจนถึงตีสองของอีกวัน 

ทว่าหลังการต่อสู้อันยาวนานที่จบลงด้วยชัยชนะของคู่แข่ง โทมิช ก็ออกมาโวยว่าการแข่งขันนั้นดึกเกินไปสำหรับเด็กอายุ 17 และขอให้เขาได้แข่งในช่วงกลางวัน ในขณะเดียวกัน พ่อของเขายังขู่สมาคมเทนนิสว่าจะให้ลูกชายไปเล่นให้กับโครเอเชียหากไม่ทำตามที่ร้องขอ 

“สำหรับคนทั่วไป ผมอยากขอร้องให้เล่นตอนกลางวัน และมันก็ไม่เคยเกิดขึ้น ผมคิดว่ามันตลกมาก โดยเฉพาะผม ในวัยนี้มันยากมาก” โทมิชกล่าว

เขาเริ่มเป็นที่รู้จักในฐานะนักเทนนิสจอมโวย แต่นั่นไม่ใช่วีรกรรมสุดท้ายของเขา imagev1be0996a078f35df37a6b00583b8a24f3-3expca6ihk4k3ghgap2

TOMIC THE TANK ENGINE

หลังเทิร์นโปร โทมิช เริ่มก้าวขึ้นมาเป็นที่สนใจในวงการเทนนิสโลก นอกจากการเข้าไปถึงรอบ 8 คนสุดท้ายในศึกวิมเบิลดันเมื่อปี 2011 เขายังเดินหน้าสานความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง ด้วยการเข้าถึงรอบรองชนะเลิศระดับ ATP เป็นครั้งแรกใน บริสเบน อินเตอร์เนชั่นแนล ในปี 2012 ต่อด้วยการคว้าแชมป์ ATP ในปีต่อมาจนทำให้เขาขึ้นไปรั้งอันดับ 51 ของโลกในวัย 21 ปี 

แม้ว่าในคอร์ทจะเริ่มประสบความสำเร็จ แต่นอกสนามกลับตรงกันข้าม เขาสร้างปัญหาอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะการควบ BMW M3 เร็วเกินกำหนดจนถูกใบสั่ง 3 ครั้งรวด ก่อนจะหนีเข้าบ้านและขังตัวเองอยู่ในนั้น เมื่อปี 2012 จนต้องขึ้นโรงขึ้นศาล แถมยังมาถูกจับเรื่องขับรถเร็วอีกครั้งในปีต่อมา ซึ่งครั้งนี้ถึงขั้นโดนยึดใบขับขี่เลยทีเดียว 

เขายังเข้าไปพัวพันกับเรื่องวุ่นวายอีกมากมาย ทั้งมีเรื่องชกต่อยกับเพื่อนที่ Surfers Paradise ในห้องสปา จนต้องเรียกตำรวจมาระงับเหตุ ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นหลังเพิ่งเคลียร์คดีขับรถเร็วเกินกำหนดของปี 2012 เพียงแค่หนึ่งวัน หรือการที่พ่อของเขาเอาหัวไปโขกคู่ซ้อมระหว่างการแข่งขันมาดริดโอเพน จนถูกตัดสินจำคุก 8 เดือน รวมไปถึงการถูกจับที่ไมอามี หลังปาร์ตีจนเกือบเช้าและพยายามปฏิเสธการจับกุมจากเจ้าหน้าที่เมื่อปี 2015

นอกจากนี้เขายังมีปัญหาเรื่องทัศนคติ โทมิช มักถูกวิจารณ์เรื่องความทุ่มเท ในศึก ยูเอส โอเพน 2012 รอบที่สอง เขาพ่ายให้กับ แอนดี ร็อดดิค 3 เซ็ตรวด ซึ่งฟอร์มของเขาในวันนั้นถึงขั้นรับไม่ได้จน จอห์น แม็คเอ็นโร  อดีตนักเทนนิสระดับตำนานของโลกชาวอเมริกันต้องออกมาตำหนิ 

“โทมิช กำลังทำมัน มันเหมือนกับการเล่นไม่เต็มที่ มันน่าละอายมาก คุณคงไม่อยากเห็นอะไรแบบนี้” แม็คเอ็นโร ให้ความเห็น 

โทมิช มักจะทิ้งเกมหากเขารู้สึกว่าไม่สามารถเอาชนะได้ในเกมนั้น ซึ่งทัศนคติของที่เลวร้ายแบบนี้ทำให้เขาถูกแบนจากทีมชาติออสเตรเลีย ในศึกเดวิส คัพ ในช่วงปลายปี 2012 และปี 2015 ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาคือผู้เล่นอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ติดทีมชาติออสเตรเลียในวัย 17 ปีเมื่อปี 2010 

“(แพท ราฟเตอร์ กัปตันเดวิสคัพ) ตัดสินใจก่อนที่จะแข่งนัดแรกในปีหน้า เบอร์นาร์ดจะไม่ถูกรับเลือก” เครก ไทเลย์ จากสมาคมเทนนิสออสเตรเลียกล่าว

“ในฐานะทีม เราเพียงรู้สึกว่าส่วนหนึ่งของพันธสัญญาที่เราทำระหว่างนักกีฬากับนักกีฬา คือการทำให้กีฬาลงแข่งอย่างเต็มร้อยอยู่เสมอ และทุ่มเทในการแข่งขันเพื่อประเทศของเรา” 

ความทุ่มเทของเขายังเป็นคำถามอย่างต่อเนื่อง ครั้งหนึ่งเขาเคยถูกโห่จากแฟนในสนาม หลังขอถอนตัวโดยอ้างว่ามีอาการบาดเจ็บ ในเกมพบกับ ราฟาเอล นาดาล ยอดนักเทนนิส และขอถอนตัวจากทีมชาติในโอลิมปิก 2016 โดยอ้างว่ามีภาระงานมากเกินไป  

แต่ที่โด่งดังที่สุดคือในศึกมาดริด โอเพน 2016 ที่พบกับ ฟาบิโอ ฟ็อกนินี ในแมตช์พอยท์ โทมิช ทำเรื่องไม่น่าเชื่อด้วยการถือแร็คเก็ตทางด้านตาข่ายและหงายด้านมือจับขึ้น แน่นอนว่าหลังเกมวันนั้นเขาถูกวิจารณ์อย่างหนักจากสื่อในออสเตรเลียและถูกตั้งฉายาว่า “Tomic the Tank Engine” 

“คุณคือคนที่มีชื่อเสียงด้วยหัวใจขนาดถั่วลิสง เป็นคนถูกประทานพรสวรรค์ที่เกินคนธรรมดา แต่กลับใจเสาะ ไม่สามารถเอากึ๋นออกมาใช้” ปีเตอร์ ฟิตซ์ไซมอน คอลัมนิสต์จาก Sydney Morning Herald กล่าว

“คุณกำลังแบกอะไรอยู่ อะไรอยู่ในหัวของคุณ มันช่างน่าอายสำหรับประเทศของเรา” 

อะไรที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้? 827d398601480fb15c4faba101f029ad

มีพรสวรรค์แต่ไม่อยากใช้ 

แพท ราฟเตอร์ กัปตันเดวิสคัพ เคยกล่าวเอาไว้เมื่อปี 2013 ว่า โทมิช น่าจะขึ้นไปถึงอันดับ 10 ของโลกได้หากเขาใช้ตั้งใจมากกว่านี้ ซึ่งก็เป็นไปอย่างที่เขาทำนายไว้ เมื่อนักหวดพรสวรรค์รายนี้ไปไกลที่สุดแค่เพียงอันดับ 17 ของโลกเมื่อปี 2016 

อย่างไรก็ดี มันอาจจะเป็นสิ่งที่โทมิชตั้งใจให้เป็นแบบนี้ เพราะที่จริงแล้ว เขาเองก็ไม่ได้ชอบเทนนิสมากนัก แต่ที่เล่นอยู่เพราะรายได้ของมัน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เขาจะไม่ปรับปรุงตัวเองจากเสียงวิจารณ์ 

“ผมไม่แคร์เกี่ยวกับแมตช์พอยท์ คุณจะสนใจอะไรถ้าคุณอายุ 23 และมีรายได้เกินกว่า 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ” โทมิชกล่าวหลังแมตช์อื้อฉาวในมาดริดโอเพนเมื่อปี 2016

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ โทมิช เป็นแบบนี้เพราะว่าเขาเริ่มเบื่อเทนนิส เขายอมรับว่าที่ผ่านมาเขาไม่ได้ทุ่มเทอย่างเต็มร้อย หากเฉลี่ยแล้วเขาใช้ความสามารถไปเพียง 50 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

“เทนนิสเลือกผม มันเป็นอะไรที่ผมไม่เคยตกหลุมรัก” โทมิชกล่าวกับ Australia’s Channel Seven

“ตลอดชีวิตอาชีพผมให้เต็มร้อย แต่บางทีผมก็ใช้เพียง 30 เปอร์เซ็นต์ ถ้าคุณอยากให้มันสมดุล ผมคิดว่าตลอดชีวิตอาชีพของผมน่าจะใช้ความสามารถไปราว 50 เปอร์เซ็นต์ 

“ผมไม่เคยเหนื่อยจริงๆ และยังคงประสบความสำเร็จ ดังนั้นมันจึงเป็นสิ่งน่าทึ่งที่ผมทำได้” 

สำหรับนักเทนนิสทั่วไป การคว้าแชมป์คือเป้าหมายสูงสุดของชีวิต ดังนั้นพวกเขาจึงพยายามทำผลงานให้ดีที่สุด หากได้มีโอกาสลงแข่ง แต่สำหรับโทมิชกลับต่างออกไป 

“ผมรู้สึกว่าการได้ยกถ้วย หรือทำผลงานได้ดี ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกพอใจอีกต่อไป” โทมิชกล่าวต่อ

“ผมไม่รู้สึกอย่างนั้น ผมไม่สนใจว่าผมจะเข้ารอบ 4 ยูเอสโอเพน หรือตกรอบแรก สำหรับผมทุกอย่างก็เหมือนกัน” 

ฟังดูเหมือนว่าเขาจะหมดไฟ และจะเลิกเล่นในอีกไม่ช้า แต่กลับไม่ใช่ โทมิช ยืนยันอย่างหนักแน่นเมื่อปี 2017 ว่าเขาจะยังเล่นต่อไปอีกอย่างน้อย 10 ปี หรือจนกระทั่งอายุ 34 ปี 

“อย่างที่คุณรู้ ผมจะเล่นต่อไปอีก 10 ปี ผมรู้ว่าหลังจากผมเลิกเล่น ผมจะไม่สามารถทำงานได้อีกครั้ง”

ทุกวันนี้ โทมิช ยังคงไล่ล่าความสำเร็จ (หรือเงินทอง) ต่อไป เขามีผลงานที่ดีเมื่อปี 2018 ด้วยการคว้าแชมป์ระดับ ATP ในเฉิงตูโอเพน แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าถึงรอบลึกแกรนด์สแลมได้อีกเลย นับตั้งแต่ทำได้ตั้งแต่สมัยเป็นเยาวชน

นับเป็นเรื่องน่าเสียดายสำหรับวงการเทนนิสออสเตรเลีย และเทนนิสโลก ที่มีนักหวดดาวรุ่งอนาคตไกล เพียงแต่ไม่ได้ใช้พรสวรรค์ในทางที่ถูก ทั้งที่ด้วยฝีมือน่าจะก้าวขึ้นไปรั้งอันดับต้นๆของโลกได้

“ชาวออสเตรเลียพยายามให้อภัย แต่เขาไม่เคยยอมรับ และยังทำนิสัยเแย่ๆต่อไปเรื่อยๆ” ราฟเตอร์กล่าว 

“ผมอยากจะคิดว่าเขาสามารถยอมรับความผิดพลาดในอดีต และเป็นผู้ใหญ่พอที่จะตระหนักว่า หลังจากนี้เขาสามารถกลับมาเป็นคนดีได้”

Uncategorized

ชาคีม กริฟฟิน นักอเมริกันฟุตบอลผู้คว้าฝันด้วยมือขวา “ข้างเดียว”

ชาคีม กริฟฟิน นักอเมริกันฟุตบอลผู้คว้าฝันด้วยมือขวา “ข้างเดียว”

หากคุณไม่มีเงิน…คุณสามารถเป็นนักกีฬาได้

ถ้าคุณไม่มีการศึกษา…คุณเป็นนักกีฬาได้

แต่ถ้าคุณพิการล่ะ คุณคิดว่าคุณสามารถเป็นนักกีฬาอาชีพ โดยเฉพาะกีฬาที่ใช้แรงปะทะอย่างอเมริกันฟุตบอลได้หรือเปล่า?

กันยายน 2018 แบรนด์กีฬาดังอย่าง ไนกี้ ปล่อยโฆษณาที่พูดถึงเหล่าผู้กล้าในวงการกีฬา กล้าที่จะเด็ดเดี่ยวในความฝัน กล้าที่จะแสดงจุดยืน และกล้าที่บ้าไปกับความท้าทาย

ไฮไลต์ของโฆษณานี้อยู่ที่ “โคลิน เคปเออร์นิก” อดีตควอเตอร์แบคของทีม “ซานฟรานซิสโก้ โฟร์ตี้ไนเนอร์ส” มาเป็นนายเเบบโฆษณาครบรอบ 30 ปีของคำขวัญ “Just Do It” โดยส่วนของ เคปเออร์นิก มีการใช้คำว่า “เชื่อในบางสิ่ง เเม้สิ่งนั้นอาจทำให้ต้องเสียสละทุกอย่าง” และยังเป็นคนพากย์เสียง ดำเนินเรื่องเป็นตัวละครหลักอีกด้วย

ย้อนกลับไปในปี 2016 เคปเออร์นิก เลือกที่จะคุกเข่า ไม่ยอมยืนตรงเคารพธงชาติก่อนเกมการแข่งขัน NFL เพราะไม่อยากเเสดงความภาคภูมิใจต่อธงชาติของประเทศที่เหยียดคนผิวดำเเละคนเชื้อชาติอื่นๆ ตลอดจนมีการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมโดยเจ้าหน้าที่รัฐ เหตุการณ์ดังกล่าวดูเหมือนจะเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้หลังออกจากทีมโฟร์ตี้ไนเนอร์ส เขายังไร้สังกัดจนถึงทุกวันนี้ และเรื่องดังกล่าวยืดเยื้อถึงโรงถึงศาลเป็นที่เรียบร้อย

อย่างไรก็ตามส่วนเล็กๆ ของภาพยนตร์โฆษณาตัวนี้ ปรากฎภาพชายมือเดียวในยูนิฟอร์มนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลที่กำลังไล่หยุดคู่แข่ง และแสดงออกด้วยท่าทีดีใจอย่างสุดเหวี่ยง … ใช่ คุณฟังไม่ผิด เขาคนนี้มีมือข้างเดียวและห้ำหั่นกับเหล่ายักษ์ปักหลั่นในสนาม

และนี่คือเรื่องราวของชาคีม กริฟฟิน ไลน์แบ็คเกอร์รุกกี้ของทีมดังอย่าง ซีแอตเทิล ซีฮอว์กส์ssssss

 

แฝดน้องผู้โชคร้าย

ย้อนกลับไปเมื่อปี 1995 แทนจี้ และ เทอร์รี่ กริฟฟิน 2 สามี-ภรรยาชาวอเมริกันต้องเครียดหนักกับการตัดสินใจที่ยากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต

แทนจี้ ผู้เป็นภรรยากำลังตั้งครรภ์อยู่และกำลังเข้าพบแพทย์ ซึ่งเเพทย์เจ้าของไข้บอกว่าเธอกำลังจะได้ลูกแฝด ในขณะที่ทั้งสองกำลังอมยิ้มให้กับ 2 ชีวิตใหม่ที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง พวกเขาก็ต้องสะดุดกับคำพูดหนึ่งจากปากคุณหมอที่บอกถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้น

ข่าวร้ายที่ไม่อยากได้ยินคือมีความผิดปกติในถุงน้ำคร่ำ มีบางสิ่งห่อหุ้มมือซ้ายของแฝดคนหนึ่งไว้

“หมอพยายามที่จะเอาสิ่งที่รัดเเขนซ้ายของแฝดคนหนึ่งออก แต่ถ้าทำอย่างนั้นก็มีโอกาสที่จะรัดคอแฝดอีกคนหนึ่ง ซึ่งตอนนั้นฉันได้ตอบหมอไปว่า งั้นเรามาลองดูกันและหวังว่าทุกอย่างจะโอเค” แทนจี้ กล่าวถึงทางเลือกที่ดูไม่เหมือนทางเลือกในเวลานั้น

จากนั้นคู่แฝดก็ได้รับการทำคลอดก่อนกำหนด แฝดคนแรกคือ ชาคีล ที่ลืมตาดูโลกแบบปลอดภัยครบ 32 แต่อีกแฝดกลับมีความผิดปกติตัวตัวมาตั้งแต่เกิด นั่นคือมือซ้ายของเขามีอาการ Amniotic Band Syndrome หรือ พังผืดในถุงน้ำคร่ำ ไม่สามารถพัฒนาการให้เต็มที่ได้ และแฝดน้องผู้โชคร้ายคือ ชาคีม กริฟฟิน

การใช้ชีวิตอยู่กับความผิดปกติไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากที่ ชาคีม จะรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนกับคนอื่นๆ รอบตัวเเล้ว เขายังมีปัญหาใหญ่ที่มีเเต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถรู้สึกถึงมันได้ อาการนั้นคือความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับมือซ้าย ซึ่งเป็นอาการที่เเวะเวียนมาทำร้ายเขาทุกวันจนกระทั่งอายุ 4 ขวบ

เย็นวันหนึ่ง แทนจี้ เดินเข้ามาที่ห้องครัวและได้เห็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกว่าจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเมื่อ ชาคีม กำลังถือมีดเพื่อจะสับมือข้างซ้ายทิ้งเพราะทนไม่ไหวจากความทรมาน

“ชาคีม ร้องว่ามันเจ็บมาก เมื่อฉันเข้ามาถึงห้องครัวฉันเห็นมีดอยู่ในมือของเขา และเขากำลังเตรียมตัวที่จะตัดมันทิ้ง”

เช้าวันรุ่งขึ้นเธอจึงพา ชาคีม ไปหาหมอ ระหว่างทางนั้นตัว ชาคีม นั้นเผลอหลับไป และเมื่อเขาตื่นขึ้นมาก็พบว่ามือซ้ายของเขาถูกตัดออกไปแล้ว

ช่วงพักฟื้น แม่ของเขาต้องคอยกำชับว่าห้ามเล่นลูกบอลเพราะต้องการให้เเผลสะอาด แต่ละสายตาได้ไม่ถึง 1 นาที ชาคีม ก็เอาบอลมาอยู่ในมือเสียเเล้ว

“เลือดเปรอะเต็มผ้าพันแผล เเละเขากำลังถือลูกฟุตบอล แม้มันจะดูเจ็บแต่ฉันสังเกตเห็นรอยยิ้มบนหน้าของเขา”

เมื่อรู้วาลูกชายฝาดแฝดทั้งสองคนรักในกีฬาอเมริกันฟุตบอล จึงทำให้พ่อและแม่ของเขาเตรียมผลักดันอย่างเต็มที่ แม้ว่าที่สุดเเล้วลูกชายคนหนึ่งของพวกเขาจะมีมือให้ใช้งานเพียงข้างเดียว แต่นั่นไม่ใช่ข้อจำกัดและเหตุผลที่พ่อและแม่ช่วยลูกกรุยทางสู่ฝันได้58081_163336353709460_7572514_n

 

อย่าคิดว่าเขาต่าง

วัยเด็กของ ชาคีม วนเวียนอยู่กับโรงพยาบาลและสายตาแปลกๆ จากคนรอบข้าง แต่เขาคือเด็กน้อยใจเเกร่ง และสิ่งที่ทำให้เขาทำได้แบบนั้นคือการสนับสนุนและความรักจากคนในครอบครัว

“เราปฎิบัติต่อเขาแบบไม่แตกต่างกับเด็กๆ คนอื่น และอย่าปล่อยให้เขาเผลอคิดไปว่าสภาพร่างกายของเขาเป็นอุปสรรค” นี่คือเคล็ดลับการเลี้ยงลูกของ เทอร์รี่ ผู้เป็นพ่อ

ชาคีล และ ชาคีม มีฝันเหมือนกันคือต้องการที่จะเป็นนักกีฬา ตัวของชาคีลที่ร่างกายครบ 32 สามารถพัฒนาขีดจำกัดของตัวเองได้โดยง่าย เขาสามารถออกแรงยกน้ำหนัก หรือเล่นอุปกรณ์ต่างๆ แบบไร้อุปสรรค ซึ่งจุดนี้ ชาคีม ผู้น้องเองก็อยากที่จะทำให้ได้เหมือนกับพี่เช่นกัน ทว่าถึงใจจะพร้อมแต่ร่างกายที่ไม่อำนวยทำให้เป็นเรื่องยากที่จะเดินรอยตาม แต่พ่อของเขาคือฮีโร่ เทอร์รี่ จัดการรีโนเวตห้องออกกำลังกายที่บ้านใหม่ รวมถึงดัดแปลงอุปกรณ์บางอย่างเพื่อช่วยทำให้ ชาคีม สามารถออกกำลังกายได้เต็มที่ไม่ต่างจากคนปกติทั่วไป

“สามีของฉันเหมือนพวกนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่อง มีบางสิ่งที่ เทอร์รี่ เรียกว่า “เดอะ บุ๊ก” ที่เป็นอุปกรณ์ที่ทำให้ ชาคีม ยกน้้ำหนักได้อย่างสมดุล นอกจากนี้ยังมีสายรัดที่เมื่อนำมามัดกับเเขนเเล้วจะทำให้ ชาคีม สามารถยกดัมเบลล์ได้”

ด้วยอุปกรณ์ที่พ่อของเขาคิดค้น ช่วยทำให้ ชาคีม สามารถมีร่างกายที่เเข็งแรง เขาสามารถทำเบนช์เพรสส์ได้น้ำหนักถึง 260 ปอนด์ในช่วงที่เรียนไฮสคูล ทั้งๆ ที่ก่อนจะมีอุปกรณ์ช่วยเหลือจากพ่อของเขายังทำได้เพียง 45 ปอนด์เท่านั้นเอง

อีกปัจจัยหนึ่งที่ให้เขาก้าวผ่านความบกพร่องทางร่ายกายได้ คือการที่เขาขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญเรื่องเวชศาสตร์การกีฬา และปฎิบัติตามที่นายเเพทย์ เทรเวอร์ ฮิกส์ กำหนดให้อย่างไม่ผิดเพี้ยน

“จากประสบการณ์ของผมในการฝึกผู้ป่วยที่ต้องตัดขาหรือแขนจนต้องใส่อุปกรณ์ช่วย พวกเขาเหล่านี้ไม่ได้สู้ด้วยร่างกายเท่านั้น แต่เป็นการต่อสู้กับสภาพจิตใจ การสวมใส่อุปกรณ์จะทำให้เขาเคลื่อนที่ได้อย่างไม่อิสระและผิดธรรมชาติ ดังนั้นสมองก็ต้องปรับตัวด้วย ผมเคยเห็นหลายคนที่ปฎิเสธและยอมแพ้ไป แต่ผมได้เห็นความท้าทายที่น่าประทับใจและจบลงด้วยชัยชนะ”

ด้าน ชาคีล แฝดพี่เผยว่าน้องชายของเขาคือคนที่ไม่เคยโทษโชคชะตา หนำซ้ำยังเป็นแรงใจที่ทำให้ตัวของเขาฝึกฝนอย่างหนักเพื่อข้ามขีดจำกัดจนกระทั่งได้กลายเป็นผู้เล่นของทีม เลกวู้ด ไฮสคูล ก่อนจะพัฒนาตัวเองไปจนทีมระดับมหาวิทยาลัย ไปจนถึงระดับอาชีพในที่สุด

“เขาคือแรงบันดาลใจของผม ชาคีม ไม่เคยโทษตัวเองและไม่มีข้ออ้างเลย ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเเขนซ้ายของเขาคือเรื่องใหญ่มาก เขาแค่คิดถึงคนที่แย่กว่าตัวเอง ทุกครั้งที่ผมรู้สึกแย่เรื่องราวของ ชาคีม คอยเตือนผมได้เสมอ”

ชาคีม และ ชาคีล ได้รับทุนนักอเมริกันฟุตบอลจากมหาวิทยาลัย เซนทรัลฟลอริด้า ซึ่่งตัวของ ชาคีลล์ นั้นยอมปฎิเสธข้อเสนอจากทีมในฝันของเขาอย่าง ไมอามี่ เฮอร์ริเคนส์ ของมหาวิทยาลัยไมอามี่ เพื่อที่จะได้เล่นทีมเดียวกับน้องชายของเขา

ชาคีม มีปีแรกๆ ที่ไม่ค่อยดีนักจากการดูแลของโค้ช จอร์จ โอเลียรี ทว่าหลังจากนั้นในปีที่ 2 มีการเปลี่ยนโค้ชใหม่เป็น สก็อตต์ ฟรอสต์ ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาทองของ ชาคีม เพราะ ฟรอสต์ ให้โอกาสและดึกศักยาภพของเขาออกมาได้เต็มที่ จนกระทั้งได้รางวัล นักกีฬายอดเยี่ยม ในปี 2016 ตามด้วย พีช โบวล์ ดีเฟนซีฟ เอ็มวีพี (ผู้เล่นทีมรับยอดเยี่ยม) ในปี 2018

“ไม่มีผู้เล่นคนไหนที่ผมเคยเป็นโค้ชให้จะฝึกหนักกว่าเขา” ฟรอสต์ พูดถึง ชาคีม และยอมรับว่าในตอนแรกเขาไม่ทันสังเกตเลยด้วยซ้ำว่าลูกทีมของเขามีมือเพียงข้างเดียวเท่านั้นewq

 

แรงขับสู่จุดสูงสุด

หลังจากประสบความสำเร็จร่วมกันในระดับมหาวิทยาลัย ชาคีล แฝดพี่ได้โอกาสครั้งใหญ่ด้วยการถูก ซีแอตเทิล ซีฮอว์กส์ ดราฟต์เป็นลำดับที่ 90 ไปร่วมทีมในปี 2017

นี่เป็นครั้งแรกที่แฝดพี่แฝดน้องจะต้องแยกจากกัน ชาคีล ลงเล่นให้ซีฮอว์กส์ไป 11 เกมใน NFL ปีแรก ขณะที่ ชาคีม ยังต้องสู้ต่อในการเล่นระดับมหาวิทยาลัย

ความแตกต่างของทั้งสองลีกมีช่องว่างอยู่มาก ทำให้ ชาคีม เจอกับความลำบากอีกครั้งที่จะตามรอยแฝดพี่  … “ผมบอกกับเขาว่าแม้จะเหลือโอกาสอีกแค่ 1% แต่นายต้องทำให้ได้นะเว้ย” ชาคีล พูดให้กำลังใจแฝดน้อง

1 ปีผ่านไปฤดูกาลแห่งการดราฟต์กลับมาอีกครั้ง ซึ่งแม้ตอนแรก ชาคีม จะไม่ถูกเชิญให้เข้าร่วมงาน สเกาติ้ง คอมไบน์ หรือการทดสอบฝีเท้าของนักกีฬาที่จะเข้าสู่การดราฟต์ที่จัดโดย NFL แต่ด้วยผลงานอันโดดเด่นในเกม ซีเนียร์ โบวล์ เกมออลสตาร์ของเหล่าผู้เล่นปี 4 ระดับคอลเลจ ซึ่งมีแมวมองจากแทบทุกทีมเข้ามาส่องฟอร์มการเล่น เขาก็ได้รับจดหมายเชิญเข้าร่วมงานนี้ในที่สุด

ชาคีม เข้าทดสอบสมรรถภาพทางร่างกายทั้งหมดและทำสถิติวิ่ง 40 เมตรในเวลา 4.38 วินาทีซึ่งเป็นความเร็วสูงสุดของผู้เล่นตำแหน่งไลน์แบ็คเกอร์ และยังเป็นสถิติตลอดกาลของ NFL อีกด้วย

นอกจากนี้เขายังยกเบนช์ เพรส น้ำหนัก 225 ปอนด์ (100 กิโลกรัม) โดยใส่อุปกรณ์ช่วยที่มือซ้ายได้ถึง 20 ครั้ง ซึ่งเป็นสถิติที่มากกว่าที่ ชาคีล พี่ชายของเขาเคยได้มาทดสอบเอาไว้ในปี 2017 เสียอีก

ความยอดเยี่ยมดังกล่าวทำให้เขาได้รับเชิญให้เข้าร่วมงาน NFL ดราฟต์ และแม้จะไม่ได้เป็นตัวเต็งที่จะถูกเลือกในรอบแรก เจ้าตัวก็ได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนเป็นอย่างมาก เพราะหากมีทีมใดเลือกเข้าทีม เขาจะเป็นผู้เล่นคนแรกในประวัติศาสตร์ NFL ที่มีมือข้างเดียวทันที

วันแรกและวันสองผ่านไปโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เวลาบ่ายโมงของวันที่สาม โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ชาคีม ไม่ได้รับสายเพราะเครื่องไม่ได้อยู่ใกล้ตัว แต่ตะโกนออกมาว่า “รอซักแป๊บสิโว้ยกำลังเข้าส้วมอยู่” เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเขา

ทว่าแฝดพี่อย่าง ชาคีล เริ่มรู้บางอย่างแล้วเพราะเห็นรหัส 425 ซึ่งเป็นเบอร์ท้องถิ่นของเมืองซีแอตเทิล เมืองที่เขาใช้ชีวิตในฐานะนักกีฬาอเมริกันฟุตบอลอาชีพ เขาจึงตะโกนให้น้องชายได้ยินว่า “รีบออกมารับโทรศัพท์ของแกซะ”

ปลายสายมีเสียงของ จอห์น ชไนเดอร์ GM (ผู้จัดการทั่วไป) ของ ซีแอตเทิล ซีฮอว์กส์ และ พีท แคร์โรลล์ เฮดโค้ชของทีม โทรมาบอกข่าวดีว่าพวกเขาเลือก ชาคีม เป็นตัวเลือกลำดับ 141 เเละเป็นคนที่ 4 ในรอบที่ 5 เพื่อเข้ามาเสริมในตำแหน่งที่ทีมกำลังขาดอย่าง ไลน์แบ็คเกอร์

ชาคีม ถึงกับช็อกและตอบสั้นๆ เพียงว่า “ขอบคุณครับ” จากนั้นไม่นานเขาได้รับสัญญา 4 ปีมูลค่า 2.8 ล้านเหรียญ (92 ล้านบาท) จาก ซีแอตเทิล ซีฮอว์กส์ ทีมเดียวกับที่ ชาคีล พี่ชายของเขาอยู่

“ผมแทบหยุดหายใจ งงจริงๆ พยายามจะพูดอะไรออกมาเเล้วแต่พูดไม่ออก ไม่รู้สินะ จากนี้ผมอยากแสดงให้ทั้งโลกเห็นว่าไม่ว่าจะมีมือเดียวหรือสองมือ คุณก็สามารถที่จะเล่นฟุตบอลได้”

ชาคีมกำลังจะเจอบททดสอบที่ยิ่งใหญ่สำหรับฤดูกาลที่จะเริ่ม เขาจะถูกจับตาจากสื่อ และอาจจะถูกค่อนขอดว่า “ไม่ๆ คนนี้เล่นไม่ได้” หลังจากมองมาที่มือซ้ายของเขา

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำอะไรเขาไม่ได้ เขาเจออะไรแบบนี้มาตลอดชีวิตและใช้เวลาหลายปีเพื่อพิสูจน์ว่าใครที่มองเขาแบบนั้นกำลังคิดผิด

“ผมรอที่จะให้ใครมาชี้หน้าแล้วบอกว่าอย่างแกน่ะทำไม่ได้หรอก … พร้อมจะรับเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่ยังเด็กเเล้ว” ชาคีม กล่าว

ปัจจุบัน ชาคีม อายุ 23 ปี เขาได้ลงสนามในทุกเกมของซีฮอว์คส์ในฤดูกาล 2018 ซึ่งทีมผ่านเข้าไปเล่นในรอบเพลย์ออฟเรียบร้อยแล้ว และแม้สถิติจะไม่ถึงกับโดดเด่นนัก จากการเข้าแท็คเกิ้ลได้เพียง 11 ครั้ง ไม่มีแซ็ค (อัดควอเตอร์แบ็คทีมคู่แข่งร่วงพื้น) ไม่มีอินเตอร์เซ็ปท์ ไม่ทำให้คู่แข่งฟัมเบิ้ล (บอลหลุดมือ) ได้สักครั้ง แต่นี่ถือเป็นปีแห่งการเรียนรู้เกมระดับอาชีพที่โหดหินกว่าสมัยเรียนไม่รู้กี่เท่า

เขาสู้กับสายตาดูถูก รวมถึงคำเหยียดหยามมาตลอดชีวิต แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือทัศนะคติที่เเน่วแน่ และถึงเเม้เวลาจะผ่านไปแต่ภาพที่ ชาคีม กริฟฟิน ถือลูกฟุตบอลพร้อมกับรอยยิ้มก็ไม่เคยเปลี่ยน เพียงแต่ว่าหนนี้เขาไม่มีผ้าพันแผลที่ชุมเลือดเหมือนตอน 4 ขวบอีกเเล้ว ทุกการขับเคลื่อนของเขากลายสิ่งที่ยืนยันว่า หากคุณเห็นค่าในตัวเองแล้วไซร้ คำวิจารณ์จากไหนก็ทำอะไรคุณไม่ได้

Uncategorized

“MAYUMI” นางฟ้า LOL ชาวบราซิลวัย 17 ปีที่ทำวงการ E-SPORTS ต้องสั่นสะเทือน

“MAYUMI” นางฟ้า LOL ชาวบราซิลวัย 17 ปีที่ทำวงการ E-SPORTS ต้องสั่นสะเทือน

อีสปอร์ตส์ คือวงการที่เปิดกว้างกับทุกเพศทุกวัยไม่ว่าจะเป็นอายุมากหรือน้อย ไม่ว่าจะเพศชายหรือเพศหญิง เพราะไม่มีอะไรสำคัญกว่าฝีมือเมื่อพวกเขาเหล่านั้น ลงไปโชว์ผลงานในการแข่งขัน

 

แต่เราปฎิเสธไม่ได้หรอกว่า “วัยรุ่นชาย” ถือเป็นกลุ่มเป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดในวงการนี้ ดังนั้นเมื่อเด็กหนุ่มที่คลั่งไคล้เกมเมอร์ ได้พบเจอกับเกมเมอร์สาวที่มาพร้อมกับคุณสมบัติรอบด้าน ทั้งความสวยเฉียบและความเก่งกาจ การลุกฮือจนกลายเป็นกระแสก็เริ่มขึ้น

และนี่คือนางฟ้าแห่งวงการคนใหม่ที่ชื่อว่า Julia “Mayumi” Nakamura สาวลูกครึ่งบราซิล-ญี่ปุ่น ที่โด่งดังจนแฟนต้องถามหาหลังจากเธอถูกประกาศเป็นไลน์อัพของทีม LOL ที่ชื่ว่า INTZ ทีมดังจากบราซิล

ติดตามเรื่องราวของสาวน้อยสวยสังหารวัย 17 ปีได้ที่นี่Mayumi-INTZ-2-768x512

INTZ … เปรี้ยงเดียวคนมองทั้งโลก

การจะทำให้สักอย่างให้โลกจดจำนั้น 1 ในวิธีที่ดีที่สุดคือการทำอะไรให้แตกต่างจากที่คนอื่นเคยทำ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคุณได้เริ่มต้นเป็นคนแรกเท่าไหร่ยิ่งดี…

ทีม intz นั้นเป็นทีมอีสปอร์ตส์สัญชาติบราซิลที่ส่งผู้เล่นลงเเข่งขันหลายเกม อย่างไรก็ตามในเกม League Of Legends นั้นมีความพิเศษแตกต่างกับเกมแนว Moba อื่นๆอยู่พอสมควร ตรงที่เป็นเกมที่มีผู้หญิงเล่นมากเป็นพิเศษ

การเปิดเผยจาก Interpret.la เว็บไซต์สำรวจสถิติต่างๆของวงการอีสปอร์ตส์ ได้ระบุว่า LoL มีสัดส่วนผู้เล่นที่เป็นผู้หญิงสูงถึง 30% ของจำนวนผู้เล่นทั้งหมด ด้วยเหตุผลของตัวเกมที่ออกแบบมาได้ดี โดนใจทั้งชายและหญิงนั่นเอง

ดังนั้นเมื่อมีคนเล่นที่เป็นผู้หญิงมากๆเข้า มันจึงเป็นเรื่องที่สามารถสร้างมูลค่าให้กับตัวเกมและต้นสังกัดที่สร้างทีมเป็นอย่างดี หากพวกเขาสามารถหาผู้เล่นที่เป็นผู้หญิงที่มีทั้งเสน่ห์และฝีมือด้วยเเล้วมันสามารถตอบโจทย์ที่แฟนๆต้องการอย่างที่สุดintz-e-sports-will-qualify-for-the-cblol-slot-in-the-iwc-qualifiers-1468154394654-1

สำหรับ LoL นั้นเคยมีทีมผู้หญิงล้วนที่เน้นสาวสวยลงเเข่งขันในรอบคัดเลือก World 2019 มาเเล้ว ชื่อทีมว่า Vaevictis eSPORTS ที่ประกอบด้วยผู้เล่นสาวสวยทั้ง 5 คน 

Diana «TR1GGERED» Ivanchenko
JUNGLE: Aida «Merao» Kazaryan
MID: Elena «VioletFairy» Koval
ADC: Ksenia «Trianna» Mescheryakova
SUPPORT: Nataliya «Ankote» Zayko

อย่างไรก็ตามปัญหาก็คือพวกเธอเป็นเพลเยอร์ระดับ Rookies หรือมือใหม่เท่านั้น ไม่เคยมีประสบการณ์ในระดับ  Professional มาก่อนเลย ดังนั้นเมื่อถึงการแข่งขันจริง ทีม Vaevictis eSPORTS จึงไม่ประสบความสำเร็จและทำให้พวกเธอไม่ได้โด่งดังอะไรมากมายนัก 

ทว่าที่สุดเเล้วการฟอร์มทีมที่ล้มเหลวเรื่องรางวัลและเกียรติยศ ก็มีด้านดีเช่นกัน เพราะ  Vaevictis eSPORTS ถือเป็นจุดเริ่มต้นของโปรเพลเยอร์เพศหญิง ให้เข้ามามีส่วนร่วมกับวงการอีสปอร์ตส์โดยเฉพาะเกม LoL ได้เป็นอย่างดี

หลังจากการดังขึ้นมาวูบหนึ่งของ Vaevictis eSPORTS  ผ่านไป 10 เดือน สุดท้ายแรร์ไอเทมที่เปรียบได้กับดอกไม้แห่งวงการอีสปอร์ตส์ก็ได้เผยโฉม เมื่อ INTZ ได้ประกาศไลน์อัพของทีมใหม่ทั้ง 5 คน แต่คนที่อยู่ในสายตาของมวลชนมากที่สุดคือ “Mayumi” ผู้เล่นตำแหน่งซัพพอร์ท ที่สวยจนสตั๊นกันทั้งวงการVaevictis

การเปิดตัว Julia “Mayumi” Nakamura กลายเป็นการระเบิดแบบเปรี้ยงเดียวที่ทำให้ INTZ อยู่ในความสนใจของทุกสื่อทันที และทุกอยากรู้ว่าสาวสวยสไตล์เอเชียรายนี้คือใครกันแน่ เธอมาอยู่ทีมระดับโปรเพลเยอร์ด้วยเหตุผลทางการตลาดหรือฝีมือเธอเก่งจริงๆ นี่คือสิ่งที่ใครก็อยากรู้

 

ดอกไม้ในดงอสูร

Julia Nakamura คือเด็กสาววัยรุ่นที่เป็นลูกครึ่งบราซิล-ญี่ปุ่น โดยเค้าโครงหน้าของเธอนั้นออกมาทางเอเชียมากเป็นพิเศษ ดังนั้นการที่ตลาดอีสปอร์ตส์หรือเกม LoL ส่วนใหญ่เป็นชาวเอเชีย จึงทำให้เธอถูกจริตหนุ่มๆโลกตะวันออกเป็นอย่างมาก และทำให้เธอดังขึ้นมาเพียงชั่วข้ามคืน

ข้อมูลส่วนตัวและประวัติต่างๆของเธอมีไม่มากนัก แม้แต่บทสัมภาษณ์จากเว็บไซต์ใหญ่ๆระดับโลกก็ยังไม่ปรากฎมาเลยสักที่ เนื่องจากเธอยังใหม่มากในวงการอีสปอร์ตส์ สิ่งเดียวที่อ้างอิงได้ว่าเธอโด่งดังจากการเป็นโปรเพลเยอร์ก็คือ Instagram ของเธอ ที่มีตัวเลขคนติดตามเพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็วในช่วงเดือนธันวาคม ปัจจุบันมีผู้ติดตามกว่า 120,000 คน และแต่ละรูปมีคนกดไลก์ระดับ 2-3 หมื่นไลก์เป็นอย่างน้อย แตกต่างกับเมื่อสิงหาคม ปี 2018 เธอที่ยังมีคนกดไลก์อยู่ไม่เกิน 1-2 พันไลก์อยู่เลยi1575233409224906

จะเรียกได้ว่า “Mayumi” คือเดิมพันของ INTZ เลยก็ว่าได้ เพราะเธอเองก็มีประสบการณ์ในการเเข่งระดับอาชีพน้อยมาก โดยจุดที่ทำให้เธอเข้าตาของ INTZ คือผลงานในรายการ GIRLGAMER ที่ “Mayumi” ออกแนวได้หมดทั้งบู๊และบุ๋น  ซึ่งถ้าเทียบกับผู้หญิงด้วยกันเเล้วเธอถือว่าเป็นยอดฝีมือที่โดดเด่นและอนาคตไกลคนหนึ่งเลยทีเดียว

จุดเด่นของ “Mayumi” คือเป็นคนที่มีความหลากหลายมากทั้งในฐานะตัวบุคคลและในฐานะโปรเพลเยอร์  เธอพูดได้หลายภาษา และว่ากันว่า INTZ ตามฟอร์มของเธอมานานพอสมควร กล่าวคือไม่ได้ตัดสินเธอแต่เรื่องของเพศและรูปลักษณ์เท่านั้นแต่พวกเขา เฝ้าดูการพิสูจน์ตัวเองของเธอในรายการ Girl Gaming ว่าเอาเข้าจริงแล้วสามารถต่อกรและมีความสามารถการเเข่งระดับสูงหรือเปล่า

ซึ่งจุดนี้ INTZ นำมาเปิดเผยภายหลังว่าพวกเขาได้เซ็นสัญญากับเธอไว้ตั้งแต่เดือนสิงหาคม ปี 2019 แล้ว แต่ให้เธอพิสูจน์ตัวเองไปก่อน จนกระทั่งทุกอย่างมาลงตัวหลังเธอสามารถไต่ Rank ได้ไปถึงระดับ ชาเลนเจอร์ ซึ่งเป็นระดับสูงสุดของเกมนี้ และด้วยฟอร์มที่ยอดเยี่ยมใน GIRLGAMER ทุกอย่างเลยประจวบเหมาะนำไปสู่การเปิดตัวในฐานะสมาชิกตำแหน่งซัพพอร์ทของทีมไปในท้ายที่สุด

โดยหลังจากการเปิดตัวอย่างเป็นทางการกับทีม “Mayumi” ก็ลงเเข่งขันให้ INTZ ทันทีในรายการ Superliga ABCDE2019 ในช่วงต้นเดือนธันวาคมที่ผ่านมา แม้สุดท้ายทีม INTZ จะตกรอบในเกมที่ 2 แต่ทุกคนรู้สึกชื่นชม “Mayumi” ว่ามีฝีมือไม่ได้ด้อยกว่าผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆเลย และที่สำคัญเธอเป็นคนที่รับมือกับความกดดันได้เก่งมากอีกด้วย 

“การเเข่งครั้งนี้ค่อนข้างสบายๆมากนะ เพราะฉันเข้ากับเพื่อนในทีมได้ค่อนข้างเร็วมากเลย เวลาเเข่งเเล้วรู้สึกไม่ได้กดดันอะไร มันอาจจะน่าเสียดายที่เราแพ้ แต่เป็นประสบการณ์ที่เจ๋งในระดับที่หาอะไรมาเปรียบเทียบยากมากจริงๆ” เธอให้สัมภาษณ์กับ www.maisesports.com.br

 

ทัศนคติคือสิ่งสำคัญ

งานยากของ “Mayumi” ไม่ใช่แค่การแข่งให้ชนะ แต่เธอเองต้องปรับตัวให้เข้ากับวิถีการเป็นโปรเพลเยอร์ด้วย ปกติเเล้วเธอไม่เคยถึงขั้นต้องเอาจริงเอาจังเข้าแคมป์เพื่อเก็บตัวอะไรเลย แต่การเป็นสมาชิกของ INTZ คือสิ่งที่ทำให้เธอต้องเปลี่ยนกิจวัตรไปเลยทีเดียว

สิ่งสำคัญคือ “Mayumi” มาถูกทีม เพราะเธอเองก็เปิดเผยว่าการต้องมาคลุกคลีกับกลุ่มผู้ชายตอนแรกเธอคิดว่ามันจะเป็นเรื่องที่อึดอัดเข้ากันไม่ได้ แต่สุดท้ายแล้วสมาชิก INZT ก็มีความเป็นสุภาพบุรุษให้เกียรติเธอเสมอ นั่นจึงทำให้ตอนนี้เส้นทางของเธอมองไปยังอนาคตที่ไกลยิ่งกว่าเดิมเเล้ว

“ปกติเเล้วฉันเล่นเกมในห้องคนเดียว ไม่ได้มาคลุกคลีกับใครหรอก เพียงแต่ประสบการณ์แบบนี้มันเจ๋งมาก เพื่อนร่วมทีมเคารพฉันดี และมันทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ ที่จะเล่นด้วยกับทุกคน มันได้รับความรู้สึกเหมือนอยู่บ้านอะไรทำนองนั้นเลยนะ”  

อย่างไรก็ตามทุกอย่างยังคงตั้งอยู่บนความไม่แน่นอน ในโลกของ อีสปอร์ตส์ นั้นเหล่าเกมเมอร์ต้องเเข่งขันกันตลอดเวลา และบางครั้งหากใครก็ตามที่เผอเรอก็มีสิทธิ์ที่จะถูกคลื่นลูกใหม่ไล่หลังและกลืนกิน ซึ่งตัวของ “Mayumi” เข้าใจเรื่องนี้ดีและหวังว่าเธอจะพัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อยๆ เพื่อพร้อมสำหรับงานใหญ่ในปี 2020 อย่าง CBLoL 

“ไม่มีใครรู้ว่าเราจะอยู่จุดไหนในเวลานั้น ทั้งหมดขึ้นอยู่กับฟอร์มการเล่นของฉันนับจากนี้ ฉันเองยังไม่กล้าบอกกับใครด้วยซ้ำว่าฉันพร้อมสำหรับรายการใหญ่ เอาเป็นว่าให้ฝีมือของฉัน เป็นกระบอกเสียงช่วยบอกเเทนเเล้วกันนะ” เธอ  ยอมรับตรงๆแต่ก็เชื่อว่าการที่เธอมาอยู่ในจุดนี้ได้แม้จะไม่ถึงกับระดับเป็นแชมป์โลก แต่สุดท้ายมันก็จะเป็นเเรงกระเพื่อมให้เกมเมอร์หญิงรุ่นหลังๆเลิกกลัวที่จะเล่นกับผู้ชาย ไม่ว่าจะในฐานะเพื่อนร่วมทีมหรือคู่แข่งก็ตาม

“สิ่งสำคัญที่สุดกับเรื่องของฉันคือการทำให้ผู้หญิงแสดงตัวออกมาในฐานะสื่อหลักๆบ้าง จริงๆแล้วมันมีไม่มากหรอกสำหรับผู้หญิงที่เล่นได้เก่งเว่อร์อะไรแบบนั้น แต่สำคัญคือต้องมีโอกาสให้พวกเธอได้ลงเเข่งและปรากฎตัวบ้างอย่างรายการ Girl Gamer และการแข่งขันชิงแชมป์หญิงอื่น ๆ สุดท้ายผู้หญิงเราถ้าได้โอกาสก็มีโอกาสที่จะพัฒนาเหมือนกับคนอื่นๆนั่นแหละ ต้องขอบคุณ INTZ จริงๆที่มอบโอกาสนี้ให้กับฉัน”

ณ เวลานี้เรื่องราวของ “Mayumi” อาจจะยังไม่ใช่เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ในโลกอีสปอร์ตส์อะไรนัก แต่ในวัย 17 ปีและทัศนคติของเธอที่แสดงออกให้เห็นถึงความมุ่งมั่นและการพิสูจน์ตัวเอง เชื่อว่าเราจะได้อ่านและได้ติดตามเรื่องราวของเธอมากขึ้นยิ่งกว่านี้แน่นอนในอนาคต

Uncategorized

เพราะเหตุใด โกลเด้นโกล กฎสุดตื่นเต้นจึงหายไปจากโลกลูกหนัง

เพราะเหตุใด โกลเด้นโกล กฎสุดตื่นเต้นจึงหายไปจากโลกลูกหนัง

ฟุตบอลเป็นกีฬาที่มีวิวัฒนาการมาโดยตลอด เช่นเดียวกับกฎของมัน ที่ผ่านการเปลี่ยนแปลง ปรับปรุง และแก้ไข ที่ทำให้กฎบางกฎเพิ่มเข้ามาใหม่ และบางกฎหายไป

 

หนึ่งในนั้นคือ “โกลเด้นโกล” กฎง่ายๆ ที่มีเงื่อนไขเพียงแค่ว่าในช่วงต่อเวลาพิเศษ ทีมไหนยิงประตูได้ก่อน ทีมนั้นก็จะเป็นผู้ชนะ ที่เคยสร้างความสนุกและตื่นเต้นในโลกลูกหนังมาแล้วนักต่อนัก 

ไม่ว่าจะเป็นการทำให้ฝรั่งเศสคว้าแชมป์ยูโร 2000 การทำให้ทีมชาติญี่ปุ่น ผ่านเข้าไปเล่นในฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ หรือแม้แต่ทีมชาติไทยเอง ก็เคยสร้างปาฏิหาริย์จากโกลเด้นโกล ในเอเชียนเกมส์เมื่อปี 1998 มาแล้วเช่นกัน

อย่างไรก็ดี กฎนี้กลับอยู่ในวงการลูกหนังได้เพียงแค่ 10 กว่าปี ก่อนจะที่จะหายไป อะไรคือสาเหตุนั้น ร่วมติดตามไปพร้อมกับเรา

ไอเดียจากอเมริกันเกมส์ 

การกำเนิดของเรื่องบางเรื่อง หรือไอเดียบางไอเดีย ที่สร้างปรากฎการณ์บนโลก บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องง่ายๆ และโกลเด้นโกล ก็เป็นหนึ่งในนั้น 

มันมีจุดเริ่มต้นมาจากความสนุกของฟุตบอลที่เริ่มหายไปในการแข่งขันแบบทัวร์นาเมนต์ ที่หลายทีมเอาแต่เล่นแบบรัดกุมในช่วงต่อเวลาพิเศษ ที่เริ่มเด่นชัดในฟุตบอลโลก 1990 ที่อิตาลี ซึ่งหลายเกมต้องตัดสินด้วยการดวลลูกจุดโทษ 

ทำให้สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ หรือฟีฟ่า หัวเรือใหญ่ของโลกลูกหนัง พยายามคิดและเสาะหาวิธีที่จะแก้ไขปัญหานี้ ที่จะทำให้ฟุตบอลไม่น่าเบื่อเกินไป จนออกมาเป็น “ซัดเดนเดธ” หรือ “โกลเด้นโกล”

มันเป็นกฎที่มีเงื่อนไขไม่ซับซ้อน นั่นก็คือหากเกมเสมอกันใน 90 นาที จะตัดสินด้วยการต่อเวลาพิเศษออกไป 30 นาที และภายใน 30 นาทีนั้น ทีมไหนยิงประตูได้ก่อน ทีมนั้นจะกลายเป็นผู้ชนะทันที

2819076_big-lnd

อันที่จริงโกลเด้นโกล ไม่ใช่เรื่องใหม่ เพราะกฎในลักษณะนี้เคยมีมาก่อนในอดีต ไม่ว่าจะเป็นอเมริกันฟุตบอล ที่ใช้มาตั้งแต่ช่วงทศวรรษที่ 1970 หรือแม้แต่ฟุตบอลเอง ก็เคยใช้ในถ้วยยูดานคัพ ถ้วยเก่าแก่ของอังกฤษ เมื่อ 100 กว่าปีก่อน 

ก่อนที่มันจะหวนคืนสู่วงการลูกหนังในปี 1993 หลังฟีฟ่าแนะนำมันให้สาธารณชนได้รู้จักอย่างเป็นทางการ โดยมีศึกฟุตบอลเยาวชนโลก 1993 ที่ออสเตรเลีย เป็นสังเวียนแรกที่ทดลองใช้ 

“เบื้องหลังไอเดียของโกลเด้นโกลคือเพื่อให้เกิดทัศนคติในการเล่นเกมรุกมากขึ้น ให้ทีมมุ่งไปข้างหน้า เพราะพวกเขารู้ว่าแค่ประตูเดียวก็จะเป็นผู้ชนะ” แอนดรูว์ คูเปอร์ โฆษกของฟีฟ่าในตอนนั้นกล่าว

อย่างไรก็ดี โกลเด้นโกล กลับไม่ค่อยได้รับการจดจำมากนัก เมื่อตลอดทั้งทัวร์นาเมนต์ มันได้มีโอกาสใช้เพียงครั้งเดียว นั่นคือเกมระหว่างเจ้าภาพออสเตรเลียและอุรุกวัยในรอบ 8 ทีมสุดท้าย ที่กลายเป็นแข้งจิงโจ้ คว้าชัยไปได้จากกฎใหม่นี้  

หลังจากนั้นกฎนี้ยังมีโอกาสเป็นจุดเริ่มต้นของการแข่งขันสุดแปลกของโลก ในศึกแคริเบียนคัพ ในปี 1994 ที่ทำให้ทีมหนึ่งต้องยิงประตูตัวเองเพื่อผ่านเข้ารอบ 

มันเป็นเกมระหว่าง เกรนาดา และ บาร์บาดอส ที่แม้จะเป็นรอบแบ่งกลุ่ม แต่ก็เอากฎโกลเด้นโกลมาใช้ ในขณะที่ บาร์บาดอส นำ เกรนาดา อยู่ 2-1 ซึ่งจบสกอร์นี้พวกเขาจะตกรอบเพราะต้องยิง 2 ลูกขึ้นไป หลังเสียประตูให้อีกฝ่าย บาร์บาดอสก็ทำสิ่งไม่คาดคิด ด้วยการยิงประตูตัวเอง เพื่อให้มีการต่อเวลาพิเศษออกไป 

เนื่องจากกฎโกลเด้นโกลในทัวร์นาเม้นต์นั้นระบุว่า หากยิงได้ในช่วงต่อเวลา ไม่เพียงแต่จะเป็นผู้ชนะ ประตูที่ทำได้จะถูกนับเป็นสองลูก และบาร์บาดอสก็ทำได้จริง พวกเขายิงโกลเด้นโกลได้ในเกมนั้น พร้อมได้ประตูบวกเป็น 2 ประตู และผ่านเข้ารอบสุดท้ายได้สำเร็จ 

>> ยิงประตูตัวเองเพื่อเข้ารอบ : บาร์บาดอส-เกรนาดา เกมการแข่งขันสุดเพี้ยนของโลก

ทว่า มันก็ไม่ได้ทำให้โลกรู้จักโกลเด้นโกลมากนัก จนกระทั่งยูโร 1996 ได้อุบัติขึ้น 

 

สีสันแห่งโลกลูกหนัง 

หลังจากประเดิมใช้ครั้งแรกในศึกเยาวชนโลก 1993 โกลเด้นโกล ก็ถูกนำไปใช้มากขึ้นในทัวร์นาเมนต์ต่างๆ เช่นเดียวกับ เช่นเดียวกับที่อังกฤษ มันถูกนำไปใช้ในศึก Auto Windscreens Shield (EFL โทรฟีในปัจจุบัน) ปี 1995 ที่ พอล เทธ กลายเป็นฮีโร ของเบอร์มิงแฮม ยิงโกลเด้นโกล ช่วยให้ทีมเอาชนะ คาร์ไลส์ ได้สำเร็จ

ก่อนที่หนึ่งปีต่อมา โกลเด้นโกล จะเริ่มคุ้นหูในหมู่แฟนบอลมากขึ้น เมื่อมันถูกนำมาใช้ในศึกยูโร 1996 ที่อังกฤษเป็นเจ้าภาพ และกลายเป็นเครื่องตัดสินแชมป์ หลัง โอลิเวอร์ เบียร์ฮอฟฟ์ พลิกยิงแฉลบกองหลังเช็ก เป็นประตูชัยให้เยอรมันคว้าแชมป์ยูโร สมัยที่ 3 มาครอง 

หลังจากนั้นกฎก็กลายเป็นที่รู้จักเต็มตัว เริ่มตั้งแต่ศึกฟุตบอลโลก 1998 ที่มีส่วนที่ทำให้ฝรั่งเศสเอาชนะ ปารากวัยในรอบ 16 ทีมสุดท้าย ก่อนจะกรุยทางไปถึงแชมป์โลกสมัยแรกในประวัติศาสตร์ และดูเหมือนว่าทัพตราไก่ จะถูกโฉลกกับกฎนี้ เมื่อในอีก 2 ปีต่อมา มันยังทำให้พวกเขาคว้าแชมป์ยูโรได้อีกด้วย

ไม่ว่าจะเป็นจุดโทษของ ซีเนดิน ซีดาน ในรอบรองชนะเลิศ ที่ช่วยให้ฝรั่งเศสเอาชนะโปรตุเกสไปได้ 2-1 หรือลูกวอลเลย์สุดสวยของ ดาวิด เทรเซเกต์ ในนัดชิงชนะเลิศกับอิตาลี ที่ทำให้พวกเขากลายเป็นทีมแรกที่คว้าแชมป์โลก แล้วสามารถคว้าแชมป์ยุโรปต่อได้

ในขณะที่ฝั่งเอเชีย มันเป็นที่จดจำในฐานะประตูที่ทำให้ญี่ปุ่นได้ผ่านเข้าไปเล่นในฟุตบอลโลกได้เป็นครั้งแรก หลังเอาชนะอิหร่านด้วยลูกโกลเด้นโกลของ มาซายูกิ โอคาโนะ ในเกมเพลย์ออฟที่มาเลเซีย เมื่อปี 1997 

แต่ที่ลืมไม่ลงสำหรับแฟนบอลชาวไทย น่าจะเป็นฟุตบอลเอเชียนเกมส์ เมื่อปี 1998 เมื่อมันกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ทีมชาติไทยสร้างประวัติศาสตร์ล้มยักษ์อย่างเกาหลีใต้ได้อย่างเหลือเชื่อ

มันเกิดขึ้นในรอบ 8 ทีมสุดท้าย หลังเสมอกัน 1-1 ในเวลาปกติ และต้องต่อเวลาพิเศษออกไป ในนาทีที่ 95 แฟนบอลไทยในสนามราชมังคลากีฬาสถานได้เฮทั้งสนาม เมื่อดุสิต เฉลิมแสน เขี่ยบอลให้ ธวัชชัย ดำรงอ่องตระกูล ยิงเสียบคานเข้าไป เป็นประตูโกลเด้นโกลให้ไทย หักด่านเข้าถึงรอบ 4 ทีมสุดท้ายได้สำเร็จ 

“ตอนเจอเกาหลีใต้เป็นรอบ 8 ทีมในเวลาเราเสมอเขา 1-1 ก็ต้องต่อเวลาไปอีกเป็นช่วงโกลเด้นโกล” โค้ชวังกล่าวกับ Fox Sport Thailand 

“ไทยเราตอนนั้นมาเหลือ 9 คนก็ยิ่งเสียเปรียบเขาไปอีก ก่อนจะยิงฟรีคิกลูกนั้นก็ไม่ได้คุยอะไรกับพี่โอ่ง (ดุสิต เฉลิมแสน) หรอก แต่จริงๆ โค้ช (ปีเตอร์ วิธ) เขามอบหมายให้ผมลงไปทำหน้าที่เล่นลูกเซ็ตพีซอยู่แล้ว” 

“ตอนนั้นแน่นอนอยู่แล้วว่าเรื่องรูปร่างเราเสียเปรียบเขา และค่อนข้างจะไกล ฉะนั้นถ้าเราครอสเข้าไปโอกาสจะเสียเปรียบก็ค่อนข้างเยอะ เราก็ต้องพยายามยิงกึ่งยิงกึ่งผ่านถ้าไม่เข้าก็ให้บอลออกดีกว่าเราจะได้กลับไปตั้งรับได้เพราะคนน้อยกว่า ถ้าเราถูกเขาตัดได้จะโดนโต้กลับแน่นอน”

“พอบอลเข้าไปมันก็เป็นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีที่ทำให้เราดีใจกันมาก ผมว่ามันเป็นเหตุการณ์หนึ่งที่เราประทับใจมากกับการรับใช้ชาติ และเป็นแมตช์ที่คนดูให้ความสนใจมากที่เจอกับเกาหลีใต้ ซึ่งเขาเป็นยักษ์ใหญ่ในเอเชียก็เป็นความสุขของคนไทยครั้งหนึ่งที่เห็นทีมสามารถล้มยักษ์ได้”

จากนั้น โกลเด้นโกล ก็กลายเป็นกฎที่เป็นที่รู้จักสำหรับคนทั่วไป และเป็นสีสันในฟุตบอลแบบน็อคเอาท์หลายรายการ รวมไปถึงเกมระดับสโมสร ไม่ว่าจะเป็นการทำให้ กาลาตาซาราย พลิกเอาชนะ เรอัล มาดริด ใน ยูฟ่า ซูเปอร์ คัพ เมื่อปี 2000 หรือช่วยให้ลิเวอร์พูล คว้าชัยเหนือ อลาเบส ในนัดชิงชนะเลิศ ยูฟ่า คัพ ปี 2001 

ในขณะเดียวกัน มันก็ยังเป็นหนึ่งในช่วงเวลาสำคัญในฟุตบอลโลก 2002 ที่ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้เจ้าภาพ หลังช่วยให้เกาหลีใต้เฉือนเอาชนะ อิตาลีอย่างสุดช็อก ที่ทำให้ อาห์น จุง วาน คนยิงประตูถูกไล่ออกจากสโมสรเปรูจา และมันยังมีส่วนที่ทำให้ ตุรกี สร้างประวัติศาสตร์ ทะลุผ่านเข้าถึงรอบ 4 ทีมสุดท้าย ด้วยการเอาชนะเซเนกัล ในรอบก่อนรองชนะเลิศ ก่อนจะคว้าอันดับ 3 ในฟุตบอลโลกมาครองได้สำเร็จ 

อย่างไรก็ดี ทัวร์นาเมนต์ดังกล่าวกลับเป็นทัวร์นาเมนต์สุดท้ายที่โลกได้เห็นกฎนี้ on06-JUN-World-Cup-South-Korea-Italy-2002

เหล้าเก่าในขวดใหม่ 

แม้ว่าโกลเด้นโกล จะเป็นที่จดจำอย่างมากในฟุตบอลโลก 2002 ในฐานะหนึ่งในเสน่ห์ของเกมลูกหนังที่ช่วยสร้างความตื่นเต้น แต่ในอีกด้านหนึ่ง ก็มีเสียงตำหนิในกฏนี้มาโดยตลอด 

สิ่งที่โดนโจมตีหนักที่สุดก็คือ แม้กฎนี้จะมีจุดประสงค์กระตุ้นให้แต่ละทีมเปิดเกมบุกมากขึ้น แต่ในทางกลับกันมันกลับมีความเสี่ยงมากขึ้น เพราะหากเสียประตูก็หมายความว่าจะต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้านทันที 

นั่นจึงทำให้นับตั้งแต่นำกฎโกลเด้นโกลมาใช้ หลายเกมเต็มไปด้วยความน่าเบื่อ เมื่อหลายทีมพยายามเล่นอย่างรัดกุมและปลอดภัย หวังเสมอและลุ้นไปยิงจุดโทษแทน 

จากสถิติระบุว่า นับตั้งแต่ยูโร 1996 ศึกชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป มีเกมที่ต้องต้องตัดสินด้วยการดวลจุดโทษถึง 5 ครั้งจาก 8 ครั้ง ในขณะที่ฟุตบอลโลกก็ใกล้เคียงกันเมื่อต้องไปถึงฎีกา 5 ครั้งจากทั้งหมด 9 ครั้ง 

ในขณะเดียวกัน แม้ว่ากฎนี้จะสร้างสีสันให้กับโลกฟุตบอล แต่นั่นก็สำหรับผู้ชนะเท่านั้น เพราะในมุมผู้แพ้มันช่างโหดร้าย พวกเขาแทบไม่มีโอกาสได้แก้ตัวเลยแม้แต่น้อย 

“เราได้คุยเกี่ยวกับปัญหานี้หลายครั้งในคณะกรรมการฝ่ายเทคนิค (ของยูฟ่า)” ไรนุส มิเชล อดีตตำนานทีมชาติเนเธอร์แลนด์ ที่เคยรั้งตำแหน่งรองประธานกรรมการของยูฟ่ากล่าวกับ uefa.com 

“โค้ชรู้สึกว่าทีมไม่มีโอกาสที่จะทำประตูตีเสมอหรือชนะในเกม มันสนุกสำหรับแฟนๆ และน่าสนใจสำหรับทีมชนะ แต่ไม่ใช่สำหรับทีมแพ้”

“จริงอยู่ที่มันก็ไม่ได้ผลเสมอไป แต่คุณก็ต้องมีวิธีตัดสินเกมอย่างเด็ดขาด และนั่นก็เป็นสิ่งที่โกลเด้นโกลและจุดโทษทำอยู่” คูเปอร์ อดีตโฆษกของฟีฟ่ากล่าว

เช่นเดียวกับ ปีเตอร์ คูบา ผู้รักษาประตูทีมชาติเช็กที่โดนเบียร์ฮอฟฟ์ยิงประตูโกลเด้นโกลในนัดชิงยูโร 1996 ก็เห็นตรงกัน ยิ่งไปกว่านั้นกฎนี้ยังได้สร้างบาดแผลในใจเขาไปตลอดชีวิตอีกด้วย 

“ผมรู้ว่ามันดูเหมือนเป็นประตูโง่ๆ ประตูหนึ่งก็ว่าได้” คูบากล่าวกับ FourFourTwo 

“หลังจากนั้นผมก็รู้สึกหดหู่ ผมไม่ได้อยากทำอย่างตลอดสัปดาห์หรอก แม้ว่าเราจะได้รับการต้อนรับเหมือนฮีโร่ตอนกลับมาถึงปราก แต่ผมรู้สึกเจ็บปวดจากข้างใน มันยังคงอยู่กับผมตลอดชีวิต ไม่ว่าจะพยายามลืมมันเท่าไร ทุกคนถามผมตลอด ผมตอบไปว่ามันคือโชคชะตา” 

“กฎ (โกเด้นโกล) ไม่ยุติธรรมและโหดร้าย ปกติถ้าคุณโดนยิงประตูนำ คุณยังจะมีเวลาที่จะบุก แต่ด้วยโกลเด้นโกล คุณจะไม่กล้าเสี่ยงอะไรเลย” 

นั่นจึงทำให้ฟุตบอลโลก 2002 โลกยังมีโอกาสได้เห็นกฎโกลเด้นโกล ในทัวร์นาเมนต์ของฟีฟ่าอีกครั้งในศึกฟุตบอลหญิงชิงแชมป์โลก 2003 แค่รายการเดียว ก่อนที่มันจะถูกถอดออกจากกฎของฟีฟ่า 

อย่างไรก็ดี สหพันธ์ฟุตบอลยุโรป หรือ ยูฟ่า ยังคงเห็นข้อดีของกฎในลักษณะนี้ พวกเขาจึงนำ โกลเด้นโกล มาดัดแปลงใหม่ ในชื่อ ซิลเวอร์โกล โดยหวังว่ากฎใหม่นี้จะช่วยแก้ไขข้อบกพร่องของโกลเด้นโกล แต่ยังคงเพิ่มความสนุกในเกมการแข่งขัน

“ภายใต้ระบบใหม่ ถ้าเกมเสมอกันใน 90 นาที ใน 15 นาทีแรกของช่วงต่อเวลาพิเศษ หากทีมไหนยิงประตูออกนำไปจนจบ 15 นาทีแรก ทีมนั้นจะเป็นผู้ชนะของการแข่งขัน” ยูฟ่าอธิบาย 

“เราเชื่อว่านี่จะดีสำหรับสโมสร นักเตะและแฟนบอล” ไมค์ ลี ผู้อำนวยการฝ่ายการสื่อสารของยูฟ่ากล่าวเสริม 

“เราได้จัดการปัญหาที่เกิดจากโกลเด้นโกล ที่ถูกระบุไว้ในหลายเกม ระบบใหม่จะช่วยส่งเสริมฟุตบอลในเชิงบวกในช่วงต่อเวลาพิเศษ และสร้างความรู้สึกที่สมเหตุสมผลและเป็นธรรมต่อเกมการแข่งขัน”204003_w2

อย่างไรก็ดี ซิลเวอร์โกล กลับมีอายุที่สั้นเหลือเกิน มันถูกเริ่มใช้ในศึก ยูฟ่า แชมเปียนส์ ลีก และ ยูฟ่า คัพ  ฤดูกาล 2002-03 และถูกนำมาใช้ในทัวร์นาเมนต์อย่างยูโร 2004 ที่กรีซ ยิงซิลเวอร์โกลในรอบรองชนะเลิศที่พบกับเช็ก ก่อนจะทะลุไปคว้าแชมป์ในรายการนั้น

และมันคือรายการสุดท้ายที่ได้เห็นการต่อเวลาพิเศษลักษณะนี้ เนื่องจากซิลเวอร์โกลเองก็ถูกโจมตีไม่ต่างจากโกลเด้นโกล ในฐานะกฎที่ไม่ยุติธรรมไม่ต่างกัน 

ตัวอย่างเดียว แต่ชัดเจนก็คือเกมยูโร 2004 ระหว่างกรีซกับเช็ก ที่กรีซได้ประตูออกนำในช่วงทดเวลาบาดเจ็บของช่วงต่อเวลาพิเศษครึ่งแรก ซึ่งหากเป็นกฎปกติพวกเขาจะยังมีเวลาอีก 15 นาทีเพื่อตีเสมอ แต่สำหรับซิลเวอร์โกล โอกาสนั้นได้หลุดลอยหายไป 

นั่นจึงทำให้หลังยูโร 2004 โกลเด้นโกล และซิลเวอร์โกล จะถูกถอดออกจากกฎในฟีฟ่า ก่อนที่มันจะค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา 

 

ครั้งหนึ่งในความทรงจำ 

นับตั้งแต่ฟุตบอลโลก 2006 เกมการแข่งขันก็กลับมาใช้การต่อเวลาพิเศษตามปกติ 30 นาที ที่ทำให้ โกลเด้นโกล และซิลเวอร์โกล เป็นเพียงหนึ่งในความทรงจำของโลกลูกหนัง

แม้ว่าในช่วงปี 2010 จะมีกระแสเรียกร้องให้นำกฎนี้กลับมาใช้อีกครั้ง โดยมี เซปป์ แบลตเตอร์ ประธานฟีฟ่าในขณะนั้นเป็นโต้โผ แต่กระแสนี้ก็เงียบหายไปหลังเขาพ้นจากตำแหน่งจากคดีทุจริต 

อย่างไรก็ดี มันก็ไม่ได้หายไปขนาดนั้น เมื่อในปัจจุบันยังสามารถพบเห็นโกลเด้นโกลอยู่บ้างในกีฬาอย่าง อเมริกันฟุตบอลของ NFL หรือ ฮอกกี้น้ำแข็ง ในขณะที่ฟุตบอล ก็ยังถูกใช้ในทัวร์นาเมนต์ระดับมหาวิทยาลัยของอเมริกา ทั้งฟุตบอลชายและฟุตบอลหญิง 

แต่สิ่งสำคัญที่สุดต้องยอมรับว่า แม้ว่ากฎนี้จะถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก แต่ครั้งหนึ่งมันเคยสร้างความตื่นเต้นให้กับวงการฟุตบอล รวมไปถึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์มากมาย  

มันจึงทำให้ “โกลเด้นโกล” กลายเป็นกฏที่กลายเป็นที่จดจำ และยังรู้สึกสนุกทุกครั้งที่นึกถึงมัน